นิวสวาเบีย การสำรวจแอนตาร์กติกาของนาซีเยอรมนี

นิวสวาเบีย (ภาษาอังกฤษ: New Swabia; ภาษาเยอรมันและนอร์เวย์: Neuschwabenland) คือพื้นที่ส่วนหนึ่งของทวีปแอนตาร์กติกาที่ถูกสำรวจโดยนาซีเยอรมนีระหว่างปี ค.ศ. 1938 ถึง 1939 โดยมีจุดประสงค์เพื่อสร้างข้ออ้างในการครอบครองดินแดนในอนาคต พื้นที่นี้ตั้งอยู่ภายในขอบเขตการอ้างสิทธิ์เหนือดินแดนของนอร์เวย์ที่เรียกว่า ควีนมอดแลนด์ (Queen Maud Land)

ชื่อ "นิวสวาเบีย" ถูกตั้งตามชื่อเรือ Schwabenland ซึ่งเป็นเรือหลักในคณะสำรวจ และเรือลำนี้เองก็ตั้งชื่อตามภูมิภาคสวาเบีย (Swabia) ในประเทศเยอรมนี แม้ว่าชื่อนี้จะปรากฏในบันทึกทางประวัติศาสตร์ แต่ในปัจจุบัน "นิวสวาเบีย" ไม่ใช่ชื่อทางแผนที่ที่ได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการ โดยพื้นที่ดังกล่าวถูกบริหารจัดการภายใต้ สนธิสัญญาแอนตาร์กติกา (Antarctic Treaty System) ในฐานะส่วนหนึ่งของควีนมอดแลนด์

ลักษณะทางภูมิศาสตร์

ภูมิประเทศของนิวสวาเบียมีความหลากหลาย โดยแบ่งออกเป็นส่วนหลักๆ ดังนี้:

• พื้นที่ตอนเหนือ: เป็นที่ราบลุ่มน้ำแข็ง (Ice-covered northern foreland) ซึ่งค่อยๆ สูงขึ้นจากชายฝั่งและขอบหิ้งน้ำแข็ง จนมีความสูงกว่า 1,000 เมตร เช่น บริเวณที่ราบสูงริตเชอร์ (Ritscher Upland) และเนินเขาเฮลเล (Helle Slope)
• พื้นที่ตอนใต้: ประกอบด้วยยอดเขาหินที่โผล่พ้นน้ำแข็ง (Nunataks) และเทือกเขาสูงที่มีความสูงกว่า 3,000 เมตร ซึ่งทำหน้าที่เป็นเขื่อนกั้นธารน้ำแข็งจากที่ราบสูงขั้วโลกให้มีความสูงกว่า 2,000 เมตร โดยพื้นที่ธารน้ำแข็งระดับสูงเหล่านี้ถูกตั้งชื่อตามนักสำรวจขั้วโลกชื่อดังอย่าง โรอัลด์ อมุนด์เซน (Roald Amundsen) และ อัลเฟรด เวเกเนอร์ (Alfred Wegener)

ในส่วนของพื้นที่ที่ไม่มีน้ำแข็งปกคลุม จะพบรอยเลื่อนของหิน (Fault scarps) ที่ขนานไปกับขอบทวีป โดยเฉพาะในแถบตะวันตก กลาง และตะวันออก นอกจากนี้ยังมีเทือกเขาที่วางตัวในแนวเหนือ-ใต้ตามระบบหุบเขาโบราณก่อนยุคน้ำแข็ง

ระบบธารน้ำแข็งและร่องลึกมหาสมุทร

มีธารน้ำแข็งขนาดใหญ่ 3 สายที่ระบายน้ำแข็งจากแอนตาร์กติกาตะวันออกในเขตนี้ ได้แก่:

1. ธารน้ำแข็งสแตนคอมบ์-วิลล์ส (Stancomb-Wills Glacier): ไหลไปทางทิศตะวันตกสู่หิ้งน้ำแข็งบรันท์ (Brunt Ice Shelf)
2. ธารน้ำแข็งยุตุลสตรูเมน (Jutulstraumen Glacier): เป็นเส้นแบ่งเขตระหว่างนิวสวาเบียตะวันตกและตอนกลาง ไหลลงสู่หิ้งน้ำแข็งฟิมบุล (Fimbul Ice Shelf)
3. ธารน้ำแข็งบอร์คเกรวินคิเซน (Borchgrevinkisen): มีความกว้าง 200 กิโลเมตร และเป็นเส้นแบ่งเขตทางทิศตะวันออกของนิวสวาเบีย

