จรวดทดลองเชฟเทล

เชฟเทล (Shavetail) เป็นจรวดทดลองของสหรัฐอเมริกาที่ถูกพัฒนาขึ้นในช่วงทศวรรษ 1950 โดยมีวัตถุประสงค์หลักเพื่อประเมินและทดสอบเทคโนโลยีด้านจรวดที่กำลังพัฒนาอย่างรวดเร็วในขณะนั้น

การออกแบบและการพัฒนา

จรวดเชฟเทลถูกออกแบบมาให้เป็นจรวดขนาดเล็ก ราคาประหยัด และไม่มีระบบนำทาง (Unguided) โดยใช้เชื้อเพลิงแข็ง (Solid-fueled) จุดเด่นของจรวดรุ่นนี้คือความสามารถในการปรับเปลี่ยนโครงสร้างเพื่อทดสอบในรูปแบบต่าง ๆ ได้หลากหลาย ซึ่งช่วยให้นักวิจัยสามารถทดลองระบบต่าง ๆ ได้อย่างมีประสิทธิภาพ

หนึ่งในระบบสำคัญที่ได้รับการทดสอบด้วยจรวดเชฟเทลคือ ระบบการแยกตัวของน้ำหนักบรรทุก (Payload separation) เพื่อให้มั่นใจว่าน้ำหนักบรรทุกจะแยกตัวออกจากตัวจรวดได้อย่างแม่นยำเมื่อเครื่องยนต์เผาไหม้เชื้อเพลิงจนหมด (Motor burnout)

ประวัติการปฏิบัติการ

ในช่วงปลายปี ค.ศ. 1959 ตั้งแต่เดือนสิงหาคมถึงเดือนตุลาคม ได้มีการปล่อยจรวดเชฟเทลทั้งหมด 11 ลำ เพื่อทดสอบสมรรถนะและระบบต่าง ๆ โดยจรวดเชฟเทลมีระยะยิงไกลสูงสุดอยู่ที่ประมาณ 6 ไมล์ หรือประมาณ 9.7 กิโลเมตร