มาตราวัดความรุนแรงของแผ่นดินไหวรอสซี-ฟอเรล

มาตราวัดความรุนแรงของแผ่นดินไหวรอสซี-ฟอเรล (Rossi–Forel scale) เป็นหนึ่งในระบบมาตราวัดความรุนแรงของแผ่นดินไหวในยุคแรกที่ถูกนำมาใช้เพื่อประเมินผลกระทบและความเสียหายที่เกิดขึ้นจากเหตุการณ์แผ่นดินไหว โดยเน้นการสังเกตผลกระทบทางกายภาพที่เกิดขึ้นกับสิ่งก่อสร้างและสิ่งที่มนุษย์สัมผัสได้

ประวัติและการพัฒนา

มาตราวัดนี้ถูกพัฒนาขึ้นในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 โดยความร่วมมือระหว่าง มิเคเล สเตฟาโน คอนเต เด รอสซี (Michele Stefano Conte de Rossi) นักวิทยาศาสตร์ชาวอิตาลี และ ฟร็องซัว-อัลฟ็องส์ ฟอเรล (François-Alphonse Forel) นักวิทยาศาสตร์ชาวสวิตเซอร์แลนด์ เพื่อสร้างมาตรฐานในการบันทึกความรุนแรงของแผ่นดินไหวให้เป็นระบบเดียวกัน

ระบบรอสซี-ฟอเรลได้รับความนิยมและถูกนำมาใช้งานอย่างแพร่หลายเป็นเวลาประมาณสองทศวรรษ ก่อนที่จะถูกแทนที่ด้วย มาตราวัดความรุนแรงแบบเมอร์คัลลี (Mercalli intensity scale) ซึ่งเปิดตัวในปี ค.ศ. 1902 และมีความละเอียดในการจำแนกความรุนแรงได้ดีกว่า

การใช้งานในปัจจุบันและในอดีต

แม้ว่าในระดับสากลจะเปลี่ยนไปใช้มาตราวัดอื่น แต่มาตราวัดรอสซี-ฟอเรลหรือฉบับปรับปรุงบางเวอร์ชันยังคงมีการใช้งานในบางประเทศจนถึงช่วงปลายศตวรรษที่ 20 ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดคือในประเทศฟิลิปปินส์ ซึ่งมีการใช้มาตราวัดนี้จนถึงปี ค.ศ. 1996 ก่อนที่จะเปลี่ยนมาใช้มาตราวัดความรุนแรงของแผ่นดินไหว PHIVOLCS (PHIVOLCS earthquake intensity scale) ในเวลาต่อมา

ระดับความรุนแรง

ในเวอร์ชันปี ค.ศ. 1873 มาตราวัดรอสซี-ฟอเรลได้กำหนดระดับความรุนแรงไว้ทั้งหมด 10 ระดับ โดยพิจารณาจากระดับการรับรู้ของมนุษย์และความเสียหายของอาคารบ้านเรือน ซึ่งเป็นพื้นฐานสำคัญที่นำไปสู่การพัฒนาระบบวัดความรุนแรงของแผ่นดินไหวในยุคต่อมา