วารสารวิจารณ์ภาพยนตร์รายเดือนของสถาบันภาพยนตร์อังกฤษ

Monthly Film Bulletin เป็นวารสารรายเดือนที่จัดพิมพ์โดยสถาบันภาพยนตร์อังกฤษ (British Film Institute หรือ BFI) โดยเริ่มตีพิมพ์ครั้งแรกในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1934 และสิ้นสุดลงในเดือนเมษายน ค.ศ. 1991 ก่อนจะควบรวมกับนิตยสาร Sight & Sound วารสารฉบับนี้มีบทบาทสำคัญในการรวบรวมบทวิจารณ์ภาพยนตร์ทุกเรื่องที่เข้าฉายในสหราชอาณาจักร รวมถึงภาพยนตร์นอกกระแสที่ฉายในโรงภาพยนตร์อิสระ (Arthouse) จำนวนจำกัด

วัตถุประสงค์และการดำเนินงานในยุคแรก

ในระยะแรก Monthly Film Bulletin ถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นเครื่องมือสำหรับผู้จัดการโรงภาพยนตร์ในสหราชอาณาจักร เพื่อใช้ประกอบการตัดสินใจในการเลือกภาพยนตร์มาฉาย เนื้อหาภายในจึงเน้นความละเอียดครบถ้วน โดยประกอบด้วยรายชื่อนักแสดงและทีมงานฝ่ายผลิตทั้งหมด บทสรุปเนื้อเรื่องโดยละเอียด และตามด้วยบทวิจารณ์เชิงลึก

เงื่อนไขการคัดเลือกภาพยนตร์ที่จะนำมาลงในวารสารคือ ต้องเป็นภาพยนตร์ที่ได้จดทะเบียนกับหน่วยงานการค้าของรัฐบาลสหราชอาณาจักรเท่านั้น นอกจากนี้ ในยุคที่การฉายภาพยนตร์ยังเป็นรูปแบบโปรแกรมสนับสนุน (Supporting Programmes) วารสารจะมีการพิมพ์รายชื่อภาพยนตร์สั้นและภาพยนตร์เกรดบี (B-features) พร้อมบทวิจารณ์สั้นๆ ประกอบด้วย

วิวัฒนาการและแนวทางการวิจารณ์

ทิศทางของวารสารมีการเปลี่ยนแปลงตามยุคสมัยและตัวบรรณาธิการ โดยมีลำดับผู้บริหารงานดังนี้:

• ทศวรรษ 1950: David Robinson ดำรงตำแหน่งบรรณาธิการในช่วงกลางทศวรรษ
• ปลายทศวรรษ 1950 ถึงต้นทศวรรษ 1960: Peter John Dyer และต่อด้วย Tom Milne
• ปลายทศวรรษ 1960: David Wilson เข้ามาดูแลในช่วงที่เกิดการเปลี่ยนแปลงทางวัฒนธรรมของนักศึกษาและกระแสปัญญาชน ซึ่งส่งผลให้โทนของการวิจารณ์เปลี่ยนไป โดยเริ่มท้าทายแนวคิดเดิมเรื่อง "รสนิยม" และ "คุณภาพ" ของภาพยนตร์
• ทศวรรษ 1970 ถึง 1991: Jan Dawson ดำรงตำแหน่งบรรณาธิการในช่วงปี 1971–1973 และ Richard Combs บรรณาธิการชาวนิวซีแลนด์ เข้ามาดูแลตั้งแต่ปี 1973 จนกระทั่งวารสารยุติการตีพิมพ์

ในช่วงทศวรรษ 1970 แนวทางการวิจารณ์ได้รับอิทธิพลอย่างมากจากทฤษฎีผู้สร้าง (Auteur Theory) และทฤษฎีภาพยนตร์แนวทางมาร์กซิสต์ (Marxist-influenced film theory) ขณะเดียวกัน นักวิจารณ์บางส่วน เช่น David McGillivray และ Paul Taylor เริ่มให้ความสำคัญกับภาพยนตร์แนว Exploitation (ภาพยนตร์ที่เน้นจุดขายเฉพาะกลุ่มหรือความหวือหวา) ซึ่งในสมัยก่อนไม่ได้รับการยอมรับในเชิงวิชาการ

การเปลี่ยนแปลงด้านรูปแบบการนำเสนอ

วารสารมีการปรับเปลี่ยนรูปแบบการนำเสนอหลายครั้งเพื่อให้ทันสมัยขึ้น ดังนี้:

• การระบุชื่อผู้เขียน: ก่อนเดือนกันยายน ค.ศ. 1968 บทวิจารณ์ส่วนใหญ่จะไม่ระบุชื่อผู้เขียน ยกเว้นเรื่องที่ BFI เห็นว่ามีความสำคัญมากจะระบุเพียงอักษรย่อ (เช่น Tom Milne จะใช้ "T.M.") แต่หลังจากนั้นจึงเริ่มมีการระบุชื่อผู้เขียนอย่างเต็มรูปแบบในทุกบทวิจารณ์
• การจัดเรียงเนื้อหา: ตั้งแต่เดือนมกราคม ค.ศ. 1971 เป็นต้นมา ภาพยนตร์ทั้งหมดจะถูกจัดเรียงตามลำดับตัวอักษร เพื่อลบเส้นแบ่งระหว่างภาพยนตร์กระแสหลักและภาพยนตร์นอกกระแส
• การเพิ่มเนื้อหาหลากหลาย: ตั้งแต่ฉบับเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1982 วารสารได้เพิ่มบทความพิเศษ บทสัมภาษณ์ และรูปภาพประกอบ เพื่อให้มีความน่าสนใจมากขึ้น

การควบรวมกับ Sight & Sound

ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1991 Monthly Film Bulletin ได้ควบรวมกับ Sight & Sound ซึ่งเดิมเป็นวารสารรายไตรมาส การควบรวมครั้งนี้ส่งผลให้ Sight & Sound เปลี่ยนมาเป็นวารสารรายเดือน และรับหน้าที่ในการวิจารณ์ภาพยนตร์ทุกเรื่องที่เข้าฉายในสหราชอาณาจักรแทนที่ Monthly Film Bulletin

นักวิจารณ์และผู้มีส่วนร่วมที่สำคัญ

วารสารฉบับนี้เป็นแหล่งบ่มเพาะนักวิจารณ์ภาพยนตร์ที่มีชื่อเสียงมากมาย อาทิ Jonathan Rosenbaum (ผู้ช่วยบรรณาธิการช่วงปี 1974–1977), Kim Newman, Tony Rayns และ Raymond Durgnat ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงมาตรฐานทางวิชาการและการวิเคราะห์ภาพยนตร์ที่เข้มข้นของสถาบันภาพยนตร์อังกฤษ