วัฒนธรรม Pub Session การบรรเลงดนตรีพื้นเมืองในผับ

Pub session (ภาษาไอริช: seisiùn, ภาษาเกลิคสกอตแลนด์: seisean, ภาษาเกลิคแมนซ์: seshoon) คือการรวมตัวกันเพื่อบรรเลงดนตรีในบรรยากาศของผับท้องถิ่น ซึ่งการสร้างสรรค์เสียงดนตรีจะดำเนินไปพร้อมกับการดื่มเครื่องดื่มอย่าง เอล (Ale), สเตาต์ (Stout) และเบียร์ รวมถึงการสนทนาพูดคุยอย่างเป็นกันเอง ผู้บรรเลงจะขับร้องและเล่นเพลงพื้นเมืองตามประเพณีของไอริช, อังกฤษ, สกอตแลนด์, คอร์นวอลล์ และแมนซ์ โดยใช้เครื่องดนตรีหลากหลายชนิด เช่น ไวโอลิน (Fiddle), แอคคอร์เดียน, คอนเซอทินา, ฟลูต, ทินวิสเซิล (Tin Whistle), ปี่อุลเลียน (Uilleann pipes), แบนโจเทเนอร์, กีตาร์ และโบดราน (Bodhrán) นอกจากนี้ ในบางเซสชันอาจมีการเต้นรำร่วมด้วย

ประวัติความเป็นมา

การขับร้องเพลงควบคู่ไปกับการดื่มแอลกอฮอล์มีมาตั้งแต่สมัยโบราณ แต่หลักฐานที่เป็นลายลักษณ์อักษรนั้นมีอยู่อย่างจำกัดจนกระทั่งถึงศตวรรษที่ 16 ในบทละครเรื่อง Henry IV ของเชกสเปียร์ มีการกล่าวถึงตัวละคร Hal และ Falstaff ที่พูดคุยเรื่องการดื่มและการเล่นเครื่องดนตรี นอกจากนี้ยังมีภาพวาดโดยศิลปินอย่าง Teniers, Brouwer และ Jan Steen ที่แสดงภาพการร้องเพลงในผับในช่วงศตวรรษที่ 17

ช่วงปี ค.ศ. 1800 ถึง 1950

พระราชบัญญัติเบียร์ปี 1830 (1830 Beer Act) ได้ยกเลิกภาษีเบียร์ ส่งผลให้มีผับเปิดใหม่ถึง 400 แห่งภายในปีเดียว และเพิ่มขึ้นเป็น 46,000 แห่งภายใน 8 ปี ซึ่งจำนวนนี้ขึ้นสู่จุดสูงสุดในทศวรรษ 1870 ก่อนจะลดลงหลังปี 1900 ในช่วงทศวรรษ 1850 เริ่มมีการตีพิมพ์เพลงของนักศึกษาและหนังสือเพลงเชิงพาณิชย์แพร่หลายในยุโรป โดยเล่มที่มีชื่อเสียงที่สุดคือ Scottish Students' Song Book ของ John Stuart Blackie

สำหรับประเพณีของไอริชได้รับประโยชน์จากการรวบรวมเพลงใน O'Neill's Music of Ireland ซึ่งรวบรวมบทเพลงสำหรับเซสชันและการเต้นรำถึง 1,850 เพลง ตีพิมพ์ครั้งแรกโดย Francis O'Neill ในปี 1903

ในช่วงปี 1938 A.L. Lloyd ได้โน้มน้าวให้ BBC บันทึกเสียงนักร้องในผับ Eel's Foot ในซัฟฟอล์ก ซึ่งเป็นการบันทึกเสียงในสภาพแวดล้อมจริงของนักดนตรีพื้นบ้าน โดยเพลงที่บรรเลงมีทั้งเพลงพื้นเมืองและเพลงที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับการทำงาน เช่น เพลงของ IWW จากอเมริกา

