ทางด่วนโอไฮโอ เส้นทางคมนาคมหลักเชื่อมต่อตะวันออก-ตะวันตกของรัฐโอไฮโอ

ทางด่วนโอไฮโอ (Ohio Turnpike) หรือชื่ออย่างเป็นทางการคือ James W. Shocknessy Ohio Turnpike เป็นทางหลวงควบคุมการเข้า-ออกที่เก็บค่าผ่านทาง ตั้งอยู่ในรัฐโอไฮโอ สหรัฐอเมริกา ทำหน้าที่เป็นระเบียงการขนส่งหลักที่เชื่อมต่อระหว่างเมืองชิคาโกและเมืองพิตต์สเบิร์ก โดยเส้นทางนี้ทอดตัวในแนวตะวันออก-ตะวันตกเป็นระยะทาง 241 ไมล์ (ประมาณ 388 กิโลเมตร) ในพื้นที่ตอนเหนือของรัฐ

จุดเริ่มต้นทางทิศตะวันตกอยู่ที่พรมแดนรัฐอินดีแอนาใกล้กับเมืองเอดอน (Edon) ซึ่งเชื่อมต่อกับทางด่วนอินดีแอนา (Indiana Toll Road) และสิ้นสุดทางทิศตะวันออกที่พรมแดนรัฐเพนซิลเวเนียใกล้กับเมืองปีเตอร์สเบิร์ก (Petersburg) ซึ่งเชื่อมต่อกับทางด่วนเพนซิลเวเนีย (Pennsylvania Turnpike) ปัจจุบันทางด่วนแห่งนี้อยู่ภายใต้การดูแลและบำรุงรักษาโดยคณะกรรมการโครงสร้างพื้นฐานและทางด่วนโอไฮโอ (Ohio Turnpike and Infrastructure Commission หรือ OTIC) ซึ่งมีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่เมืองเบเรีย (Berea)

รายละเอียดเส้นทางและการเชื่อมต่อ

ทางด่วนโอไฮโอมีความยาวรวม 241.3 ไมล์ (388.3 กิโลเมตร) โดยมีการกำหนดหมายเลขทางหลวงระหว่างรัฐ (Interstate Highways) ทับซ้อนกันในหลายช่วง ดังนี้:

• I-80: ครอบคลุมระยะทางส่วนใหญ่ของทางด่วน ตั้งแต่พรมแดนรัฐอินดีแอนาไปจนถึงจุดตัดกับ I-76 ใกล้กับเมืองยังสทาวน์ (Youngstown) รวมระยะทาง 218.7 ไมล์ (352.0 กิโลเมตร)
• I-90: วิ่งร่วมกับ I-80 เป็นระยะทาง 142.8 ไมล์ (229.8 กิโลเมตร) ตั้งแต่พรมแดนรัฐอินดีแอนาไปจนถึงเมืองเอลีเรีย (Elyria)
• I-76: ครอบคลุมช่วงตะวันออกสุดระยะทาง 22.6 ไมล์ (36.4 กิโลเมตร) ตั้งแต่จุดตัด I-80/I-76 ไปจนถึงพรมแดนรัฐเพนซิลเวเนีย

แม้ว่าทางด่วนจะไม่ได้ตัดผ่านใจกลางเมืองใหญ่โดยตรง แต่ได้ออกแบบให้มีจุดเชื่อมต่อกับเส้นทางอื่นเพื่อเข้าสู่เขตมหานครหลัก 4 แห่งในตอนเหนือของโอไฮโอ เช่น การเข้าสู่เขตมหานครโทเลโด (Toledo) ผ่าน I-75 และ I-280 รวมถึงการเข้าสู่คลีฟแลนด์ (Cleveland) และแอครอน (Akron) ผ่านทางหลวง I-71, I-77, I-90 และ I-480

ประวัติการก่อสร้างและการพัฒนา

โครงการทางด่วนโอไฮโอเริ่มต้นจากการเสนอระเบียบวาระในสมัชชาใหญ่แห่งรัฐโอไฮโอเมื่อปี ค.ศ. 1947 เพื่ออนุญาตให้มีการสร้างถนนที่ใช้เงินทุนจากภาคเอกชน เดิมทีมีการวางแผนระบบทางหลวงไว้ 5 สาย แต่ต่อมาถูกลดเหลือเพียงสายเดียว เนื่องจากอีก 4 สายถูกแทนที่ด้วยแผนงานภายใต้พระราชบัญญัติทางหลวงระหว่างรัฐ (Federal Aid Highway Act) ปี ค.ศ. 1956

การก่อสร้างใช้ระยะเวลา 38 เดือน โดยใช้งบประมาณ 326 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ถือเป็นโครงการก่อสร้างที่ใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ของรัฐในขณะนั้น โดยมีการจ้างงานกว่า 10,000 ตำแหน่ง และใช้เครื่องจักรหนัก เช่น รถบูลโดเซอร์และรถเกรดเดอร์มากกว่า 2,300 คัน

ทางด่วนเปิดใช้งานช่วงแรกระยะทาง 22 ไมล์ เมื่อวันที่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 1954 และเปิดใช้งานครบทั้งเส้นทางจนถึงพรมแดนรัฐอินดีแอนาในวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1955 โดยในช่วงแรกมีการกำหนดความเร็วสูงสุดสำหรับรถยนต์ที่ 65 ไมล์ต่อชั่วโมง และรถบรรทุกที่ 55 ไมล์ต่อชั่วโมง ก่อนจะมีการปรับเพิ่มความเร็วสำหรับรถยนต์เป็น 70 ไมล์ต่อชั่วโมงในปี ค.ศ. 1963 เพื่อให้สอดคล้องกับทางหลวงระหว่างรัฐสายอื่นๆ ในพื้นที่ชนบทของโอไฮโอ