ยอดเขาชเร็คฮอร์น จุดสูงสุดทางตอนเหนือของเทือกเขาแอลป์

ยอดเขาชเร็คฮอร์น (Schreckhorn) มีความสูง 4,078 เมตร เป็นยอดเขาที่ตั้งอยู่ในเทือกเขาแอลป์เบอร์นีส (Bernese Alps) ของประเทศสวิตเซอร์แลนด์ โดยมีความโดดเด่นในฐานะยอดเขาที่สูงที่สุดซึ่งตั้งอยู่ในเขตพื้นที่ของรัฐเบิร์น (Canton of Bern) ทั้งหมด นอกจากนี้ ชเร็คฮอร์นยังเป็นยอดเขาในกลุ่ม Alpine four-thousander (ยอดเขาในเทือกเขาแอลป์ที่มีความสูงเกิน 4,000 เมตร) ที่ตั้งอยู่ทางตอนเหนือที่สุดของยุโรป

ลักษณะทางภูมิศาสตร์

ยอดเขาชเร็คฮอร์นตั้งอยู่ห่างจากเมืองกรินเดลวัลด์ (Grindelwald) ไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ประมาณ 10 กิโลเมตร โดยตั้งอยู่ระหว่างธารน้ำแข็งกรินเดลวัลด์ตอนบนและตอนล่าง พื้นที่โดยรอบประกอบด้วยหุบเขาธารน้ำแข็งที่ไม่มีผู้อยู่อาศัย ธารน้ำแข็งอาร์ (Aar Glaciers) และธารน้ำแข็งฟีชเชอร์ (Fiescher Glacier)

ในเชิงธรณีวิทยา ชเร็คฮอร์นเป็นส่วนหนึ่งของมวลหินอาร์ (Aarmassif) โดยมีจุดสังเกตที่สำคัญคือยอดเขาเลาเทอราอาร์ฮอร์น (Lauteraarhorn) ซึ่งตั้งอยู่ใกล้เคียงและมีความสูงใกล้เคียงกัน ส่วนยอดเขาฟินสเทอราอาร์ฮอร์น (Finsteraarhorn) ซึ่งเป็นจุดสูงสุดของเทือกเขาแอลป์เบอร์นีส ตั้งอยู่ห่างออกไปทางทิศใต้ประมาณ 6 กิโลเมตร

ประวัติการปีนเขา

การพิชิตยอดเขาชเร็คฮอร์นครั้งแรกเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 16 สิงหาคม ค.ศ. 1861 โดยคณะนักปีนเขาซึ่งประกอบด้วย เลสลี สตีเฟน (Leslie Stephen), อุลริช เคาฟมันน์ (Ulrich Kaufmann), คริสเตียน มิเชล (Christian Michel) และปีเตอร์ มิเชล (Peter Michel) โดยใช้เส้นทางผ่านร่องเขาชเร็คตอนบน (Upper Schreck Couloir) ไปยังจุดอานเขาชเร็ค (Schrecksattel) และขึ้นสู่ยอดเขาทางสันเขาด้านตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งเส้นทางนี้เคยเป็นเส้นทางปกติในช่วง 50 ปีแรก แต่ปัจจุบันไม่ค่อยได้รับความนิยม

ก่อนการพิชิตสำเร็จ มีความพยายามหลายครั้งในการปีนยอดเขานี้ ที่โดดเด่นคือความพยายามของ โจเซฟ ฮูกิ (Joseph Hugi) นักธรรมชาติวิทยาชาวสวิสในปี ค.ศ. 1828 และคณะของ ปิแอร์ ฌอง เอดูอาร์ เดซอร์ (Pierre Jean Édouard Desor) นักธรณีวิทยาชาวสวิสในปี ค.ศ. 1842 ซึ่งในครั้งนั้นเดซอร์และคณะได้ปีนขึ้นไปยังยอดเขารองของเลาเทอราอาร์ฮอร์นด้วยความเข้าใจผิด

เส้นทางการปีนที่สำคัญ

• สันเขาตะวันตกเฉียงใต้ (South-west ridge): เป็นเส้นทางปกติ (Normal route) ในปัจจุบัน ซึ่งถูกพิชิตครั้งแรกเมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม ค.ศ. 1902 โดย จอห์น วิคส์ (John Wicks), เอ็ดเวิร์ด แบรนบี (Edward Branby) และโคลด วิลสัน (Claude Wilson) โดยทั้งสามคนตัดสินใจปีนสันเขาที่ชันมากนี้โดยไม่มีไกด์ท้องถิ่น
• สันเขาตะวันตกเฉียงเหนือ (North-west ridge): หรือที่รู้จักในชื่อ Andersongrat ถูกพิชิตครั้งแรกเมื่อวันที่ 7 สิงหาคม ค.ศ. 1883 โดย จอห์น สแตฟฟอร์ด แอนเดอร์สัน (John Stafford Anderson) และจอร์จ เพอร์ซิวาล เบเกอร์ (George Percival Baker) พร้อมด้วยไกด์ อุลริช อัลเมอร์ (Ulrich Almer) และอโลยส์ พอลลิงเกอร์ (Aloys Pollinger)

สำหรับการพักแรม นักปีนเขาสามารถใช้กระท่อมชเร็คฮอร์น (Schreckhorn Hut) ซึ่งตั้งอยู่ที่ความสูง 2,520 เมตร (สร้างขึ้นทดแทนกระท่อมสตราห์เลกก์ที่ถูกหิมะถล่มทำลาย) หรือใช้กระท่อมเกลคสไตน์ (Gleckstein Hut, 2,317 เมตร) และกระท่อมเลาเทอราอาร์ (Lauteraar Hut, 2,392 เมตร) เป็นจุดพักในการปีนขึ้นสู่ยอดเขา