ป็อกโจ บราจโชลินี นักปราชญ์ผู้กอบกู้คัมภีร์โบราณแห่งยุคเรเนซองส์

ป็อกโจ บราจโชลินี (Gian Francesco Poggio Bracciolini) เป็นนักปราชญ์ชาวอิตาลีและนักมนุษยนิยมในช่วงต้นของยุคเรเนซองส์ ผู้มีบทบาทสำคัญในการค้นพบและกอบกู้ต้นฉบับลายมือเขียนภาษาลาตินโบราณจำนวนมาก ซึ่งส่วนใหญ่ถูกปล่อยให้เสื่อมสภาพและถูกลืมเลือนไปในห้องสมุดของอารามต่างๆ ในเยอรมนี สวิตเซอร์แลนด์ และฝรั่งเศส

การค้นพบที่สำคัญ

ผลงานที่สร้างชื่อเสียงให้เขามากที่สุดคือการค้นพบงานเขียนของ De rerum natura ของลูเครเทียส (Lucretius) ซึ่งเป็นงานเขียนเพียงชิ้นเดียวที่หลงเหลืออยู่ รวมถึงงานของวิทรูวิอุส (Vitruvius) ในเรื่อง De architectura และสุนทรพจน์ที่สาบสูญของซิเซโร (Cicero) นอกจากนี้เขายังค้นพบงานของควินทิเลียน (Quintilian), สตาติอุส (Statius) และอัมเมียนัส มาร์เซลลินัส (Ammianus Marcellinus) ซึ่งช่วยให้โลกได้รู้จักกับวรรณกรรมและปรัชญาคลาสสิกอีกครั้ง

ชีวิตช่วงต้นและการศึกษา

เขาเกิดที่หมู่บ้านเทอร์รานูโอวา (Terranuova) ใกล้กับเมืองอาเรซโซในแคว้นทัสกานี (ต่อมาหมู่บ้านนี้ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น เทอร์รานูโอวา บราจโชลินี เพื่อเป็นเกียรติแก่เขา) ป็อกโจได้รับการศึกษาด้านภาษาลาตินจากโจวันนี มัลปาจิโน (Giovanni Malpaghino) และได้ศึกษาด้านกฎหมายโนตารีจนได้รับเข้าเป็นสมาชิกของสมาคมโนตารีแห่งฟลอเรนซ์เมื่ออายุ 21 ปี

เส้นทางอาชีพในสำนักวาติกัน

ในปี 1403 ป็อกโจได้เข้าทำงานเป็นเลขานุการของคาร์ดินัล แลนดอลโฟ มารามัลโด ก่อนจะย้ายเข้าสู่สำนักวาติกัน (Roman Curia) โดยเขาได้ทำงานรับใช้พระสันตะปาปาถึง 7 พระองค์ ตลอดระยะเวลา 50 ปีในอาชีพของเขา เขาไต่เต้าจากตำแหน่งผู้เขียนเอกสารทางการ (scriptor) จนถึงตำแหน่งเลขานุการส่วนพระองค์ของพระสันตะปาปา (Apostolicus Secretarius)

แม้ว่าเขาจะทำงานในสำนักวาติกัน แต่ป็อกโจยังคงรักษาความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นกับเพื่อนนักปราชญ์ในฟลอเรนซ์ และเขายังคงสถานะเป็นฆราวาสตลอดชีวิต แม้จะมีโอกาสก้าวหน้าในทางศาสนาแต่เขากลับเลือกที่จะไม่เข้าสู่ชีวิตนักบวช

ชีวิตส่วนตัวและช่วงเวลาในฟลอเรนซ์

ในช่วงปี 1434-1436 ป็อกโจอาศัยอยู่ในฟลอเรนซ์และได้สร้างวิลล่าในหุบเขาวัลดาร์โน (Valdarno) ซึ่งเขาตกแต่งด้วยรูปปั้นโบราณ เหรียญ และจารึกต่างๆ

ในวัย 56 ปี เขาได้แต่งงานกับเซลวักเจีย เดอี บวนเดลมอนตี (Selvaggia dei Buondelmonti) หญิงสาวผู้สูงศักดิ์ซึ่งมีอายุห่างกันมาก โดยเขามีลูกกับเธอถึง 6 คน และได้เขียนบทสนทนาชื่อ An seni sit uxor ducenda เพื่อให้เหตุผลในการที่ชายชราควรแต่งงานกับหญิงสาว

ความขัดแย้งทางวิชาการ

ป็อกโจมีความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนกับลอเรนโซ วัลลา (Lorenzo Valla) โดยในปี 1452 เขาได้ตีพิมพ์บทวิจารณ์งานของวัลลา โดยสนับสนุนการใช้ภาษาลาตินในเชิงวิพากษ์มากกว่าการเลียนแบบงานคลาสสิกเพียงอย่างเดียว