ปริญญาโทศิลปศาสตร์ของมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด แคมบริดจ์ และดับลิน

ในมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด (University of Oxford), มหาวิทยาลัยแคมบริดจ์ (University of Cambridge) และมหาวิทยาลัยดับลิน (University of Dublin) มีธรรมเนียมการมอบปริญญาโทศิลปศาสตร์ (Master of Arts หรือ MA) ที่แตกต่างจากมหาวิทยาลัยส่วนใหญ่ทั่วโลก โดยปริญญานี้จะถูกมอบให้แก่ผู้ที่ได้รับปริญญาตรีศิลปศาสตร์ (Bachelor of Arts หรือ BA) เมื่อเวลาผ่านไปตามระยะเวลาที่กำหนด โดยไม่ต้องมีการสอบหรือการศึกษาเพิ่มเติมใดๆ

ลักษณะเฉพาะของปริญญา MA

การได้รับปริญญา MA ในระบบนี้ถือเป็นเครื่องหมายแสดงความอาวุโส (Seniority) มากกว่าที่จะเป็นคุณวุฒิทางการศึกษาระดับบัณฑิตศึกษาเพิ่มเติม ผู้ที่ได้รับปริญญานี้จะใช้ตัวย่อต่อท้ายชื่อตามชื่อมหาวิทยาลัยที่มอบให้ ได้แก่ MA Oxon (ออกซฟอร์ด), MA Cantab (แคมบริดจ์) หรือ MA Dubl (ดับลิน)

เงื่อนไขด้านระยะเวลาในการขอรับปริญญา MA มีความแตกต่างกันดังนี้:

• มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด: สามารถขอรับได้ไม่น้อยกว่า 7 ปีหลังจากเริ่มเข้าศึกษาในระดับปริญญาตรี
• มหาวิทยาลัยแคมบริดจ์: สามารถขอรับได้ไม่น้อยกว่า 6 ปีหลังจากเริ่มเข้าศึกษาในระดับปริญญาตรี
• มหาวิทยาลัยดับลิน: สามารถขอรับได้ไม่น้อยกว่า 3 ปีหลังจากสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี

เนื่องจากมหาวิทยาลัยทั้งสามแห่งนี้มีการมอบปริญญาโทในสาขาอื่นที่ต้องผ่านการศึกษาและวิจัยจริง แต่จะไม่ใช้ชื่อว่า "MA" สำหรับหลักสูตรเหล่านั้น เพื่อป้องกันความสับสน จึงมักมีการระบุชื่อมหาวิทยาลัยกำกับไว้ เช่น "Oxford MA" หรือ "Cambridge MA" เพื่อให้ผู้จ้างงานหรือสถาบันอื่นเข้าใจว่าไม่ใช่ปริญญาโทที่ได้จากการศึกษาต่อในระดับบัณฑิตศึกษา

การรวมปริญญา (Incorporation)

ภายใต้หลักการ ad eundem gradum บัณฑิตจากมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด แคมบริดจ์ และดับลิน สามารถใช้กระบวนการที่เรียกว่า "การรวมปริญญา" (Incorporation) เพื่อรับปริญญาที่มีระดับเทียบเท่ากันจากอีกสองมหาวิทยาลัยที่เหลือได้ หากบุคคลนั้นต้องการลงทะเบียนเรียนในระดับปริญญาที่สูงขึ้น หรือเป็นบุคลากรทางวิชาการของมหาวิทยาลัยนั้น และชำระค่าธรรมเนียมตามที่กำหนด

ตัวอย่างที่โดดเด่นของการรวมปริญญาคือกรณีของ "สุภาพสตรีเรือกลไฟ" (steamboat ladies) ซึ่งเป็นบัณฑิตหญิงจากออกซฟอร์ดและแคมบริดจ์ประมาณ 720 คน ที่ได้รับปริญญาจากมหาวิทยาลัยดับลิน เนื่องจากในขณะนั้นมหาวิทยาลัยต้นทางยังไม่มอบปริญญาให้แก่ผู้หญิง

ประวัติศาสตร์และเหตุผลเบื้องหลัง

ระบบนี้มีรากฐานมาจากยุคกลาง ซึ่งการศึกษาในสาขาศิลปศาสตร์ (Liberal Arts) มักใช้เวลาเรียนทั้งหมด 7 ปี โดยนักศึกษาจะเข้าเรียนตั้งแต่อายุยังน้อย (บางครั้งเพียง 13 หรือ 14 ปี) หลักสูตรประกอบด้วย Trivium (ไวยากรณ์, วาทศิลป์ และตรรกศาสตร์) และ Quadrivium (เรขาคณิต, เลขคณิต, ดาราศาสตร์ และดนตรี)

ในสมัยนั้น นักศึกษาจะได้รับปริญญาตรี (Baccalaureate) หลังจากเรียนจบส่วนแรก และเมื่อเรียนครบหลักสูตรและผ่านเกณฑ์จะได้รับปริญญาโทศิลปศาสตร์ (MA) ซึ่งทำให้พวกเขากลายเป็นสมาชิกเต็มตัวของมหาวิทยาลัย มีสิทธิ์ออกเสียงในที่ประชุม (Convocation) และมีสิทธิ์สอนหนังสือในมหาวิทยาลัยในฐานะ "Regent Master" เป็นระยะเวลาหนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนสถานะเป็น "Non-regent Master" เพื่อออกไปทำงานหรือศึกษาต่อในคณะชั้นสูง เช่น เทววิทยา, กฎหมาย หรือแพทยศาสตร์

เมื่อเวลาผ่านไป ข้อกำหนดในการได้รับปริญญาตรีมีความเข้มงวดขึ้น ในขณะที่ข้อกำหนดสำหรับปริญญาโทลดน้อยลง จนกระทั่งในศตวรรษที่ 18 การได้รับปริญญา MA กลายเป็นเพียงพิธีการ และในปี ค.ศ. 1807 มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ดได้ยกเลิกการสอบสำหรับปริญญา MA อย่างเป็นทางการ