นิวฟันด์แลนด์และแลบราดอร์ จังหวัดที่ตะวันออกสุดของแคนาดา

นิวฟันด์แลนด์และแลบราดอร์ เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ทางตะวันออกสุดของประเทศแคนาดา ในภูมิภาคแอตแลนติก ประกอบด้วยเกาะนิวฟันด์แลนด์และภูมิภาคแลบราดอร์บนแผ่นดินใหญ่ มีพื้นที่รวม 405,212 ตารางกิโลเมตร และเป็นดินแดนที่มีเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมและภูมิศาสตร์ที่โดดเด่น

ประวัติศาสตร์และการก่อตั้ง

ก่อนที่จะเข้าเป็นส่วนหนึ่งของแคนาดา นิวฟันด์แลนด์เคยเป็นโดมินิออน (Dominion) แยกต่างหากในจักรวรรดิบริติช จนกระทั่งวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 1949 จึงได้เข้าเป็นจังหวัดลำดับที่ 10 ของสมาพันธรัฐแคนาดา ต่อมาในวันที่ 6 ธันวาคม ค.ศ. 2001 รัฐธรรมนูญของแคนาดาได้รับการแก้ไขเพื่อเปลี่ยนชื่อจังหวัดจาก "นิวฟันด์แลนด์" เป็น "นิวฟันด์แลนด์และแลบราดอร์" เพื่อให้การยอมรับแลบราดอร์ในฐานะหุ้นส่วนที่เท่าเทียมกัน

ที่มาของชื่อ

ชื่อ Newfoundland ปรากฏครั้งแรกในจดหมายของพระเจ้าเฮนรีที่ 7 แห่งอังกฤษ ในปี ค.ศ. 1499 โดยอ้างถึงดินแดนที่สำรวจโดยเซบาสเตียนและจอห์น แคบอต ส่วนชื่อ Labrador มีที่มาจากนามสกุลของนักเดินเรือชาวโปรตุเกสชื่อ João Fernandes Lavrador

ภูมิศาสตร์และธรณีวิทยา

จังหวัดนี้ถูกแบ่งออกเป็นสองส่วนหลักโดยช่องแคบเบลล์ไอล์ (Strait of Belle Isle):

• แลบราดอร์: เป็นส่วนตะวันออกสุดของ Canadian Shield ซึ่งประกอบด้วยหินแปรโบราณจำนวนมาก
• นิวฟันด์แลนด์: เป็นเกาะขนาดใหญ่ในมหาสมุทรแอตแลนติก มีลักษณะเป็นรูปสามเหลี่ยม

ในด้านธรณีวิทยา อุทยานแห่งชาติ Gros Morne เป็นตัวอย่างที่โดดเด่นของการเคลื่อนที่ของแผ่นเปลือกโลก และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก ขณะที่เทือกเขา Long Range ทางฝั่งตะวันตกของเกาะนิวฟันด์แลนด์เป็นส่วนต่อขยายทางตะวันออกเฉียงเหนือสุดของเทือกเขาแอปพาเลเชียน

ประชากรและวัฒนธรรม

เมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดคือ เซนต์จอห์นส์ (St. John's) ซึ่งเป็นที่ตั้งของสภาผู้แทนราษฎรประจำจังหวัดและศาลอุทธรณ์ ประชากรส่วนใหญ่สืบเชื้อสายมาจากผู้ตั้งถิ่นฐานชาวอังกฤษและไอริช โดยในปี ค.ศ. 2021 พบว่าร้อยละ 99.4 ของผู้อยู่อาศัยใช้ภาษาอังกฤษเป็นภาษาแม่ ทำให้ที่นี่เป็นจังหวัดที่มีความเป็นเอกภาพทางภาษามากที่สุดในแคนาดา