ประตู Pyx Door ประตูที่เก่าแก่ที่สุดในอังกฤษ

ประตู Pyx Door หรือที่รู้จักกันในชื่อประตูห้องโถงของคณะสงฆ์ (chapter house vestibule door) เป็นประตูไม้ที่ตั้งอยู่ในส่วนเบย์ทางทิศใต้ของห้องโถงด้านนอกของห้องประชุมคณะสงฆ์ใน Westminster Abbey ประตูบานนี้ได้รับการยอมรับว่าเป็น "ประตูที่เก่าแก่ที่สุดในบริเตน" และเป็นประตูบานเดียวที่หลงเหลืออยู่จากยุคแองโกล-แซกซอน (Anglo-Saxon England)

ลักษณะและการออกแบบ

สถานที่ตั้ง

แม้ว่าจะถูกเรียกว่า "Pyx Door" แต่ในความเป็นจริง ประตูบานนี้ไม่ได้นำไปสู่ห้อง Pyx Chamber แต่เชื่อมต่อห้องโถงด้านนอกของห้องประชุมคณะสงฆ์เข้ากับห้องเล็กๆ ที่มักถูกอธิบายว่าเป็นห้องใต้ดิน ประตูบานนี้มีสถานะเป็นมรดกทางวัฒนธรรมในฐานะส่วนหนึ่งของโบราณสถานที่มีกำหนดการ (scheduled monument) ของห้องประชุมคณะสงฆ์และห้อง Pyx Chamber ในระเบียงคดของ Westminster Abbey

การออกแบบและวัสดุ

การออกแบบของประตู Pyx Door มีความโดดเด่นเนื่องจากต้นกำเนิดในยุคแองโกล-แซกซอน ซึ่งแตกต่างจากประตูในยุค Norman ต่อมา ประตูบานนี้ประกอบด้วยไม้กระดานแนวตั้ง 5 แผ่น ซึ่งถูกตัดแต่งให้พอดีกับตำแหน่งปัจจุบัน ทั้งในด้านความกว้างและความสูง โดยเดิมทีประตูบานนี้มีส่วนบนเป็นรูปครึ่งวงกลม

ประตูทำจากไม้โอ๊ค พร้อมด้วยงานเหล็ก ซึ่งรวมถึงสายรัดเหล็กตรงกลางดั้งเดิม แม้ว่าสายรัดบานพับตกแต่งจะหายไปแล้ว แต่ยังคงเห็นร่องรอยของรูตะปูที่แสดงถึงการมีอยู่ของพวกมัน

นอกจากนี้ ยังพบเศษซากของหนังและผิวหนังสัตว์ที่อยู่ใต้บานพับ ซึ่งมีหลักฐานว่าครั้งหนึ่งเคยหุ้มประตูทั้งบานด้วยหนัง โดยสังเกตได้จากรอยมีดกรีดที่แสดงว่าหนังถูกตัดออก การหุ้มวัตถุไม้ด้วยหนังเป็นเรื่องปกติในยุคแองโกล-แซกซอน และการใช้หนังทั้งสองด้านบ่งบอกว่าประตูบานนี้เคยเป็นประตูที่สำคัญและได้รับการตกแต่งด้วยการทาสี

ประวัติศาสตร์และการกำหนดอายุ

ประตูบานนี้ถูกสร้างขึ้นจากไม้ที่ถูกตัดระหว่างปี ค.ศ. 1032 ถึง 1064 และถูกนำมาใช้ในการก่อสร้าง Westminster Abbey ดั้งเดิมภายใต้การปกครองของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดผู้สารภาพ (Edward the Confessor) เป็นเรื่องน่าทึ่งที่ประตูบานนี้รอดพ้นจากการบูรณะครั้งใหญ่ที่ดำเนินการโดยพระเจ้าเฮนรีที่ 3 ในศตวรรษที่ 13 ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ประตูถูกย้ายจากตำแหน่งเดิม

เศษหนังที่หลงเหลืออยู่บนประตูได้ถูกค้นพบในศตวรรษที่ 19 และนำไปสู่ตำนานที่ว่าหนังเหล่านั้นเป็นผิวหนังมนุษย์ของชายผู้ก่ออาชญากรรม ซึ่งเป็นเพียงเรื่องเล่าขานเท่านั้น

การพิสูจน์อายุด้วยวิธี Dendrochronology

ในศตวรรษที่ 20 ประตูบานนี้ไม่เป็นที่รู้จักมากนัก แต่มีนักประวัติศาสตร์บางคนสังเกตเห็นว่ามันอาจมีความเก่าแก่เป็นพิเศษ ในปี 1976 Stuart Rigold เสนอว่ามันอาจมาจากศตวรรษที่ 11 และในปี 1999 Jane Geddes ให้การกำหนดอายุคร่าวๆ ว่าประมาณปี ค.ศ. 1100

การทดสอบด้วยวิธี Dendrochronology (การวิเคราะห์วงปีไม้) ได้ถูกพยายามทำในทศวรรษ 1970 แต่ไม่ประสบความสำเร็จและไม่ได้ถูกตีพิมพ์ ในที่สุด การทดสอบครั้งที่สองในปี 2005 ได้ผลลัพธ์ที่ชัดเจน โดยยืนยันว่าไม้ถูกตัดระหว่างปี 1032 และ 1064 ทำให้มันกลายเป็นประตูที่เก่าแก่ที่สุดในบริเตน