สนามบินทหารเรือบาร์เบอร์สพอยต์

สนามบินทหารเรือบาร์เบอร์สพอยต์ (Naval Air Station Barbers Point - NAS Barbers Point) ตั้งอยู่บนเกาะโออาฮู รัฐฮาวาย เป็นอดีตฐานทัพอากาศของกองทัพเรือสหรัฐฯ ซึ่งเป็นที่ตั้งของสนามบินจอห์น ร็อดเจอร์ส (John Rodgers Field) ซึ่งเป็นชื่อเดิมของสนามบินนานาชาติโฮโนลูลู ฐานทัพแห่งนี้ปิดตัวลงในปี พ.ศ. 2542 และถูกเปลี่ยนชื่อเป็น สนามบินคาลาเอโลอา (Kalaeloa Airport) ในเวลาต่อมา โดยพื้นที่บางส่วนของอดีตฐานทัพได้ถูกปรับเปลี่ยนให้เป็นสตูดิโอถ่ายทำภาพยนตร์และโทรทัศน์ภายใต้การดูแลของสำนักงานภาพยนตร์แห่งรัฐฮาวาย

ประวัติความเป็นมา

การโจมตีเพิร์ลฮาร์เบอร์

เมื่อวันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2484 ในช่วงการโจมตีเพิร์ลฮาร์เบอร์โดยกองทัพญี่ปุ่น บาร์เบอร์สพอยต์เป็นหนึ่งในเป้าหมายที่ถูกโจมตี โดยในช่วงการโจมตีระลอกที่สอง นักบินชาวอเมริกัน จอร์จ เวลช์ (George Welch) และเคนเนธ เทย์เลอร์ (Kenneth Taylor) สามารถขับเครื่องบินเข้าต่อสู้และยิงเครื่องบินของญี่ปุ่นตกได้ 2 ลำเหนือบริเวณบาร์เบอร์สพอยต์

การพัฒนาฐานทัพ

กองทัพเรือสหรัฐฯ ได้เข้าครอบครองสนามบินแห่งนี้ในช่วงต้นปี พ.ศ. 2486 ซึ่งในขณะนั้นประกอบด้วยรันเวย์ขนาดสั้น 2 เส้นและโรงเก็บเครื่องบิน 4 หลัง โดยมีการดำเนินงานขุดลอกพื้นที่บริเวณลากูนคีฮี (Keehi lagoon) เริ่มต้นในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2486 ก่อนที่กองทัพบกจะเข้ามาดูแลการขุดลอก และหน่วยก่อสร้างทางเรือ (Seabees) จากกองพันก่อสร้างที่ 5, 13, 64 และ 133 ได้ร่วมกันพัฒนาพื้นที่จนกลายเป็นฐานทัพอากาศขนาดใหญ่ที่มีรันเวย์ทั้งหมด 3 เส้น

การควบรวมฐานทัพอากาศนาวิกโยธินเอวา

เดิมทีสนามบินทหารเรือบาร์เบอร์สพอยต์ตั้งอยู่ติดกับฐานทัพอากาศนาวิกโยธินเอวา (Marine Corps Air Station Ewa) แต่เนื่องจากข้อจำกัดด้านพื้นที่ในการขยายรันเวย์เพื่อรองรับเครื่องบินเจ็ต ฐานทัพอากาศนาวิกโยธินเอวาจึงถูกปิดตัวลงและควบรวมเข้ากับบาร์เบอร์สพอยต์เมื่อวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2495

บทบาทในปฏิบัติการโดมินิก

ในปี พ.ศ. 2505 บาร์เบอร์สพอยต์ถูกใช้เป็นฐานเตรียมการสำหรับ ปฏิบัติการโดมินิก (Operation Dominic) โดยมีการบรรทุกอาวุธนิวเคลียร์ทดลองลงในเครื่องบิน B-52 จำนวน 2 ลำ เพื่อบินไปยังบริเวณใกล้เกาะคริสต์มาส (Kiritimati) สำหรับการทดสอบระเบิดนิวเคลียร์ 24 ครั้ง นอกจากนี้ เครื่องบิน B-57 ที่บินเข้าไปเก็บตัวอย่างจากกลุ่มเมฆเห็ดนิวเคลียร์ได้ถูกส่งกลับมาทำความสะอาดเพื่อลดการปนเปื้อนของกัมมันตภาพรังสีที่ฐานทัพแห่งนี้