เครื่องดนตรีที่ใช้

ไวโอลิน (Fiddle) เป็นเครื่องดนตรีหลักมาตั้งแต่ศตวรรษที่ 17 ต่อมาเมโลเดียนได้รับความนิยมในทศวรรษ 1890 และถูกแทนที่ด้วยแอคคอร์เดียนในทศวรรษ 1950 โดยเฉพาะในสกอตแลนด์ ส่วนกีตาร์กลายเป็นเครื่องดนตรีที่ได้ยินบ่อยที่สุดในผับช่วงทศวรรษ 1960 ปัจจุบันการเล่นแบบวง (Ensemble) กลายเป็นเรื่องปกติเนื่องจากเครื่องดนตรีหาซื้อได้ง่ายขึ้น

การเลือกเครื่องดนตรี

แต่ละเซสชันมีกฎไม่เป็นทางการเกี่ยวกับเครื่องดนตรีที่ยอมรับได้ บางแห่งอาจเคร่งครัดว่าต้องเป็น "เครื่องดนตรีดั้งเดิม" เท่านั้น ในขณะที่บางแห่งเปิดกว้างสำหรับทุกคน คำว่า "ดั้งเดิม" มักถูกใช้ในความหมายที่กว้าง เนื่องจากเซสชันเองเป็นปรากฏการณ์ที่เพิ่งถูกฟื้นฟูขึ้นมาใหม่ และเครื่องดนตรีบางชนิด เช่น บูซูกิ (Bouzouki) ก็เพิ่งถูกนำมาใช้ในภายหลัง

• ไวโอลิน, ฟลูต, แอคคอร์เดียน และทินวิสเซิล: มักอนุญาตให้มีจำนวนไม่จำกัด
• โบดราน (Bodhrán): เป็นที่นิยมในเซสชันไอริช แต่หลายแห่งมักให้เล่นเพียงคนเดียวในเวลาเดียวกัน
• ปี่อุลเลียน (Uilleann pipes): พบได้บ่อยในเซสชันไอริช แต่ ปี่สกอต (Great Highland Bagpipes) จะไม่ถูกนำมาใช้เนื่องจากเสียงดังเกินไปจนกลบเครื่องดนตรีอื่น
• แมนโดลิน, แบนโจ, ซิทเทิร์น และบูซูกิ: ยินดีต้อนรับในจำนวนที่เหมาะสม
• กีตาร์ และดัลซิเมอร์: มักอนุญาตในเซสชันที่ไม่มีกฎเคร่งครัดเรื่องเครื่องดนตรีดั้งเดิม

มารยาทในการร่วมเซสชัน

เซสชันแบ่งออกเป็นสองประเภทหลักคือ "Open sessions" (เซสชันเปิด) ที่ใครก็สามารถเข้าร่วมเล่นได้ และ "Closed sessions" (เซสชันปิด) ที่จำกัดเฉพาะกลุ่มผู้เล่นที่นัดหมายกันไว้

กฎทั่วไปคือ Pub Session ไม่ใช่สถานที่สำหรับฝึกหัดเครื่องดนตรี ผู้ที่เข้าร่วมควรมีความชำนาญในระดับหนึ่ง ผู้เล่นควรแนะนำตัวกับผู้ร่วมเซสชันคนอื่นๆ ก่อนเริ่มเล่น โดยปกติจะมีผู้นำ (Leader) หรือสมาชิกที่อาวุโสที่สุดเป็นผู้กำหนดทิศทางและดูแลให้การบรรเลงเป็นไปอย่างราบรื่น ซึ่งบางครั้งผู้นำอาจไม่ได้แสดงตัวชัดเจนว่าตนเองเป็นผู้นำ

เนื่องจากลักษณะที่เป็นอิสระและไม่เป็นทางการ การร่วมเซสชันจึงเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและการคาดเดา ซึ่งต้องการความอดทนและการยอมรับซึ่งกันและกันจากผู้ร่วมงานทุกคน