การเมืองของสาธารณรัฐอาหรับประชาธิปไตยสะฮาราวี (SADR)

การเมืองของ สาธารณรัฐอาหรับประชาธิปไตยสะฮาราวี (Sahrawi Arab Democratic Republic - SADR) เป็นเรื่องของรัฐบาลในลี้ภัยของแนวร่วม Polisario ซึ่งเป็นรัฐที่ได้รับการยอมรับจากนานาชาติในวงจำกัด และควบคุมพื้นที่บางส่วนของภูมิภาคเวสเทิร์นสะฮาราในแอฟริกาเหนือ

ประวัติศาสตร์และความขัดแย้ง

ภูมิภาคเวสเทิร์นสะฮาราเคยเป็นอาณานิคมของสเปนตั้งแต่ปี ค.ศ. 1884 ถึง 1975 ในชื่อ สเปนิชสะฮารา ต่อมามีการทำข้อตกลงมาดริด (Madrid Accords) ซึ่งแบ่งพื้นที่ระหว่างโมร็อกโกและมอริเตเนียในปี 1976 อย่างไรก็ตาม แนวร่วม Polisario ได้ก่อตั้งขึ้นเพื่อต่อสู้เพื่อเอกราชของชาวสะฮาราวี

หลังจากมอริเตเนียถอนตัวในปี 1979 โมร็อกโกได้เข้าควบคุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของดินแดนนี้ โดยแนวร่วม Polisario ได้สถาปนา SADR และตั้งรัฐบาลในลี้ภัยที่เมืองตินดูฟ ประเทศแอลจีเรีย โดยได้รับการสนับสนุนจากแอลจีเรีย

โครงสร้างการปกครอง

ตามรัฐธรรมนูญ SADR มีลักษณะเป็น รัฐพรรคเดียว ตราบใดที่ยังไม่สามารถควบคุมดินแดนทั้งหมดได้ โดยมีแนวร่วม Polisario เป็นองค์กรหลักในการขับเคลื่อน

ฝ่ายบริหาร

รัฐบาลของ SADR นำโดย ประธานาธิบดี (President) และ นายกรัฐมนตรี (Prime Minister) ซึ่งทำหน้าที่บริหารประเทศในสภาวะลี้ภัย

ฝ่ายนิติบัญญัติ

คนที่นำโดย สภาแห่งชาติสะฮาราวี (Sahrawi National Council) ซึ่งเป็นสภานิติบัญญัติของรัฐบาลในลี้ภัย ประกอบด้วยสมาชิก 53 คน ซึ่งมาจากการเลือกตั้งในเขตเลือกตั้ง 11 เขต โดยมีวาระการดำรงตำแหน่ง 2 ปี

การเลือกตั้งและสถานะระหว่างประเทศ

ชาวสะฮาราวีที่อาศัยอยู่ในค่ายผู้ลี้ภัยในแอลจีเรียและในเขตปลอดทหาร (Free Zone) มีส่วนร่วมในการเลือกตั้งสถาบันต่างๆ ของ SADR

ในด้านความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ SADR เป็นสมาชิกผู้ก่อตั้งของ สหภาพแอฟริกา (African Union) และมีการดำเนินความสัมพันธ์ทางการทูตผ่านสำนักงานตัวแทนและสถานทูตในหลายประเทศทั่วโลก แม้ว่าจะยังคงเป็นประเด็นความขัดแย้งกับโมร็อกโก

ความพยายามในการแก้ไขความขัดแย้ง

สหประชาชาติได้พยายามเข้ามามีบทบาทผ่านภารกิจ MINURSO เพื่อให้เกิดการลงประชามติเพื่อกำหนดชะตากรรมตนเอง (Referendum) แต่ความขัดแย้งเรื่องเกณฑ์ผู้มีสิทธิเลือกตั้งทำให้การลงประชามติยังไม่เกิดขึ้นจริง

• แผนเบเกอร์ I: เสนอการกระจายอำนาจจากโมร็อกโกให้เวสเทิร์นสะฮารามีอำนาจปกครองตนเองภายใต้เอกราชของโมร็อกโก (โมร็อกโกยอมรับ แต่ Polisario ปฏิเสธ)
• แผนเบเกอร์ II: เสนอการปกครองตนเองชั่วคราว 5 ปี ก่อนจะมีการลงประชามติเลือกระหว่างเอกราช, การปกครองตนเองภายใต้โมร็อกโก หรือการรวมเข้ากับโมร็อกโก (Polisario ยอมรับ แต่โมร็อกโกปฏิเสธ)