นอกจากนี้ ที่ปลายสุดทางทิศตะวันออกของนิวสวาเบีย ยังมีร่องลึกมหาสมุทรที่เรียกว่า ร่องลึกสวาเบนแลนด์ (Schwabenland Canyon)

ทะเลสาบในพื้นที่

ลักษณะเด่นทางภูมิศาสตร์อย่างหนึ่งคือการมีทะเลสาบน้ำจืดที่ไม่มีน้ำแข็งปกคลุมในช่วงฤดูร้อนของแอนตาร์กติกา โดยเฉพาะในบริเวณ โอเอซิสเชอร์มาเคอร์ (Schirmacher Oasis) ซึ่งเป็นที่ราบสูงเนินเขาขนาด 34 ตารางกิโลเมตร พบทะเลสาบถึง 118 แห่ง มีพื้นที่รวม 6,487 ตารางกิโลเมตร โดยทะเลสาบเหล่านี้มีความหลากหลายทางชีวภาพของสาหร่ายสูงถึง 72 ชนิด ซึ่งผู้ค้นพบโอเอซิสแห่งนี้คือ ริชาร์ดไฮน์ริช เชอร์มาเคอร์ (Richardheinrich Schirmacher) นักบินของเครื่องบินทะเล Boreas จากเรือสำรวจ Schwabenland

นอกจากนี้ยังมีทะเลสาบที่มีน้ำแข็งปกคลุมตลอดปี เช่น โอเบอร์เซ (Obersee) และ อุนเทอร์เซ (Untersee) ซึ่งตั้งอยู่บริเวณขอบทางเหนือของเทือกเขากรูเบอร์ (Gruber Mountains) โดยทะเลสาบอุนเทอร์เซมีขนาดใหญ่ที่สุดในนิวสวาเบียด้วยพื้นที่ 11.4 ตารางกิโลเมตร

ภูมิอากาศและพืชพรรณ

นิวสวาเบียมีภูมิอากาศแบบขั้วโลกขั้นสูง (Highpolar climate) ซึ่งมีอุณหภูมิต่ำกว่าจุดเยือกแข็งเกือบตลอดทั้งปี อย่างไรก็ตาม ในช่วงฤดูร้อน (ธันวาคมถึงกุมภาพันธ์) จะมีรังสีดวงอาทิตย์ที่รุนแรง ซึ่งอาจทำให้อุณหภูมิบนพื้นผิวหินสูงถึง +19 องศาเซลเซียส ส่งผลให้มีพืชพรรณพื้นฐานสามารถเจริญเติบโตได้บนพื้นผิวหินที่ได้รับแสงแดด

พืชที่พบในบริเวณนี้ส่วนใหญ่เป็นสาหร่ายเส้นใย (เช่น Prasiola และ Ulothrix) ไลเคน (เช่น Lecidea sp., Rhizocarpon geographicum และ Usnea sphacelata) รวมถึงไซยาโนแบคทีเรีย และมอสบางชนิด (เช่น Grimmia lawiana และ Sarconeurum glaciale) ในบริเวณที่เหมาะสม

บริบททางประวัติศาสตร์

ในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 และต้นศตวรรษที่ 20 เยอรมนีได้ส่งคณะสำรวจไปยังแอนตาร์กติกาหลายครั้ง โดยส่วนใหญ่เป็นไปเพื่อวัตถุประสงค์ทางวิทยาศาสตร์ เช่น ดาราศาสตร์ อุตุนิยมวิทยา และอุทกวิทยา ซึ่งมักเป็นการทำงานร่วมกับทีมวิทยาศาสตร์จากประเทศอื่นๆ จนกระทั่งเข้าสู่ยุคของนาซีเยอรมนีที่เริ่มให้ความสำคัญกับการสำรวจแอนตาร์กติกาอย่างจริงจังเพื่อวัตถุประสงค์ทางยุทธศาสตร์และการอ้างสิทธิ์เหนือดินแดน