เครือข่ายเมชแบบแชร์แบนด์วิดท์

เครือข่ายเมชแบบแชร์แบนด์วิดท์ (Shared Mesh) หรือที่รู้จักในชื่อเครือข่ายเมชแบบดั้งเดิม (Traditional Mesh) หรือแบบ Best Effort เป็นรูปแบบหนึ่งของเครือข่ายไร้สายแบบเมช (Wireless Mesh Network) รุ่นแรกที่ใช้การสื่อสารผ่านลิงก์ส่งต่อข้อมูล (Mesh Backhaul) โดยใช้คลื่นความถี่วิทยุเพียงชุดเดียวในการติดต่อสื่อสารกับโหนดเพื่อนบ้านทั้งหมดในเครือข่าย

หลักการทำงานและการแบ่งปันทรัพยากร

ในระบบนี้ แบนด์วิดท์ทั้งหมดที่มีอยู่ในช่องสัญญาณวิทยุจะถูก แชร์ หรือแบ่งปันกันระหว่างโหนดเพื่อนบ้านทุกโหนดที่อยู่ในเครือข่ายเมช ความสามารถในการรับส่งข้อมูลของช่องสัญญาณจะลดลงเมื่อมีการส่งต่อข้อมูลจากโหนดหนึ่งไปยังอีกโหนดหนึ่งภายในเครือข่าย ซึ่งส่งผลให้ปริมาณการรับส่งข้อมูลจากต้นทางถึงปลายทาง (End-to-End Traffic) ลดน้อยลง

เนื่องจากแบนด์วิดท์ถูกแบ่งปันกันระหว่างโหนดทั้งหมด และทุกลิงก์ในเครือข่ายต้องใช้ทรัพยากรความจุเพิ่มเติมในการส่งต่อข้อมูล เครือข่ายประเภทนี้จึงมีอัตราการส่งข้อมูลจากต้นทางถึงปลายทางต่ำกว่าเครือข่ายแบบสวิตช์เมช (Switched Mesh) และประสิทธิภาพด้านความจุจะลดลงอย่างต่อเนื่องเมื่อมีการเพิ่มจำนวนโหนดเข้าไปในเครือข่าย

ประเภทของโหนดในเครือข่ายเมชแบบแชร์

โดยทั่วไป โหนดของเครือข่ายเมชไร้สายจะประกอบด้วยส่วนของลิงก์ส่งต่อข้อมูล (Mesh Backhaul) และส่วนการเข้าถึงของลูกข่าย (Client Access) ซึ่งสามารถแบ่งตามจำนวนวิทยุที่ใช้ได้ดังนี้:

• โหนดแบบวิทยุคู่ (Dual Radio Shared Mesh Node): ใช้เครื่องส่งวิทยุแยกกันระหว่างส่วนการเข้าถึงของลูกข่ายและส่วนการส่งต่อข้อมูลเมช ในกรณีนี้ เฉพาะวิทยุที่ใช้สำหรับ Mesh Backhaul เท่านั้นที่ถูกแชร์แบนด์วิดท์ร่วมกับโหนดอื่น
• โหนดแบบวิทยุเดี่ยว (Single Radio Shared Mesh Node): รวมทั้งส่วนการเข้าถึงของลูกข่ายและส่วนการส่งต่อข้อมูลเมชไว้ในวิทยุตัวเดียว ส่งผลให้แบนด์วิดท์ที่มีอยู่ต้องถูกแบ่งปันระหว่างทั้งลิงก์เมชและลูกข่าย ซึ่งทำให้ปริมาณการรับส่งข้อมูลที่ใช้งานได้จริงลดลงมากยิ่งขึ้น