Type C Videotape มาตรฐานการบันทึกวิดีโอระดับมืออาชีพในอดีต

1-inch Type C Helical Scan หรือ SMPTE C คือรูปแบบการบันทึกวิดีโอแบบรีลต่อรีล (reel-to-reel) แบบอนาล็อกที่พัฒนาขึ้นร่วมกันโดย Ampex และ Sony ในปี 1976 เพื่อใช้ในอุตสาหกรรมวิดีโอระดับมืออาชีพและการแพร่ภาพกระจายเสียง โดยใช้เทปขนาด 1 นิ้ว (25 มม.) ซึ่งเข้ามาแทนที่รูปแบบ 2-inch quadruplex ที่มีขนาดใหญ่และใช้งานยากกว่า

รายละเอียดทางเทคนิค

เมื่อเทียบกับระบบ Quad, Type C มีขนาดที่เล็กลง ใช้งานง่ายขึ้น และมีคุณภาพวิดีโอที่สูงขึ้นเล็กน้อย ความสามารถที่โดดเด่นคือฟังก์ชัน "trick-play" เช่น การหยุดภาพนิ่ง (still), การกรอเร็ว (shuttle) และการเล่นกลับด้วยความเร็วที่ปรับเปลี่ยนได้ รวมถึงการเล่นภาพช้า (slow motion) ซึ่งเครื่อง 2-inch quadruplex ไม่สามารถทำได้

คุณภาพและประสิทธิภาพ

Type C บันทึกวิดีโอแบบ composite video ที่มีคุณภาพสูงกว่ารูปแบบ color-under เช่น U-matic และมีคุณภาพใกล้เคียงกับรูปแบบ analog component เช่น Betacam และ MII อย่างไรก็ตาม Type C มีความเสถียรและเชื่อถือได้มากกว่าในทางปฏิบัติ เนื่องจากระบบการแพร่ภาพกระจายเสียงในขณะนั้นใช้สัญญาณ composite signal

• ความละเอียด: ประมาณ 300 เส้น
• แบนด์วิดท์: 5 MHz (สำหรับ PAL) และ 4.2 MHz (สำหรับ NTSC)
• ความเร็วในการเขียน: 25.6 เมตรต่อวินาที (NTSC) และ 21.39 เมตรต่อวินาที (PAL)

ระบบการทำงานของเทป

เครื่อง VTR ของ Type C สามารถบันทึกฟิลด์วิดีโอหนึ่งฟิลด์ได้อย่างสมบูรณ์ในหนึ่งรอบการหมุนของดรัม โดยใช้หัวอ่านเขียนเพียงหัวเดียว ซึ่งทำให้รูปแบบนี้มีประโยชน์อย่างมากในงานแอนิเมชันคอมพิวเตอร์และการสร้างภาพนิ่งโดยไม่ต้องใช้ frame stores หรือ buffers

เทปจะถูกพันรอบดรัมในลักษณะที่เรียกว่า "omega wrap" ซึ่งพันรอบดรัมเพียง 346 องศา ทำให้ช่วงว่างของการแพร่ภาพ (vertical blanking interval) สูญหายไป ปัญหานี้ได้รับการแก้ไขโดยการใช้ระบบ "1 1/2 head" ซึ่งมีหัวอ่านเขียนสำรองเพื่ออ่านแถบแคบๆ ของ vertical blanking interval ในขณะที่หัวหลักไม่สามารถอ่านได้

การใช้งานในอุตสาหกรรม

เทป 1 นิ้วได้รับความนิยมอย่างมากในการผลิตรายการโทรทัศน์ รวมถึงการถ่ายทอดสดนอกสถานที่ (Outside Broadcasts) ซึ่งใช้สำหรับการทำ instant replays และการสร้างชื่อรายการ เนื่องจากเครื่องมีขนาดเล็กลงและเชื่อถือได้มากกว่ารุ่นก่อนหน้า ทำให้ทีมงานสามารถขนย้ายเครื่องหลายเครื่องไปใช้งานนอกสถานที่เพื่อการตัดต่อที่ซับซ้อนได้

คุณภาพและความเชื่อถือได้ของ Type C ทำให้มันเป็นมาตรฐานหลักในสตูดิโอโทรทัศน์เป็นเวลาเกือบ 20 ปี ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยรูปแบบวิดีโอแคสเซ็ทดิจิทัล เช่น Digital Betacam, DVCAM และ DVCPRO นอกจากนี้ยังถูกนำมาใช้ในการมาสเตอร์ริ่ง LaserDisc ในยุคแรกๆ ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยรูปแบบ D-2 ในช่วงปลายทศวรรษ 1980

รุ่นของเครื่องบันทึกวิดีโอ (VTR)