สภาคนงานอัลสเตอร์ บทบาทในการต่อต้านข้อตกลงแบ่งปันอำนาจในไอร์แลนด์เหนือ

สภาคนงานอัลสเตอร์ (Ulster Workers' Council หรือ UWC) เป็นองค์กรของคนงานฝ่ายรอยัลลิสต์ (Loyalist) ในไอร์แลนด์เหนือที่ก่อตั้งขึ้นในปี 1974 เพื่อเป็นองค์กรที่ดำเนินงานอย่างเป็นทางการมากขึ้นสืบเนื่องมาจากสมาคมคนงานรอยัลลิสต์ (Loyalist Association of Workers - LAW) โดยมีเป้าหมายหลักในการระดมพลคนงานเพื่อต่อต้านข้อตกลงทางการเมืองที่ฝ่ายรอยัลลิสต์มองว่าเป็นการเปิดทางไปสู่การรวมไอร์แลนด์

การก่อตั้งและโครงสร้างองค์กร

แนวคิดการจัดตั้งกลุ่มเริ่มขึ้นในช่วงปลายปี 1973 โดย แฮร์รี เมอร์เรย์ (Harry Murray) หัวหน้าคนงานที่อู่ต่อเรือ Harland & Wolff และกลุ่มสหภาพแรงงานฝ่ายรอยัลลิสต์ได้ประชุมร่วมกับพรรค Vanguard Progressive Unionist Party (VPUP) เพื่อสร้างโครงสร้างการบริหารจัดการที่ชัดเจนกว่าเดิม การประกาศก่อตั้งอย่างเป็นทางการปรากฏในวารสาร Ulster Loyalist ของสมาคมป้องกันอัลสเตอร์ (Ulster Defence Association - UDA) ในเดือนเมษายน 1974 โดยเน้นย้ำว่าคนงานจะเป็นหัวใจสำคัญในการกำหนดอนาคตทางการเมืองของไอร์แลนด์เหนือ

ในช่วงแรก สภาคนงานอัลสเตอร์ถูกนำโดย กลีนน์ บาร์ (Glenn Barr) ซึ่งเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติไอร์แลนด์เหนือจากพรรค VPUP และเป็นนายพลของ UDA โดยมีบุคคลสำคัญอย่าง แฮร์รี เมอร์เรย์, บิลลี เคลลี (Billy Kelly) และ ทอม บีตตี (Tom Beattie) จากสถานีไฟฟ้า Ballylumford เข้าร่วมบริหาร นอกจากนี้ยังได้รับการสนับสนุนจากกลุ่มกึ่งทหารรอยัลลิสต์อื่นๆ เช่น Ulster Volunteer Force (UVF) และกลุ่มอาสาสมัครส้ม (Orange Volunteers)

การเคลื่อนไหวและการนัดหยุดงานประท้วงปี 1974

UWC ได้จัดตั้งคณะกรรมการประสานงาน 13 คน เพื่อขับเคลื่อนนโยบาย โดยมีข้อเรียกร้องหลักคือการให้มีการเลือกตั้งใหม่ในสภานิติบัญญัติไอร์แลนด์เหนือ ซึ่งพวกเขาถือว่าไม่เป็นประชาธิปไตย ในวันที่ 8 เมษายน 1974 ตัวแทนของ UWC ได้เข้าพบ เมอร์ลิน รีส (Merlyn Rees) รัฐมนตรีว่าการกระทรวงไอร์แลนด์เหนือของสหราชอาณาจักร แต่การเจรจาสิ้นสุดลงโดยไม่มีข้อสรุปเนื่องจากความตึงเครียดและการโต้เถียงเรื่องการปฏิบัติต่อผู้ต้องขังฝ่ายรอยัลลิสต์

ความล้มเหลวในการเจรจานำไปสู่การประกาศนัดหยุดงานประท้วงครั้งใหญ่ (General Strike) ซึ่งเริ่มขึ้นในวันที่ 15 พฤษภาคม และสิ้นสุดลงในวันที่ 29 พฤษภาคม 1974 การนัดหยุดงานครั้งนี้ส่งผลกระทบอย่างรุนแรงต่อระบบสาธารณูปโภคและเศรษฐกิจในไอร์แลนด์เหนือ จนทำให้รัฐบาลสหราชอาณาจักรต้องตัดสินใจยุติการทำงานของสภานิติบัญญัติไอร์แลนด์เหนือในเวลาต่อมา

ผลกระทบและเหตุการณ์หลังการนัดหยุดงาน

การนัดหยุดงานประสบความสำเร็จในเชิงสัญลักษณ์ ทำให้เกิดการเฉลิมฉลองในพื้นที่ของฝ่ายรอยัลลิสต์ อย่างไรก็ตาม ความสำเร็จนี้กลับนำไปสู่ความแตกแยกภายใน เนื่องจากผู้นำทางการเมือง เช่น เอียน เพสลีย์ (Ian Paisley) และ วิลเลียม เครก (William Craig) ได้รับคำชื่นชมในฐานะผู้ชนะ ในขณะที่คนงานและผู้นำกลุ่มกึ่งทหารที่ลงมือปฏิบัติงานจริงกลับถูกลดบทบาทลง

ในด้านการเมือง รัฐบาลสหราชอาณาจักรตระหนักว่าไม่สามารถยัดเยียดแนวทางแก้ไขปัญหาจากภายนอกได้ จึงได้เสนอให้มีการจัดตั้งอนุสัญญาธรรมนูญไอร์แลนด์เหนือ (Northern Ireland Constitutional Convention) เพื่อให้คนในพื้นที่ร่วมกำหนดอนาคตของตนเอง ในขณะเดียวกัน กองทัพสาธารณรัฐไอร์แลนด์ชั่วคราว (Provisional IRA) ได้ตอบโต้การยอมจำนนของรัฐบาลอังกฤษต่อการนัดหยุดงานด้วยการยกระดับการโจมตีในสหราชอาณาจักร

การเสื่อมถอยและการเปลี่ยนผ่านสู่ UUAC

สภาคนงานอัลสเตอร์สูญเสียความสามัคคีอย่างรวดเร็ว แฮร์รี เมอร์เรย์ หนึ่งในผู้ก่อตั้ง ถูกบีบให้ลาออกในเดือนกรกฎาคม 1974 หลังจากเขาแสดงท่าทีพร้อมจะเจรจากับกลุ่ม IRA หากมีการยุติความรุนแรง ซึ่งถือเป็นเรื่องที่ยอมรับไม่ได้สำหรับฝ่ายรอยัลลิสต์ในขณะนั้น

ต่อมาในปี 1977 ได้มีการจัดตั้งสภาปฏิบัติการสหภาพรอยัลลิสต์ (United Unionist Action Council - UUAC) เพื่อรวมกลุ่ม UDA, Down Orange Welfare และเศษซากของ UWC เข้าด้วยกัน โดยมี โจเซฟ เบิร์นส์ (Joseph Burns) เป็นประธาน แม้ UUAC จะพยายามจัดให้มีการนัดหยุดงานครั้งที่สองในเดือนพฤษภาคม 1977 แต่กลับล้มเหลวอย่างสิ้นเชิง เนื่องจากขาดการสนับสนุนจากพรรคการเมืองหลักและคนงานไฟฟ้า ซึ่งแตกต่างจากความสำเร็จในปี 1974