Trades and Labor Congress of Canada ประวัติศาสตร์และบทบาท

Trades and Labor Congress of Canada เป็นสหภาพแรงงานกลางระดับประเทศของแคนาดาที่ดำเนินงานระหว่างปี ค.ศ. 1886 ถึง 1956 โดยมีจุดเริ่มต้นจากการริเริ่มของ Toronto Trades and Labour Council และ Knights of Labor ซึ่งถือเป็นความพยายามครั้งที่สามในการจัดตั้งสหภาพแรงงานระดับชาติในแคนาดา หลังจากที่ Canadian Labour Union และ Canadian Labour Congress (รุ่นแรก) ประสบความล้มเหลว

ประวัติและการก่อตั้ง

การประชุมครั้งแรกของ TLC ถูกจัดขึ้นโดย Toronto Trades Council และ Knights of Labor โดยในช่วงแรกสมาชิกส่วนใหญ่เป็นชาวโตรอนโตและไม่มีผู้เข้าร่วมจากนอกรัฐออนแทรีโอ นโยบายในช่วงแรกเน้นไปที่การต่อต้านการย้ายถิ่นฐานที่รัฐบาลสนับสนุน และการต่อต้านการย้ายถิ่นฐานของชาวเอเชีย รวมถึงการเรียกร้องให้มีผู้ตรวจสอบโรงงานหญิงเพื่อคุ้มครองแรงงานหญิง การยกเลิกแรงงานเด็ก และการยกเลิกการใช้แรงงานนักโทษ

การขยายตัวและอิทธิพลของ AFL

จากปี 1881 Toronto Trades and Labour Council เริ่มขยายตัวและเกิดหน่วยงานประสานงานในเมืองต่างๆ เช่น มอนทรีออล แวนคูเวอร์ และโตรอนโต จนกระทั่งรวมตัวกันเป็น TLC ในปี 1886 ในช่วงแรก TLC เป็นตัวแทนของแรงงานในรัฐออนแทรีโอและควิเบก โดยเน้นการล็อบบี้เพื่อผลักดันกฎหมายค่าจ้าง การชดเชยแรงงาน และการทำงาน 8 ชั่วโมงต่อวัน

อย่างไรก็ตาม TLC ถูกท้าทายโดย American Federation of Labor (AFL) ภายใต้การนำของ Samuel Gompers ซึ่งต้องการรวมขบวนการแรงงานในแคนาดาและสหรัฐอเมริกา โดยในปี 1902 Gompers สามารถเข้าควบคุม TLC ได้สำเร็จ ซึ่งส่งผลให้นโยบายของ AFL ของสหรัฐฯ มักจะละเลยความต้องการเฉพาะของแรงงานงานฝีมือในแคนาดา โดยเฉพาะอย่างยิ่งในควิเบกและรัฐทางตะวันตก

หลักการและข้อเรียกร้อง (Platform of Principles)

TLC ได้พัฒนา "Platform of Principles" ซึ่งประกอบด้วย 16 ข้อหลัก และต่อมาได้เพิ่มข้อที่ 17 ในปี 1913 คือสิทธิในการเลือกตั้งของสตรี โดยหลักการสำคัญ ได้แก่:

• การศึกษาภาคบังคับฟรี
• การทำงาน 8 ชั่วโมงต่อวัน และทำงาน 6 วันต่อสัปดาห์
• การตรวจสอบอุตสาหกรรมโดยรัฐบาล
• ค่าจ้างขั้นต่ำเพื่อการดำรงชีวิต
• รัฐเป็นเจ้าของรถไฟ โทรเลข และระบบประปา
• การยกเลิกวุฒิการศึกษาหรือทรัพย์สินในการใช้สิทธิเลือกตั้ง
• การใช้ระบบการตัดสินโดยอนุญาโตตุลาการ

ความขัดแย้งและการเปลี่ยนแปลง (1900–1956)

ในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 TLC เผชิญกับความท้าทายจากขบวนการสังคมนิยมและซินดิคัลลิสต์ เช่น Industrial Workers of the World (IWW) และ One Big Union (OBU) โดยเฉพาะหลังสงครามโลกครั้งที่ 1 แรงงานทางตะวันตกของแคนาดาที่ต้องการการเคลื่อนไหวที่รุนแรงกว่าได้แยกตัวออกไปก่อตั้ง OBU หลังเหตุการณ์การนัดหยุดงานทั่วไปในวินนิเพกปี 1919

ในช่วงเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ (Great Depression) เกิดการท้าทายจาก Workers' Unity League และต่อมาในปี 1935 ได้มีการก่อตั้ง Congress of Industrial Organizations (CIO) ซึ่งเน้นการจัดตั้งสหภาพแรงงานในอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ เช่น ยานยนต์ เหล็ก และยาง ซึ่งขัดกับแนวทาง "สหภาพแรงงานงานฝีมือ" (Craft Unionism) ของ TLC และ AFL

ในที่สุด เมื่อเกิดสงครามเย็นและกระแสต่อต้านคอมมิวนิสต์ ทำให้เกิดการควบรวมกิจการระหว่าง TLC และ CCL (Canadian Congress of Labour) ในปี 1956 เพื่อก่อตั้ง Canadian Labour Congress ซึ่งเป็นองค์กรแรงงานที่ทันสมัยในปัจจุบัน