การใช้งานโดยกองทัพบกและหน่วยงานอื่น

ในปี พ.ศ. 2515 กองทัพบกสหรัฐฯ ได้ส่งกองร้อยเฮลิคอปเตอร์ CH-47 Chinook (หน่วย 147th Assault Support Helicopter Company "Hillclimbers") มาประจำการเพื่อสนับสนุนกองพลทหารราบที่ 25 และกองทัพบกสหรัฐฯ ประจำภูมิภาคแปซิฟิก ก่อนจะย้ายไปยังสนามบินวีลเลอร์ (Wheeler Army Airfield) ในเวลาต่อมา ต่อมาในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2519 ศูนย์แก้ไขปัญหาผู้สูญหายจากการสู้รบ (Joint Casualty Resolution Center) ได้ย้ายมาปฏิบัติงานที่นี่จากประเทศไทย

การปิดตัวและการเปลี่ยนผ่าน

สนามบินทหารเรือบาร์เบอร์สพอยต์ถูกสั่งปิดในปี พ.ศ. 2542 ตามมาตรการปรับปรุงและปิดฐานทัพ (Base Realignment and Closure - BRAC) โดยเครื่องบินตรวจการณ์ทางทะเล P-3C Orion ของฝูงบิน Patrol Wing Two ได้ย้ายไปประจำการที่ฐานทัพอากาศนาวิกโยธินคาเนโอเฮเบย์ (MCAS Kaneohe Bay) แทน

อย่างไรก็ตาม สถานีอากาศยามฝั่งบาร์เบอร์สพอยต์ (Coast Guard Air Station Barbers Point) ซึ่งประจำการด้วยเฮลิคอปเตอร์ HH-65 Dolphin และเครื่องบิน HC-130H Hercules ยังคงปฏิบัติหน้าที่ต่อไป เนื่องจากเป็นสถานีอากาศยามฝั่งเพียงแห่งเดียวในเขตพื้นที่ที่ 14 ของหน่วยยามฝั่งสหรัฐฯ

หลังการปิดตัว พื้นที่ดังกล่าวได้กลายเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์การบินทหารเรือบาร์เบอร์สพอยต์ (Naval Air Museum Barbers Point) เพื่ออนุรักษ์ประวัติศาสตร์การบินของกองทัพเรือ นาวิกโยธิน ยามฝั่ง และกองทัพบกในฮาวาย แต่พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ได้ปิดตัวลงในปี พ.ศ. 2563

การพัฒนาเป็นสตูดิโอถ่ายทำภาพยนตร์

ตั้งแต่ต้นปี พ.ศ. 2560 อาคารซ่อมบำรุงเครื่องบินขนาดใหญ่ของฐานทัพเดิมได้ถูกเช่าโดยภูมิภาคกองทัพเรือฮาวาย เพื่อมอบให้กระทรวงธุรกิจ การพัฒนาเศรษฐกิจ และการท่องเที่ยวของรัฐฮาวาย และสำนักงานภาพยนตร์แห่งรัฐฮาวาย ใช้เป็นสตูดิโอถ่ายทำภาพยนตร์และโทรทัศน์ โดยมีสิ่งอำนวยความสะดวกครบถ้วน ทั้งพื้นที่สำนักงาน พื้นที่เก็บอุปกรณ์ประกอบฉาก และโรงสร้างฉาก ซึ่งผลงานเรื่องแรกที่ใช้สถานที่แห่งนี้ในการถ่ายทำคือซีรีส์ Inhumans ของ ABC Studios และ Marvel Television

ปัญหาสิ่งแวดล้อม

กระทรวงกลาโหมสหรัฐฯ (DOD) ระบุว่าบาร์เบอร์สพอยต์มีพื้นที่ปนเปื้อนในดินและน้ำใต้ดินอย่างน้อย 35 จุด โดยข้อมูล ณ ปี พ.ศ. 2560 ระบุว่ามีการทำความสะอาดไปแล้ว 34 จุด อย่างไรก็ตาม พื้นที่เหล่านี้ยังคงอยู่ภายใต้การเฝ้าระวังระยะยาวหรือมีข้อจำกัดในการเข้าถึงเนื่องจากความเสี่ยงที่อาจหลงเหลืออยู่