รูธ สโตน กวีหญิงผู้สร้างสรรค์ผลงานผ่านความสูญเสียและความอดทน

รูธ สโตน (Ruth Stone; 8 มิถุนายน ค.ศ. 1915 – 19 พฤศจิกายน ค.ศ. 2011) เป็นกวีชาวอเมริกันที่มีชื่อเสียงจากการถ่ายทอดประสบการณ์ชีวิตที่ซับซ้อน ความโศกเศร้า และความอดทนผ่านบทกวี เธอเป็นผู้เขียนรวมบทกวีถึง 13 เล่ม และได้รับความยอมรับอย่างกว้างขวางในช่วงบั้นปลายชีวิต โดยได้รับรางวัลสำคัญระดับชาติมากมาย รวมถึงรางวัล National Book Award และการได้รับแต่งตั้งเป็นกวีเอกแห่งรัฐเวอร์มอนต์ (Poet Laureate of Vermont)

ชีวิตช่วงต้นและการศึกษา

รูธ สโตน เกิดในชื่อ รูธ สวอน เพอร์กินส์ (Ruth Swan Perkins) เมื่อวันที่ 8 มิถุนายน ค.ศ. 1915 ที่เมืองโรน็อก รัฐเวอร์จิเนีย ก่อนจะย้ายไปอยู่ที่เมืองอินเดียนาโพลิส รัฐอินเดียนา เมื่ออายุได้ 6 ปี เธอเริ่มเขียนบทกวีตั้งแต่อายุเพียง 5 หรือ 6 ปี ซึ่งแสดงให้เห็นถึงพรสวรรค์ด้านวรรณกรรมที่มีมาตั้งแต่เด็ก

ในปี ค.ศ. 1935 เธอแต่งงานกับ จอห์น แคลปป์ (John Clapp) นักเคมี และย้ายไปอยู่ที่รัฐอิลลินอยส์ โดยเข้าศึกษาที่มหาวิทยาลัยอิลลินอยส์ เออร์บานา-แชมเพน (University of Illinois Urbana-Champaign) ต่อมาเธอได้หย่าร้างกับแคลปป์ และแต่งงานกับ วอลเตอร์ บี. สโตน (Walter B. Stone) ในปี ค.ศ. 1945 ซึ่งเป็นกวีและอาจารย์มหาวิทยาลัย ทั้งคู่มีบุตรสาวด้วยกัน 3 คน

เส้นทางอาชีพและการเผชิญหน้ากับโศกนาฏกรรม

รูธ สโตน เริ่มเป็นที่รู้จักในวงการกวีผ่านรางวัล Bess Hokin Prize จากนิตยสาร Poetry ในปี ค.ศ. 1953 และได้รับทุน Kenyon Review Fellowship ในปี ค.ศ. 1956 ซึ่งเธอได้นำเงินรางวัลนี้ไปซื้อบ้านไร่เก่าในเมืองโกเชน รัฐเวอร์มอนต์ ซึ่งกลายเป็นที่พำนักและสถานที่สร้างสรรค์ผลงานของเธอตั้งแตปี ค.ศ. 1957 เป็นต้นมา

ในปี ค.ศ. 1959 เกิดเหตุการณ์พลิกผันครั้งสำคัญในชีวิต เมื่อวอลเตอร์ สโตน สามีของเธอตัดสินใจจบชีวิตตัวเองขณะที่ครอบครัวพำนักอยู่ในประเทศอังกฤษ เหตุการณ์นี้ทำให้รูธต้องกลายเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวที่ต้องดูแลลูกสาว 3 คน และความสูญเสียนี้ได้กลายเป็นแกนกลางสำคัญในงานเขียนของเธอ โดยเฉพาะการถ่ายทอดความโศกเศร้า ความโกรธ และการดิ้นรนเพื่อความอยู่รอด

เพื่อเลี้ยงดูครอบครัว รูธรับหน้าที่เป็นอาจารย์สอนบทกวีในมหาวิทยาลัยหลายแห่งทั่วสหรัฐอเมริกา เช่น มหาวิทยาลัยอิลลินอยส์, วิทยาลัยเวลสลีย์, มหาวิทยาลัยนิวยอร์ก และมหาวิทยาลัยวิสคอนซิน จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1989 เธอได้รับตำแหน่งอาจารย์ประจำที่มหาวิทยาลัยบิงแฮมตัน (Binghamton University) และได้รับตำแหน่งศาสตราจารย์ที่มีวาระถาวร (Tenure) ในปี ค.ศ. 1990 ขณะที่เธอมีอายุได้ 75 ปี

ความสำเร็จและรางวัลเกียรติยศ

แม้จะเขียนงานมาอย่างยาวนาน แต่รูธ สโตน ได้รับการยอมรับในระดับกว้างขวางในช่วงอายุ 80 ปี โดยมีผลงานโดดเด่นดังนี้:

• Ordinary Words (1999): ได้รับรางวัล National Book Critics Circle Award
• In the Next Galaxy (2002): ได้รับรางวัล National Book Award for Poetry และรางวัล Wallace Stevens Award
• What Love Comes To (2008): ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลพูลิตเซอร์ (Pulitzer Prize for Poetry)
• กวีเอกแห่งรัฐเวอร์มอนต์ (2007): ได้รับการแต่งตั้งเป็น Poet Laureate of Vermont

มรดกทางวรรณกรรมและบ้านรูธ สโตน

รูธ สโตน เสียชีวิตเมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน ค.ศ. 2011 ที่บ้านลูกสาวในรัฐเวอร์มอนต์ และร่างของเธอถูกฝังไว้ใกล้กับพุ่มราสเบอร์รี่หลังบ้านที่เมืองโกเชน

บ้านที่เมืองโกเชนซึ่งเธอใช้ชีวิตและเขียนงานมาหลายทศวรรษ ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นสถานที่ทางประวัติศาสตร์แห่งชาติ (National Register of Historic Places) ในปี ค.ศ. 2016 ภายใต้ชื่อ "บ้านรูธ สโตน" (Ruth Stone House) ปัจจุบันบริหารงานโดยมูลนิธิ Ruth Stone House Foundation เพื่อใช้เป็นสถานที่พักพิงสำหรับนักเขียน (Writer's Retreat) โดยมี บิอันกา สโตน (Bianca Stone) หลานสาวของเธอ ซึ่งเป็นกวีและได้รับแต่งตั้งเป็นกวีเอกแห่งรัฐเวอร์มอนต์ในปี ค.ศ. 2024 เป็นผู้ดูแล