เขตอนุรักษ์ชีวมณฑลนอร์ทเดวอน สวรรค์แห่งธรรมชาติในอังกฤษ

เขตอนุรักษ์ชีวมณฑลนอร์ทเดวอน เป็นพื้นที่อนุรักษ์ที่ได้รับการรับรองโดย UNESCO ตั้งอยู่ในมณฑลเดวอน ทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศอังกฤษ ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด 5,262 ตารางกิโลเมตร โดยมีจุดศูนย์กลางอยู่ที่ Braunton Burrows ซึ่งเป็นระบบเนินทรายที่ใหญ่ที่สุดในอังกฤษ

ภูมิศาสตร์และความหลากหลายทางชีวภาพ

ขอบเขตของเขตอนุรักษ์แห่งนี้ครอบคลุมลุ่มน้ำของแม่น้ำ Taw และ Torridge รวมถึงขยายออกไปในทะเลจนถึงเกาะ Lundy พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นพื้นที่เกษตรกรรมที่ราบลุ่มและมีแหล่งคุ้มครองทางธรรมชาติมากมาย รวมถึงพื้นที่ที่มีความสำคัญทางวิทยาศาสตร์เป็นพิเศษ (SSSI) ถึง 63 แห่ง เพื่อปกป้องถิ่นที่อยู่ เช่น ทุ่งหญ้า Culm และป่าผลัดใบ

จุดเด่นทางธรรมชาติ

• Braunton Burrows: ระบบเนินทรายขนาดใหญ่ที่มีพืชดอกหลายร้อยชนิด
• อ่าว Bideford: มีแนวปะการังที่มีความหลากหลายของปะการังและสิ่งมีชีวิตทางทะเลที่หาไม่ได้จากที่อื่นในบริเตน
• ปากแม่น้ำ Taw-Torridge: แหล่งอาหารสำคัญสำหรับนกอพยพทางไกล

การจัดการและความยั่งยืน

เขตอนุรักษ์แห่งนี้เป็นต้นแบบของ "รูปแบบใหม่" ของเขตอนุรักษ์ชีวมณฑล UNESCO ในสหราชอาณาจักร โดยมีการขยายพื้นที่ในปี 2002 เพื่อมุ่งเน้นการสร้างสมดุลระหว่างการดำรงชีวิตของมนุษย์และการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม ผ่านความยั่งยืน การสร้างรายได้ และการลดความยากจน

การบริหารจัดการดำเนินการโดย Biosphere Reserve Partnership ซึ่งประกอบด้วยหน่วยงานต่างๆ เช่น Environment Agency, Natural England, Devon Wildlife Trust และ National Trust โดยทำงานร่วมกับผู้อยู่อาศัยในพื้นที่อย่างใกล้ชิด

ประวัติศาสตร์และเศรษฐกิจ

พื้นที่นอร์ทเดวอนมีร่องรอยการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ตั้งแต่สมัยยุคหินกลาง (Mesolithic) เช่น การพบเศษหินฟลินท์และกองขยะโบราณ (midden) บริเวณชายหาด Westward Ho! นอกจากนี้ยังมีหลักฐานการสร้างอนุสรณ์สถานหินในยุคหินใหม่ และป้อมปราการบนเนินเขาในยุคเหล็ก

ในปัจจุบัน เศรษฐกิจของนอร์ทเดวอนพึ่งพาการท่องเที่ยวเป็นหลัก โดยมีนักท่องเที่ยวมาเยือนถึง 4 ล้านคนต่อปี และในช่วงเดือนสิงหาคมอาจมีผู้มาเยือนสูงถึง 60,000 คนต่อวัน ซึ่งส่วนใหญ่ดึงดูดด้วยความสวยงามของธรรมชาติ