วิทยาลัยเซนต์ชาร์ลส์ (ลุยเซียนา) - ประวัติศาสตร์และมรดกของวิทยาลัยเยซูอิต

วิทยาลัยเซนต์ชาร์ลส์ เป็นวิทยาลัยเอกชนที่ตั้งอยู่ในเมืองแกรนด์ โคโต (Grand Coteau) รัฐลุยเซียนา สหรัฐอเมริกา ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1837 โดยคณะเยซูอิตจากฝรั่งเศสและเคนทักกี โดยเป็นวิทยาลัยเยซูอิตแห่งแรกที่ก่อตั้งขึ้นในภาคใต้ของสหรัฐอเมริกา

ประวัติการก่อตั้ง

ความพยายามครั้งแรกในการนำคณะเยซูอิตเข้ามาในพื้นที่เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1826 เมื่อบิชอปหลุยส์ วิลเลียม วาเลนไทน์ ดูบอร์ก (Louis William Valentine Dubourg) เสนอที่ดินในโอเพลูซัส (Opelousas) ให้กับบาทหลวงเยซูอิต แวน ควิกเคนบอร์น (Van Quickenborne) เพื่อใช้เป็นสถานที่ฝึกหัดสำหรับผู้เริ่มต้น (novices) จากจังหวัดเคนทักกี

อย่างไรก็ตาม แผนการนี้ไม่ประสบความสำเร็จจนกระทั่งอาร์ชบิชอปอองตวน บลังก์ (Antoine Blanc) อาร์ชบิชอปคนแรกของนิวออร์ลีนส์ ได้รับสมัครเยซูอิต 8 ท่านจากปารีสและลียง รวมถึงบาทหลวงนิโคลัส พอยต์ (Nicolas Point) จากเคนทักกี ซึ่งทำหน้าที่เป็นผู้ดูแล โดยเริ่มแรกตั้งใจจะก่อตั้งวิทยาลัยในเขตไอบีร์วิลล์ (Iberville Parish) แต่เมื่อคณะเยซูอิตเดินทางมาถึงนิวออร์ลีนส์ พวกเขาเห็นพ้องตรงกันว่าเมืองแกรนด์ โคโต เป็นสถานที่ที่เหมาะสมกว่า เนื่องจากพื้นที่ในไอบีร์วิลล์มีขนาดเล็กเกินไปและอยู่ใกล้กับตลิ่งแม่น้ำมิสซิสซิปปีที่กำลังกัดเซาะ

นอกจากนี้ การมีประชากรคาทอลิกจำนวนมากในแกรนด์ โคโต และการมีอยู่ของคณะซิสเตอร์แห่งพระหฤทัย (Sisters of the Sacred Heart) ที่ดำเนินงานในสถาบันการศึกษา Academy of the Sacred Heart ทำให้พวกเขาตัดสินใจเลือกที่นี่

การดำเนินงานและอุปสรรค

การวางศิลาฤกษ์ของวิทยาลัยเซนต์ชาร์ลส์เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 31 กรกฎาคม ค.ศ. 1837 โดยบิชอปบลังก์ และวิทยาลัยได้เปิดทำการสอนครั้งแรกในวันที่ 5 มกราคม ค.ศ. 1838 วิทยาลัยแห่งนี้กลายเป็นสถาบันการศึกษาเยซูอิตแห่งแรกในภาคใต้ของสหรัฐอเมริกา

ในช่วงแรก วิทยาลัยต้องเผชิญกับแรงกดดันจากกลุ่มคนในท้องถิ่นบางกลุ่มที่ต่อต้านการเข้ามาของคณะเยซูอิต โดยมีการข่มขู่ว่าจะทำร้ายบาทหลวงและโรงเรียน จนกระทั่งชาวบ้านคาทอลิกในโบสถ์เซนต์ชาร์ลส์ บอร์โรเมโอ (St. Charles Borromeo Church) ต้องร่วมมือกันถืออาวุธเฝ้ายามตลอด 24 ชั่วโมงเพื่อปกป้องโรงเรียนและบาทหลวง

ในช่วงสงครามกลางเมืองสหรัฐฯ วิทยาลัยต้องเผชิญกับความยากลำบากอย่างมาก เนื่องจากนักเรียนจำนวนมากลาออกเพื่อไปร่วมรบ และวิทยาลัยแห่งนี้กลายเป็นวิทยาลัยแห่งเดียวที่ยังคงเปิดดำเนินการอยู่ในลุยเซียนาทางฝั่งตะวันตกของแม่น้ำมิสซิสซิปปี โดยได้รับความคุ้มครองจากกองทัพสมาพันธรัฐ (Confederate Army)

การเปลี่ยนแปลงภารกิจและยุคปัจจุบัน

ในปี ค.ศ. 1890 วิทยาลัยเริ่มรับนักเรียนทั่วไปควบคู่ไปกับการฝึกหัดบาทหลวงเยซูอิต ต่อมาอาคารเดิมถูกทำลายโดยไฟไหม้ในปี ค.ศ. 1900 และ 1907 และอาคารปัจจุบันถูกสร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1909

ด้วยจำนวนนักเรียนที่ลดลงในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 เนื่องจากนักเรียนหันไปเข้าเรียนในโรงเรียนของรัฐมากขึ้น วิทยาลัยเซนต์ชาร์ลส์จึงปิดตัวลงอย่างถาวรในปี ค.ศ. 1922 และเปลี่ยนสภาพเป็นสถานที่ฝึกหัดเยซูอิต (scholasticate) เพียงอย่างเดียว

ปัจจุบัน พื้นที่ของวิทยาลัยยังคงถูกใช้เป็นสถานที่ฝึกหัดผู้เริ่มต้น (novitiate) ของคณะเยซูอิต รวมถึงเป็นศูนย์จิตวิญญาณเยซูอิต (Jesuit Spirituality Center) ซึ่งเปิดให้บริการสำหรับการปลีกวิเวกและปฏิบัติธรรม และเป็นบ้านพักสำหรับบาทหลวงเยซูอิตสูงอายุที่เรียกว่า St. Alphonsus Rodrigue Pavilion

ศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียง

• เรเน ล. เดอ รูเอน (René L. De Rouen): นักการเมืองและสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรสหรัฐฯ จากรัฐลุยเซียนา
• อี. ดี. เอสติเล็ตต์ (E. D. Estilette): นักการเมืองและประธานสภาผู้แทนราษฎรรัฐลุยเซียนา
• ริคาร์โด ลันคาสเตอร์-โจนส์ อี วีเรีย (Ricardo Lancaster-Jones y Verea): นักประวัติศาสตร์ชาวเม็กซิกัน นักการทูต และศาสตราจารย์
• อัลเฟรด มูตอน (Alfred Mouton): พลตรีในกองทัพสมาพันธรัฐ
• ชาร์ลส์ โฮเมอร์ มูตอน (Charles Homer Mouton): นักการเมืองและรองผู้ว่าการรัฐลุยเซียนา
• อัลฟอนส์ อี. โอทิส (Alphonse E. Otis): บาทหลวงเยซูอิตและอธิการบดีมหาวิทยาลัยโลโยลา นิวออร์ลีนส์