ภาษาอาหรับเลแวนไทน์ตอนใต้

ภาษาอาหรับเลแวนไทน์ตอนใต้ (ภาษาอาหรับ: اللهجة الشامية الجنوبية, romanized: al-lahja š-šāmiyya l-janūbiyya) เป็นภาษาถิ่นของภาษาอาหรับที่ถูกกำหนดให้เป็นรูปแบบภาษาที่แตกต่างกันตามมาตรฐานสากล ISO 639-3 โดยใช้รหัส ajp

พื้นที่การใช้งาน

ภาษาถิ่นนี้ถูกใช้งานอย่างแพร่หลายในภูมิภาคเลแวนไทน์ตอนใต้ ซึ่งครอบคลุมพื้นที่สำคัญดังนี้:

• ปาเลสไตน์: รวมถึงเวสต์แบงก์ (West Bank), เยรูซาเล็มตะวันออก และฉนวนกาซา (Gaza Strip)
• อิสราเอล: ใช้พูดในกลุ่มประชากรอาหรับในพื้นที่
• จอร์แดน: ใช้พูดในหลายจังหวัด เช่น อัมมาน (Amman), เออร์บิด (Irbid), อัล-บัลกา (Al Balqa), อัล-การัก (Al Karak), อัล-มาฟรัก (Al Mafraq), อัจลุน (Ajlun), จารัช (Jarash) และมาดาบา (Madaba)

การเปลี่ยนแปลงการจัดประเภททางภาษาศาสตร์

ในปี ค.ศ. 2023 ได้มีการปรับปรุงการจัดประเภทในมาตรฐาน ISO โดยการรวมภาษาอาหรับเลแวนไทน์ตอนใต้และภาษาอาหรับเลแวนไทน์ตอนเหนือเข้าด้วยกันเป็น ภาษาอาหรับเลแวนไทน์ (Levantine Arabic) เพียงหนึ่งเดียว

การตัดสินใจรวมกลุ่มภาษานี้มีสาเหตุหลักมาจากปัจจัยสองประการ:

1. ความสามารถในการเข้าใจซึ่งกันและกัน (Mutual Intelligibility): ประชากรที่ตั้งถิ่นฐานถาวรทั่วภูมิภาคเลแวนไทน์สามารถสื่อสารและเข้าใจภาษาถิ่นที่แตกต่างกันได้ในระดับสูง
2. ความคลุมเครือของพรมแดน: ไม่พบความแตกต่างทางภาษาที่ชัดเจนเพียงพอที่จะแบ่งแยกภาษาถิ่นตามเส้นแบ่งพรมแดนระหว่างประเทศในปัจจุบัน