เซอร์ แฮร์รี่ เวสลีย์ ผู้พิพากษาผู้มีวาทศิลป์และผู้เชี่ยวชาญกฎหมายศาสนจักร

เซอร์ แฮร์รี่ เบวิร์ เวสลีย์ (22 มิถุนายน 1877 – 24 พฤศจิกายน 1965) เป็นผู้พิพากษาชาวอังกฤษที่มีชื่อเสียง โดยดำรงตำแหน่งในแผนกคดีแพ่ง (Chancery Division) ของศาลสูงระหว่างปี 1944 ถึง 1960 เขาเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมายศาสนจักร (Ecclesiastical Law) และเป็นที่จดจำในฐานะผู้ที่มีวาทศิลป์ในการใช้คำพูดที่เฉียบคมและมีสีสัน

ประวัติและการศึกษา

เวสลีย์ได้รับการศึกษาจากโรงเรียนชรูว์สเบอรี (Shrewsbury School) และวิทยาลัยเฮิร์ตฟอร์ด มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด (Hertford College, Oxford) โดยเขาสามารถคว้าเกียรตินิยมอันดับหนึ่งในวิชา Classical Moderations ในปี 1898 และ Literae Humaniores ในปี 1900

เขาเข้าสู่เส้นทางกฎหมายโดยได้รับการแต่งตั้งเป็นทนายความ (called to the bar) โดย Lincoln's Inn ในปี 1901 และได้เริ่มทำงานเป็นผู้ช่วยทนายความให้กับ Mark Romer ในช่วงแรก เขาได้สร้างชื่อเสียงในด้านคดีแพ่งและได้รับเลือกให้เป็น Queen's Counsel (QC) ในปี 1925 และได้รับเลือกเป็น Bencher ของ Lincoln's Inn ในปี 1929

บทบาทในกฎหมายศาสนจักร

ในฐานะผู้ศรัทธาในนิกายแองกลิกัน (High Churchman) เวสลีย์มักจะปรากฏตัวในศาลศาสนจักรบ่อยครั้ง เขาได้รับตำแหน่งสำคัญหลายตำแหน่ง ได้แก่:

• ผู้พิพากษา (Chancellor) ของเขตสังฆมณฑลเดอร์บีและเวกฟิลด์ (1928–1944)
• ผู้พิพากษา (Chancellor) ของเขตสังฆมณฑลคาร์ไลล์ (1930–1944)
• ผู้ช่วยบิชอป (Vicar-General) ของมณฑลยอร์ก (1934–1944)
• ผู้แทน (Commissary General) ของเขตสังฆมณฑลแคนเทอร์เบอรี (1942–1944)

การดำรงตำแหน่งผู้พิพากษาศาลสูง

เวสลีย์ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้พิพากษาศาลสูงในแผนกคดีแพ่งในปี 1944 พร้อมกับได้รับบรรดาศักดิ์อัศวิน (Knighthood) ซึ่งการแต่งตั้งนี้ถือว่าน่าประหลาดใจ เนื่องจากในขณะนั้นเขามีอายุถึง 66 ปี และเคยถูกมองข้ามในการเลื่อนตำแหน่งมาแล้วหลายครั้ง เขาเกษียณอายุราชการในปี 1960

วาทะเด็ดและมุมมองทางกฎหมาย

เวสลีย์เป็นที่รู้จักจากคำพูดที่แปลกประหลาดและมีสีสัน ซึ่งสะท้อนถึงมุมมองที่เฉียบคมและบางครั้งก็ประชดประชัน เช่น:

"มันเป็นเรื่องที่น่ากลัวเมื่อลองจินตนาการว่า ในขณะที่คุณกำลังขับรถไปตามถนน อาจจะมีม้าตัวใหญ่ตกลงมาจากท้องฟ้าทับตัวคุณได้ทุกเมื่อ"

"ข้อตกลงแบบสุภาพบุรุษ (Gentleman's agreement) คือข้อตกลงที่ไม่ใช่ข้อตกลง ซึ่งทำขึ้นระหว่างคนสองคนที่ไม่มีใครเป็นสุภาพบุรุษเลย โดยที่แต่ละฝ่ายต่างคาดหวังให้อีกฝ่ายผูกพันตามข้อตกลงอย่างเคร่งครัด โดยที่ตนเองไม่ต้องผูกพันเลย"

คดี Re Parrott, Cox v Parrott [1946]

เวสลีย์ได้ตัดสินคดีที่น่าสนใจเกี่ยวกับการเปลี่ยนชื่อตัว (Given Name) โดยเขาระบุว่ากฎหมายของอังกฤษและเวลส์ไม่อนุญาตให้บุคคลเปลี่ยนชื่อตัวได้ เว้นแต่จะมีการตรากฎหมายโดยรัฐสภา ในคดี Re Parrott, Cox v Parrott [1946] เขาตัดสินว่าการเปลี่ยนชื่อโดยใช้หนังสือสัญญาเปลี่ยนชื่อ (Deed Poll) ไม่สามารถใช้เปลี่ยนชื่อตัวได้

แม้ว่าในปัจจุบันคำตัดสินนี้จะถูกเพิกเฉยอย่างกว้างขวาง แต่ในการจดทะเบียนหนังสือสัญญาเปลี่ยนชื่อในศาลสูงของอังกฤษและเวลส์ ยังคงต้องมีการระบุข้อความกำกับว่า "แม้จะมีคำตัดสินของนายยุติธรรมเวสลีย์ในคดี Re: Parrott, Cox v Parrott ผู้ขอจดทะเบียนยังคงประสงค์จะดำเนินการจดทะเบียนต่อไป"