วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีในซิมบับเว

พัฒนาการด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีในซิมบับเวมีความเชื่อมโยงอย่างใกล้ชิดกับสภาวะทางเศรษฐกิจและสังคมของประเทศ โดยเฉพาะในช่วงหลังปี 2009 ซึ่งเป็นช่วงเวลาของการฟื้นฟูเศรษฐกิจหลังจากเผชิญกับวิกฤตเงินเฟ้อรุนแรงและปัญหาทางการเมือง

บริบททางเศรษฐกิจและสังคม

ระหว่างปี 1998 ถึง 2008 เศรษฐกิจของซิมบับเวหดตัวลงอย่างมาก ส่งผลให้ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ต่อหัวลดลงต่ำกว่า 400 ดอลลาร์สหรัฐ และเกิดภาวะเงินเฟ้อขั้นรุนแรง (Hyperinflation) ซึ่งส่งผลกระทบโดยตรงต่อโครงสร้างพื้นฐานและการลงทุนในด้านการวิจัยและพัฒนา

แม้ว่าหลังปี 2009 เศรษฐกิจจะเริ่มมีเสถียรภาพมากขึ้นจากการนำระบบการชำระเงินหลายสกุลเงินมาใช้ แต่ซิมบับเวยังคงเผชิญกับความท้าทายด้านธรรมาภิบาลและความไม่แน่นอนทางนโยบาย ซึ่งส่งผลต่อความเชื่อมั่นของนักลงทุนต่างชาติ (FDI)

การพัฒนาอุตสาหกรรมและนวัตกรรม

ซิมบับเวมีพื้นฐานเศรษฐกิจที่พึ่งพาเกษตรกรรมและภาคการทำเหมืองแร่ เช่น แพลทินัม เพชร ทองคำ และถ่านหิน สถาบันวิทยาศาสตร์แห่งซิมบับเว (Zimbabwe Academy of Science) ซึ่งก่อตั้งขึ้นในปี 2004 เน้นย้ำว่าการเปลี่ยนผ่านสู่อุตสาหกรรมจำเป็นต้องมีวิสัยทัศน์ระดับชาติในการสร้างมูลค่าเพิ่มให้กับทรัพยากรธรรมชาติ ผ่านการพัฒนาทักษะทางเทคโนโลยีและโครงสร้างพื้นฐานที่เหมาะสม

อย่างไรก็ตาม ผลสำรวจจาก World Economic Forum ในปี 2014 ระบุว่า อุปสรรคสำคัญในการส่งเสริมนวัตกรรมและความสามารถในการแข่งขันของภาคการผลิต ได้แก่ การขาดแคลนเงินทุน ความไม่แน่นอนของนโยบาย และโครงสร้างพื้นฐานที่ไม่เพียงพอ

สภาพแวดล้อมทางนโยบายและการศึกษา

ซิมบับเวมีระบบการศึกษาที่ค่อนข้างเข้มแข็ง โดยมีประชากรวัยผู้ใหญ่ 1 ใน 11 คนที่สำเร็จการศึกษาระดับอุดมศึกษา ซึ่งเป็นฐานความรู้ที่สำคัญสำหรับการเติบโตในภูมิภาคแอฟริกาใต้สะฮารา

ระบบนวัตกรรมแห่งชาติ

แม้จะมีฐานความรู้ที่ดี แต่ระบบนวัตกรรมของซิมบับเวถูกประเมินว่าอยู่ในสภาวะเปราะบาง เนื่องจากขาดแคลนนักวิจัยและวิศวกรในจำนวนที่มากพอจะขับเคลื่อนนวัตกรรมได้อย่างเป็นรูปธรรม นอกจากนี้ สถาบันวิจัยและมหาวิทยาลัยยังขาดงบประมาณและทรัพยากรบุคคล ส่งผลให้การถ่ายทอดเทคโนโลยีจากภาคการวิจัยสู่ภาคธุรกิจเป็นไปได้ยาก

นโยบายวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีฉบับที่สอง

รัฐบาลได้ประกาศใช้นโยบายวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีฉบับที่สองในเดือนมิถุนายน 2012 โดยได้รับความช่วยเหลือจาก UNESCO ซึ่งมีวัตถุประสงค์หลักดังนี้:

• เสริมสร้างขีดความสามารถในการพัฒนาด้านวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี และนวัตกรรม (STI)
• เรียนรู้และประยุกต์ใช้เทคโนโลยีอุบัติใหม่เพื่อเร่งการพัฒนาประเทศ
• เร่งการนำผลการวิจัยไปใช้ในเชิงพาณิชย์
• แสวงหาแนวทางแก้ไขปัญหาทางวิทยาศาสตร์เพื่อตอบโจทย์ความท้าทายระดับโลก