เมืองทอคโคอา รัฐจอร์เจีย

ทอคโคอา (Toccoa) เป็นเมืองและเป็นศูนย์กลางการบริหาร (County Seat) ของเคาน์ตีสตีเฟนส์ (Stephens County) ในรัฐจอร์เจีย สหรัฐอเมริกา ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือสุดของรัฐ ใกล้กับพรมแดนรัฐเซาท์แคโรไลนา โดยอยู่ห่างจากเมืองเอเธนส์ประมาณ 50 ไมล์ (80 กิโลเมตร) และห่างจากเมืองแอตแลนตาไปทางตะวันออกเฉียงเหนือประมาณ 90 ไมล์ (140 กิโลเมตร) จากข้อมูลการสำมะโนประชากรปี 2020 เมืองนี้มีประชากรทั้งสิ้น 9,133 คน

ประวัติศาสตร์

พื้นที่บริเวณทอคโคอาและทูกาลู (Tugaloo) เคยเป็นที่อยู่อาศัยของชาวอินเดียนเผ่ามิสซิสซิปเปียน (Mississippian) และเผ่ายูชี (Yuchi) ซึ่งมีความเชื่อมโยงกับสมาพันธรัฐมัสโกจีครีก (Muscogee Creek) และต่อมาได้กลายเป็นพันธมิตรกับชาวเชอโรกี (Cherokee) โดยมีการตั้งถิ่นฐานในบริเวณนี้มานานกว่า 1,000 ปีก่อนการเข้ามาของชาวยุโรป

จากการศึกษาทางโบราณคดีกู้ภัยโดย ดร. โจเซฟ คาลด์เวลล์ แห่งมหาวิทยาลัยจอร์เจียในปี 1957 ก่อนที่พื้นที่ดังกล่าวจะถูกน้ำท่วมจากการสร้างเขื่อน พบว่ามีการตั้งถิ่นฐานครั้งแรกในช่วงปี ค.ศ. 800 ถึง 1700 ก่อนที่หมู่บ้านจะถูกเผาทำลาย ซึ่งในขณะนั้นพื้นที่ถูกครอบครองโดยกลุ่มโปรโต-ครีก (Proto-Creek) ผู้สืบเชื้อสายมาจากชาวมิสซิสซิปเปียน แผนที่ในยุคอาณานิคมระบุว่าหมู่บ้านนี้เป็นของชาวโฮเกโลจ (Hogeloge) หรือที่รู้จักกันในปัจจุบันว่าชาว ยูชี

ยุคอาณานิคม

มีการกล่าวถึงทอคโคอาในบันทึกของพันเอก จอร์จ ชิกเกน (Col. George Chicken) ตัวแทนด้านกิจการอินเดียนในปี 1725 โดยใช้ชื่อว่า "Toxsoah" นอกจากนี้ ตั้งแต่ปี 1740 เส้นทางยูนิคอยเทิร์นไพก์ (Unicoi Turnpike) ซึ่งเป็นเส้นทางการค้าสำคัญของชนพื้นเมืองอเมริกัน ได้เชื่อมต่อรัฐเทนเนสซีเข้ากับเมืองสะวันนาโดยผ่านเมืองทอคโคอา เส้นทางนี้เริ่มต้นที่แม่น้ำทูกาลู ใกล้กับปากทางเข้าของลำห้วยทอคโคอา และถูกเปลี่ยนเป็นถนนเก็บค่าผ่านทางในปี 1830

การเข้ามาของสหรัฐอเมริกาและการตั้งถิ่นฐาน

ชาวอเมริกันเริ่มเข้ามาตั้งถิ่นฐานในทอคโคอาหลังสงครามปฏิวัติอเมริกา เมื่อรัฐบาลมอบที่ดินให้แก่ทหารผ่านศึกแทนการจ่ายเงินเดือน กลุ่มของพันเอก วิลเลียม เอช. วอฟฟอร์ด (Col. William H. Wofford) ได้ย้ายเข้ามาในพื้นที่นี้จนกลายเป็นที่รู้จักในชื่อ "Wofford's Tract" หรือ "Wofford's Settlement"

ในปี 1820 รัฐจอร์เจียได้ดำเนินการจับสลากที่ดิน (Land Lottery) แม้ว่าในขณะนั้นชาวเชอโรกียังไม่ได้สละสิทธิ์ในพื้นที่นี้ ส่งผลให้ชาวสกอต-ไอริชจากนอร์ทแคโรไลนาและชายฝั่งจอร์เจียย้ายเข้ามา นอกจากนี้ การตื่นทองในจอร์เจีย (Georgia Gold Rush) ที่เริ่มขึ้นในปี 1828 ยังดึงดูดผู้ตั้งถิ่นฐานรายใหม่เข้ามาในจอร์เจียตอนเหนือเป็นจำนวนมาก

ต่อมาภายใต้พระราชบัญญัติการย้ายถิ่นฐานของอินเดียน (Indian Removal Act of 1830) ในสมัยประธานาธิบดีแอนดรูว์ แจ็คสัน รัฐบาลได้บังคับให้ชนเผ่าในตะวันออกเฉียงใต้สละที่ดินเพื่อย้ายไปอยู่ทางตะวันตกของแม่น้ำมิสซิสซิปปี ซึ่งนำไปสู่เหตุการณ์ "เส้นทางสายน้ำตา" (Trail of Tears) ในปี 1838 ทำให้การอ้างสิทธิ์ในที่ดินของชาวเชอโรกีสิ้นสุดลง และรัฐบาลสหรัฐฯ ได้เปิดขายที่ดินเหล่านี้ให้แก่ชาวอเมริกันเพื่อทำไร่ฝ้าย

เหตุการณ์สำคัญในยุคต่อมา

ในปี 1850 มีการสร้างสะพานที่มั่นคงขึ้นข้ามแม่น้ำทูกาลู และเจมส์ ดี. พราเธอร์ (James D. Prather) ได้สร้างบ้านไร่ชื่อ "Riverside" ซึ่งเป็นบ้านสไตล์กรีกรีไววัล (Greek Revival) โดยใช้แรงงานทาสชาวแอฟริกัน-อเมริกัน

ในช่วงสงครามกลางเมืองอเมริกา นายพลโรเบิร์ต ทูมส์ (General Robert Toombs) ได้ใช้บ้าน Riverside เป็นที่หลบภัยจากกองทัพสหภาพ และในปี 1863 กองทัพสมาพันธรัฐได้เผาสะพานพราเธอร์ (Prather Bridge) เพื่อสกัดกั้นการรุกคืบของศัตรู ก่อนที่จะมีการสร้างขึ้นใหม่ในปี 1868 และถูกปรับปรุงอีกครั้งในปี 1920

ในปี 1905 เมื่อสมัชชาใหญ่แห่งรัฐจอร์เจียได้ก่อตั้งเคาน์ตีสตีเฟนส์ เมืองทอคโคอาจึงได้รับการสถาปนาให้เป็นศูนย์กลางการบริหารของเคาน์ตี