การทดสอบระดับน้ำของเพียเจต์ การวัดความสามารถในการใช้เหตุผลเชิงพื้นที่

การทดสอบระดับน้ำเป็นหนึ่งในการทดลองทางจิตวิทยาพัฒนาการและจิตวิทยาพุทธิปัญญาที่พัฒนาโดย ฌอง เพียเจต์ (Jean Piaget) และ แบร์เบิล อินเฮลเดอร์ (Bärbel Inhelder) เพื่อประเมินความสามารถในการใช้เหตุผลเชิงพื้นที่ (Spatial Reasoning) ของบุคคล

วิธีการทดสอบ

ในการทดสอบนี้ ผู้เข้าร่วมการทดลองจะได้รับชมขวดหรือแก้วน้ำที่ตั้งตรงซึ่งมีเครื่องหมายระบุระดับน้ำอยู่ จากนั้นจะมีการแสดงภาพขวดหรือแก้วที่เอียงในมุมต่างๆ กัน โดยที่ไม่มีเครื่องหมายระบุระดับน้ำ และผู้เข้าร่วมจะต้องทำเครื่องหมายระบุว่าระดับน้ำในภาชนะนั้นควรจะอยู่ที่ตำแหน่งใด

ประวัติและการพัฒนา

เพียเจต์และอินเฮลเดอร์พัฒนาการทดสอบนี้ขึ้นเพื่อเป็นส่วนหนึ่งของงานวิจัยด้านพัฒนาการของเด็ก โดยได้มีการอธิบายรายละเอียดครั้งแรกในหนังสือ The Child's Conception of Space ซึ่งตีพิมพ์เป็นภาษาฝรั่งเศสในปี 1948 และแปลเป็นภาษาอังกฤษในปี 1956

พวกเขาพบว่าเด็กๆ จะผ่านขั้นตอนการเรียนรู้และพัฒนาความเข้าใจเชิงพื้นที่ โดยมีรูปแบบการตอบสนองที่แตกต่างกันไปตามช่วงวัย จนกระทั่งสามารถทำแบบทดสอบนี้ได้อย่างถูกต้องแม่นยำเมื่ออายุประมาณ 9 ปี

ความแตกต่างในการทำแบบทดสอบระหว่างเพศ

ในปี 1964 เฟรดา เรเบลสกี (Freda Rebelsky) ได้รายงานผลลัพธ์ที่น่าประหลาดใจว่า มีนักศึกษาในระดับปริญญาตรีและบัณฑิตศึกษาจำนวนมากที่ไม่สามารถทำแบบทดสอบนี้ได้ และพบว่าอัตราการทำผิดพลาดนั้นสูงกว่าในกลุ่มนักศึกษาหญิง

ผลลัพธ์นี้ได้รับการยืนยันซ้ำในหลายการศึกษาในเวลาต่อมา ซึ่งทำให้ความสนใจในการทดสอบระดับน้ำเปลี่ยนจากการศึกษาพัฒนาการของเด็ก ไปสู่การวิเคราะห์ว่าเหตุใดผู้ใหญ่และวัยรุ่นบางคนจึงล้มเหลวในการทดสอบ และความแตกต่างในอัตราความสำเร็จระหว่างเพศ

สถิติการทดสอบ

ความแตกต่างในการทำแบบทดสอบระหว่างเพศถูกประเมินด้วยค่า Cohen's d ซึ่งอยู่ที่ระหว่าง 0.44 ถึง 0.66 ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความแตกต่างที่มีนัยสำคัญทางสถิติในระดับสากล