การสำมะโนประชากรในสหราชอาณาจักร ปี 1911 ประวัติศาสตร์และการประท้วง

การสำมะโนประชากรของสหราชอาณาจักรเมื่อวันที่ 2 เมษายน ค.ศ. 1911 เป็นการสำมะโนประชากรระดับชาติครั้งที่ 12 ของสหราชอาณาจักรแห่งบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์ โดยมีประชากรทั้งหมดประมาณ 45,221,000 คน แบ่งเป็นอังกฤษและเวลส์ 36,070,000 คน สกอตแลนด์ 4,761,000 คน และไอร์แลนด์ 4,390,000 คน

ขอบเขตทางภูมิศาสตร์

การสำมะโนประชากรครั้งนี้ครอบคลุมพื้นที่ในอังกฤษ, เวลส์, สกอตแลนด์, หมู่เกาะแชนเนล และรวมถึงเรือของกองทัพเรือหลวง (Royal Navy) ที่ล่องลอยอยู่ในทะเลและในท่าเรือต่างประเทศ สำหรับการสำมะโนประชากรในไอร์แลนด์นั้นดำเนินการในวันเดียวกัน แต่บันทึกข้อมูลให้เก็บรักษาไว้แยกกันโดยหอจดหมายเหตุแห่งชาติของไอร์แลนด์

รายละเอียดและคำถามในการสำรวจ

การสำมะโนประชากรปี 1911 เป็นครั้งแรกที่มีการสอบถามเกี่ยวกับสัญชาติ, ระยะเวลาของการสมรสปัจจุบัน, จำนวนบุตรที่เกิดจากการสมรสครั้งนี้, จำนวนบุตรที่มีชีวิตอยู่ และจำนวนบุตรที่เสียชีวิต นอกจากนี้ยังเป็นครั้งแรกที่มีการบันทึกรายละเอียดทั้งหมดของบุคลากรในกองทัพบกบริเตนที่ประจำการอยู่ในต่างประเทศ แทนที่จะเป็นการนับจำนวนคนแบบง่ายๆ

นอกจากนี้ยังเป็นครั้งแรกที่แบบฟอร์มการสำรวจถูกกรอกข้อมูลโดยผู้ตอบแบบสอบถามเอง และถูกเก็บรักษาไว้แทนที่จะเป็นการคัดลอกข้อมูลลงในหนังสือการนับจำนวนประชากร

หัวข้อในแบบฟอร์มการสำรวจ

• ชื่อและนามสกุล
• ความสัมพันธ์กับหัวหน้าครอบครัว
• อายุ (ชาย)
• อายุ (หญิง)
• สถานภาพการสมรส
• จำนวนปีที่สมรส (เฉพาะผู้หญิงที่สมรสแล้ว)
• จำนวนบุตรที่เกิดจากการสมรสปัจจุบัน
• จำนวนบุตรที่ยังมีชีวิตอยู่
• จำนวนบุตรที่เสียชีวิต
• อาชีพ
• อุตสาหกรรมหรือบริการที่คนงานเกี่ยวข้อง
• สถานะการจ้างงาน
• การทำงานที่บ้าน
• สถานที่เกิด
• สัญชาติ (หากเกิดในต่างประเทศ)
• ความทุพพลภาพ
• ภาษาที่พูด (เฉพาะการสำรวจในเวลส์)

นอกจากนี้ยังมีการจัดเตรียมแบบฟอร์มสำหรับสถาบันต่างๆ เช่น สถานสงเคราะห์, โรงพยาบาล, โรงแรม, โรงเรียน, เรือสินค้า และสถานประกอบการทางทหาร เช่น ค่ายทหาร, โรงเรียนฝึกหัด และกองทัพบกบริเตนในต่างประเทศ

การบอยคอตโดยกลุ่มซัฟฟราเจตต์ (Suffragette Boycott)

การสำมะโนประชากรครั้งนี้เผชิญกับการประท้วงจากผู้หญิงที่เรียกร้องสิทธิในการเลือกตั้งในสหราชอาณาจักร องค์กรซัฟฟราเจตต์หลายแห่งได้กระตุ้นให้ผู้หญิงและผู้สนับสนุนสิทธิสตรีบอยคอตการสำรวจนี้ โดยมี ลอเรนซ์ ฮาวส์แมน (Laurence Housman) นักเขียนและนักสิทธิสตรีเป็นผู้เผยแพร่แนวคิดนี้ผ่านบทความในวารสาร The Vote โดยเขาโต้แย้งถึงเหตุผลและประโยชน์ทางยุทธศาสตร์ของการบอยคอต

ผู้หญิงบางคน เช่น โจน แคเธอร์ (Joan Cather) ปฏิเสธที่จะกรอกแบบฟอร์ม และส่งคืนแบบฟอร์มพร้อมกับสติกเกอร์คำขวัญ เช่น "Votes for Women" (สิทธิการเลือกตั้งสำหรับผู้หญิง) หรือคำขวัญอื่นๆ บางรายใช้การซ่อนตัวข้ามคืนเพื่อไม่ให้ถูกนับจำนวนประชากร

ในหลายพื้นที่ทั่วสหราชอาณาจักร นักกิจกรรมได้จัดงานเลี้ยงหรือการรวมตัวกันเพื่อหลบเลี่ยงการสำรวจ เช่น โดโรธี อีแวนส์ (Dorothy Evans) ในเบอร์มิงแฮม, แอนนี่ เคนนีย์ (Annie Kenney) ในบริสตอล และ ลิลเลียน โดฟ-วิลล็อกซ์ (Lillian Dove-Willcox) ในโทรวบริดจ์

กรณีที่โด่งดังที่สุดคือ เอมิลี่ เดวิสัน (Emily Davison) ซึ่งแอบซ่อนตัวอยู่ในตู้เก็บของในสภาสามัญชน (House of Commons) ณ พระราชวังเวสต์มินสเตอร์ตลอดทั้งคืน เพื่อให้เธอถูกนับจำนวนประชากรในฐานะผู้อยู่อาศัยของรัฐสภา ซึ่งเป็นการแสดงออกทางการเมืองที่ทรงพลัง

ผลกระทบของการบอยคอตครั้งนี้ยังคงไม่ชัดเจน แม้ว่า มาร์กาเร็ต เนวินสัน (Margaret Nevinson) จะเขียนไว้ใน Suffrage Annual ว่ามีผู้หญิงหลายพันคนไม่ปรากฏชื่อในการสำมะโนประชากร แต่ตัวเลขประมาณการ 100,000 คน โดย แอกเนส เมตคาลฟ์ (Agnes Metcalfe) ยังคงเป็นที่สงสัย

การเข้าถึงข้อมูลออนไลน์

ข้อมูลการสำมะโนประชากรปี 1911 ได้ถูกนำมาเผยแพร่ในรูปแบบออนไลน์ผ่านระบบสมาชิกในปี ค.ศ. 2009