แพทริก เจมส์ สมิธ นักการเมืองและนักข่าวชาวไอริชผู้มุ่งมั่น

แพทริก เจมส์ สมิธ (Patrick James Smyth; เกิดปี 1823 หรือ 1826 – 12 มกราคม 1885) หรือที่รู้จักในชื่อ "นิการากัว สมิธ" เป็นนักการเมืองและนักข่าวชาวไอริชที่มีบทบาทสำคัญในประวัติศาสตร์การเมืองของไอร์แลนด์ในช่วงศตวรรษที่ 19 เขาเป็นสมาชิกของกลุ่ม Young Irelander ในปี 1848 และต่อมาได้เป็นนักข่าวขณะลี้ภัยในสหรัฐอเมริกา ก่อนจะกลับมาดำรงตำแหน่งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรของสหราชอาณาจักร (MP) สำหรับเขตเวสต์มีธ (Westmeath) ตั้งแต่ปี 1871 และเขตทิพเพอเรอรี (Tipperary) ตั้งแต่ปี 1880

ประวัติช่วงต้นและการศึกษา

สมิธเกิดที่กรุงดับลิน เป็นบุตรของเจมส์ สมิธ และแอนน์ บรูตัน เขาได้รับการศึกษาที่วิทยาลัยคลองโกเวส วูด (Clongowes Wood College) ซึ่งที่นั่นเขาได้สร้างมิตรภาพกับ โทมัส ฟรานซิส มีเกอร์ (Thomas Francis Meagher) ทั้งคู่ได้เข้าร่วมสมาคมการยกเลิก (Repeal Association) ของแดเนียล โอคอนเนลล์ ในปี 1844 เพื่อเรียกร้องให้ยกเลิกพระราชบัญญัติสหภาพ (Act of Union) ระหว่างสหราชอาณาจักรและไอร์แลนด์ ซึ่งส่งผลให้ไอร์แลนด์สูญเสียอำนาจในการปกครองตนเองผ่านรัฐสภาของตนเอง

บทบาทในกลุ่ม Young Ireland และการลี้ภัย

ในปี 1846 สมิธได้แยกตัวออกจากสมาคมการยกเลิกเพื่อเข้าร่วมกับกลุ่ม Young Irelanders และได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภาของสมาพันธ์ไอริช (Irish Confederation) ในปี 1847 ในช่วงการกบฏของกลุ่ม Young Irelander ในปี 1848 สมิธได้รับมอบหมายจาก วิลเลียม สมิธ โอไบรอัน ให้จัดตั้งการก่อจลาจลในเขตดับลิน, เวสต์มีธ และเลาธ์ แต่ความพยายามดังกล่าวไม่ประสบความสำเร็จเนื่องจากการกบฏในภาพรวมล้มเหลว

หลังจากการกบฏ สมิธได้ลี้ภัยไปยังนครนิวยอร์กพร้อมกับ จอห์น เบลค ดิลลอน โดยเขาได้ทำงานเป็นนักข่าวและดำรงตำแหน่งบรรณาธิการฝ่ายการเมืองของหนังสือพิมพ์ Irish Advocate ในปี 1850

ภารกิจช่วยเหลือ จอห์น มิตเชลล์

เมื่อสมิธได้รับมรดกจำนวนมากจากบิดา เขาได้ใช้เงินทุนดังกล่าวในแผนการที่กล้าหาญเพื่อช่วยเหลือ จอห์น มิตเชลล์ (John Mitchel) เพื่อนร่วมกลุ่ม Young Irelander ที่ถูกเนรเทศไปยังดินแดนแวน ไดเมนส์ (ปัจจุบันคือแทสเมเนีย) โดยสมิธได้เช่าเรือและเดินทางไปช่วยเหลือมิตเชลล์ได้สำเร็จในเดือนมิถุนายน 1853 เหตุการณ์นี้ทำให้เขากลายเป็นวีรบุรุษในกลุ่มชาวไอริช-อเมริกัน และในระหว่างการเดินทางครั้งนี้ เขาได้พบรักและแต่งงานกับ จีนนี่ รีแกน หญิงสาวท้องถิ่นในแทสเมเนีย

การกลับสู่ไอร์แลนด์และอาชีพกฎหมาย

สมิธกลับมายังไอร์แลนด์ในปี 1856 และตั้งถิ่นฐานในดับลินเพื่อศึกษากฎหมาย เขาได้รับคุณวุฒิเป็นทนายความ (Barrister) ในปี 1858 แต่ทำงานในสายอาชีพนี้เพียงระยะเวลาสั้นๆ ก่อนจะหันไปสนใจงานด้านสื่อสารมวลชน โดยในปี 1860 เขาได้เป็นเจ้าของและผู้ดำเนินงานหนังสือพิมพ์ The Irishman ซึ่งเขาได้ใช้พื้นที่สื่อวิพากษ์วิจารณ์การสนับสนุนสมาพันธรัฐอเมริกา (CSA) ของสหราชอาณาจักรในช่วงสงครามกลางเมืองอเมริกา

เส้นทางการเมืองในรัฐสภา

สมิธเริ่มเข้าสู่การเมืองระดับชาติโดยการลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในเขตเว็กซ์ฟอร์ดในปี 1870 แม้จะพ่ายแพ้ด้วยคะแนนเพียง 8 เสียง แต่เขาก็ได้สร้างชื่อเสียงจากการจัดตั้งหน่วยพยาบาลไอริชเพื่อช่วยเหลือกองทัพฝรั่งเศสในช่วงสงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซีย ซึ่งทำให้เขาได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์เลฌียงดอเนอร์ (Légion d'honneur) จากรัฐบาลฝรั่งเศสในปี 1871

ในเดือนมิถุนายน 1871 สมิธได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร (MP) สำหรับเขตเวสต์มีธ และได้รับเลือกตั้งซ้ำในปี 1874 ต่อมาในการเลือกตั้งทั่วไปปี 1880 เขาได้ย้ายไปลงสมัครในเขตทิพเพอเรอรีและได้รับเลือกตั้งโดยไม่มีคู่แข่ง

ความขัดแย้งทางอุดมการณ์และการแยกตัว

ตลอดระยะเวลาในสภา สมิธถูกมองว่าเป็นนักพูดที่สร้างความบันเทิงแต่บางครั้งขาดประสิทธิภาพ ในเวลาต่อมาเขาเริ่มไม่เห็นด้วยกับแนวทางของ ไอแซค บัตต์ (Isaac Butt) ที่มุ่งเน้นเพียงการปกครองตนเอง (Home Rule) โดยสมิธเรียกร้องให้มีการยกเลิกพระราชบัญญัติสหภาพอย่างเด็ดขาด เขาได้ก่อตั้ง "คลับ 82" ( '82 clubs) เพื่อรณรงค์เรื่องการยกเลิกสหภาพ

อย่างไรก็ตาม เมื่อ ชาร์ลส์ สจวร์ต พาร์เนลล์ (Charles Stewart Parnell) ก้าวขึ้นมาเป็นประธานพรรคในปี 1880 สมิธเริ่มไม่พอใจในสไตล์การบริหารแบบเผด็จการของพาร์เนลล์ และวิพากษ์วิจารณ์สันนิบาตที่ดิน (Land League) อย่างรุนแรง จนในที่สุดเขาได้แยกตัวออกจากพรรคอย่างเป็นทางการในเดือนมกราคม 1881