สมาคมโบราณคดีแห่งลอนดอน

สมาคมโบราณคดีแห่งลอนดอน (Society of Antiquaries of London หรือ SAL) เป็นสมาคมวิชาการที่รวบรวมเหล่านักประวัติศาสตร์และนักโบราณคดีในสหราชอาณาจักร ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1707 และได้รับพระราชทานกฎบัตร (Royal Charter) ในปี ค.ศ. 1751 ปัจจุบันสมาคมจดทะเบียนเป็นองค์กรการกุศล โดยมีสำนักงานตั้งอยู่ที่เบอร์ลิงตันเฮาส์ (Burlington House) ย่านพิกคาดิลลี ซึ่งเป็นอาคารในความดูแลของรัฐบาลสหราชอาณาจักร

การเป็นสมาชิก

สมาชิกสามัญของสมาคมเรียกว่า Fellows ซึ่งจะได้รับเลือกจากสมาชิกเดิม โดยผู้ที่ได้รับเลือกมีสิทธิ์ใช้ตัวอักษรย่อ FSA ต่อท้ายชื่อเพื่อแสดงวิทยฐานะ กระบวนการคัดเลือกมีความเข้มงวดและถือเป็นการยอมรับในความสำเร็จอันโดดเด่นในสาขาโบราณคดี โบราณวัตถุ ประวัติศาสตร์ หรือมรดกทางวัฒนธรรม

เงื่อนไขการเข้าเป็นสมาชิกประกอบด้วยการได้รับการเสนอชื่อโดย Fellow และต้องได้รับการรับรองจาก Fellow ท่านอื่นอีก 5 ถึง 12 ท่าน จากนั้นจะมีการลงคะแนนลับ โดยผู้สมัครต้องได้รับคะแนนเสียง "เห็นชอบ" เป็นสองเท่าของคะแนนเสียง "ไม่เห็นชอบ" จึงจะผ่านการคัดเลือก

ข้อมูล ณ ปี ค.ศ. 2025 สมาคมมีสมาชิก Fellow ประมาณ 3,300 ท่าน นอกจากนี้ ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2022 สมาคมได้เปิดตัวสมาชิกประเภท Affiliate Membership ซึ่งเปิดกว้างให้บุคคลทั่วไปที่ชำระค่าบำรุงรายปีสามารถเข้าถึงและยืมหนังสือจากห้องสมุดของสมาคมได้

ประวัติความเป็นมา

จุดเริ่มต้นและการก่อตั้ง

ก่อนจะเกิดสมาคมในปัจจุบัน เคยมีองค์กรที่ชื่อว่า College of Antiquaries ก่อตั้งขึ้นราวปี ค.ศ. 1586 ซึ่งทำหน้าที่เป็นสมาคมเพื่อการถกเถียงทางวิชาการ จนกระทั่งถูกสั่งห้ามดำเนินกิจกรรมโดยพระเจ้าเจมส์ที่ 1 ในปี ค.ศ. 1614

สำหรับการก่อตั้งสมาคมโบราณคดีแห่งลอนดอนในยุคปัจจุบัน เริ่มต้นจากการประชุมอย่างไม่เป็นทางการครั้งแรกเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม ค.ศ. 1707 ที่ Bear Tavern บนถนน The Strand โดยกลุ่มผู้ริเริ่ม ได้แก่ จอห์น ทัลแมน (John Talman), จอห์น แบกฟอร์ด (John Bagford) และฮัมฟรีย์ แวนลีย์ (Humfrey Wanley) ซึ่งมีความตั้งใจที่จะขอพระราชทานกฎบัตรจากสมเด็จพระราชินีแอนน์เพื่อศึกษาโบราณคดีของอังกฤษ

การดำเนินงานเริ่มเป็นรูปธรรมมากขึ้นในปี ค.ศ. 1717 และมีการบันทึกรายงานการประชุมครั้งแรกที่ Mitre Tavern ถนน Fleet Street เมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1718 โดยมี วิลเลียม สตุคลีย์ (William Stukeley) ดำรงตำแหน่งเลขาธิการคนแรกของสมาคมที่ฟื้นฟูกลับมานี้

การพัฒนาและบทบาททางวิชาการ

ในยุคแรก สมาชิกจะร่วมกันตรวจสอบวัตถุโบราณ บรรยาย และอภิปรายเกี่ยวกับทฤษฎีของแหล่งโบราณคดี รวมถึงจัดทำรายงานเกี่ยวกับความเสื่อมโทรมของอาคารสำคัญ นอกจากนี้ยังให้ความสำคัญกับเรื่องตราประจำตระกูล (Heraldry) ลำดับวงศ์ตระกูล (Genealogy) และเอกสารทางประวัติศาสตร์

ในปี ค.ศ. 1751 โจเซฟ ไอโลฟฟ์ (Joseph Ayloffe) รองประธานสมาคมผู้ดำรงตำแหน่งยาวนาน ประสบความสำเร็จในการขอพระราชทานกฎบัตรการจัดตั้ง ซึ่งทำให้สมาคมสามารถถือครองทรัพย์สินได้ตามกฎหมาย

การสะสมและอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรม

สมาคมทำหน้าที่เป็นแหล่งรวบรวมต้นฉบับ ภาพเขียน และโบราณวัตถุจำนวนมากก่อนที่จะมีสถาบันระดับชาติรองรับ เช่น การสะสมภาพเขียนสำคัญในปี ค.ศ. 1828 ซึ่งเกิดขึ้นก่อนการก่อตั้งหอศิลป์แห่งชาติ (National Portrait Gallery) ถึง 30 ปี

หลังเหตุการณ์ลอนดอนบลิตซ์ (London Blitz) ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 สมาคมได้จัดกิจกรรมขุดค้นซากปรักหักพังของโรมันและยุคกลางที่ถูกระเบิดเปิดออกในเขตซิตี้ ออฟ ลอนดอน โดยมีการสำรวจเป็นประจำทุกปีระหว่างปี ค.ศ. 1946 ถึง 1962 ซึ่งนำไปสู่การค้นพบป้อมปราการลอนดอน (London citadel หรือ arx) ที่มุมตะวันตกเฉียงเหนือของกำแพงเมืองลอนดอน

เหตุการณ์สำคัญและข้อพิพาทในยุคหลัง

ในปี ค.ศ. 2007 สมาคมฉลองครบรอบ 300 ปี โดยมีการจัดนิทรรศการ Making History: Antiquaries in Britain 1707–2007 ณ Royal Academy และตีพิมพ์บทความวิชาการเกี่ยวกับการตีความโบราณวัตถุในรอบสามศตวรรษ

อย่างไรก็ตาม สมาคมได้เผชิญกับข้อพิพาทด้านจริยธรรมในช่วงปี ค.ศ. 2019 และ 2020 เกี่ยวกับการจัดการสมาชิกที่กระทำความผิดร้ายแรงหรือแสดงทัศนคติที่ขัดต่อค่านิยมของสมาคม ซึ่งนำไปสู่การปรับปรุงข้อบังคับและกระบวนการกำกับดูแลกิจการให้มีความทันสมัยมากขึ้น

ห้องสมุดของสมาคม

ห้องสมุดของสมาคมโบราณคดีแห่งลอนดอนถือเป็นห้องสมุดวิจัยด้านโบราณคดีที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งในสหราชอาณาจักร มีการสะสมทรัพยากรสารสนเทศมาตั้งแต่ต้นศตวรรษที่ 18 โดยปัจจุบันมีหนังสือมากกว่า 100,000 เล่ม และวารสารวิชาการจำนวนมาก