USS Bancroft (DD-256) ประวัติเรือทำลายล้างที่รับใช้สองชาติ

USS Bancroft (DD-256) เป็นเรือทำลายล้างชั้น Clemson ของกองทัพเรือสหรัฐอเมริกา ซึ่งมีประวัติการรับใช้ชาติที่น่าสนใจ โดยเริ่มต้นจากการเป็นเรือในสังกัดสหรัฐฯ ก่อนจะถูกโอนย้ายไปให้กองทัพเรือแคนาดาในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง

ข้อมูลทางเทคนิคและอาวุธ

เรือ USS Bancroft มีสมรรถนะและคลังแสงที่โดดเด่นในยุคนั้น ดังนี้:

ประวัติการรับใช้ในกองทัพเรือสหรัฐฯ

เรือลำนี้ถูกตั้งชื่อตาม George Bancroft นักประวัติศาสตร์และนักการทูตชาวอเมริกัน โดยถูกปล่อยลงน้ำเมื่อวันที่ 21 มีนาคม 1919 ที่อู่ต่อเรือ Fore River ของบริษัท Bethlehem Shipbuilding Corporation ในเมืองควินซี รัฐแมสซาชูเซตส์ และเข้าประจำการอย่างเป็นทางการในวันที่ 30 มิถุนายน 1919

ในช่วงแรก USS Bancroft ได้เข้าร่วมกับกองเรือแอตแลนติก (Atlantic Fleet) เพื่อฝึกซ้อมทางยุทธวิธี จนกระทั่งวันที่ 26 พฤศจิกายน 1919 เรือได้ถูกย้ายเข้าสู่สถานะเรือสำรอง และถูกปลดประจำการที่ฟิลาเดลเฟียเมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม 1922 ต่อมาเรือได้รับการเรียกกลับมาประจำการอีกครั้งในวันที่ 18 ธันวาคม 1939 เพื่อรับมือกับสถานการณ์โลกที่ตึงเครียด และปฏิบัติหน้าที่บริเวณชายฝั่งตะวันออกจนกระทั่งถูกโอนย้ายไปยังสหราชอาณาจักรในวันที่ 24 กันยายน 1940 ภายใต้ข้อตกลงแลกเปลี่ยนเรือทำลายล้างกับฐานทัพ

การเปลี่ยนผ่านสู่กองทัพเรือแคนาดา (HMCS St. Francis)

หลังจากถูกโอนย้ายในวันที่ 24 กันยายน 1940 เรือ USS Bancroft ได้ถูกมอบหมายให้กองทัพเรือแคนาดา และถูกเปลี่ยนชื่อเป็น HMCS St. Francis (I93) ตามชื่อแม่น้ำ St. Francis ซึ่งเป็นพรมแดนระหว่างรัฐเมนของสหรัฐฯ กับรัฐควิเบกและนิวบรันสวิกของแคนาดา

วีรกรรมในสมรภูมิแอตแลนติก

HMCS St. Francis เริ่มปฏิบัติหน้าที่ในมหาสมุทรแอตแลนติก โดยมีภารกิจหลักคือการคุ้มกันขบวนเรือขนส่ง (Convoy Escort) เพื่อป้องกันการโจมตีจากเรือดำน้ำของฝ่ายอักษะ

• การช่วยเหลือผู้รอดชีวิต: ในวันที่ 20 พฤษภาคม 1941 เรือได้เข้าช่วยเหลือผู้รอดชีวิตทั้งหมดจากเรือกลไฟ Starcrose ที่ถูกตอร์ปิโดโจมตีจนจมลง
• การคุ้มกันขบวนเรือ: ระหว่างปี 1941 ถึง 1943 เรือลำนี้ได้ปฏิบัติหน้าที่คุ้มกันขบวนเรือสำคัญหลายชุด เช่น ON 95, SC 85, ON 105, HX 197 และ ON 116 โดยได้ทำการโจมตีเรือดำน้ำศัตรูหลายครั้ง
• การฝึกซ้อม: ตั้งแต่ต้นปี 1944 เรือถูกย้ายไปปฏิบัติหน้าที่ฝึกซ้อมที่เมืองดิกบี รัฐโนวาสโกเชีย จนกระทั่งถูกประกาศว่าเป็นเรือส่วนเกินในวันที่ 1 กุมภาพันธ์ 1945

จุดจบของเรือ

ในวันที่ 14 กรกฎาคม 1945 ขณะที่เรือกำลังถูกลากจูงโดยเรือลากจูง Peter Norman เพื่อมุ่งหน้าไปยังเมืองบอลทิมอร์เพื่อรื้อถอนเป็นเศษเหล็ก เรือได้เผชิญกับหมอกหนาในอ่าว Buzzards Bay และเกิดการชนกับเรือบรรทุกถ่านหิน Windward Gulf ทำให้ตัวเรือเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่ แม้เรือลากจูงจะพยายามนำเรือขึ้นฝั่ง แต่เรือจมลงอย่างรวดเร็วในระดับน้ำลึกประมาณ 18 เมตร ห่างจากชายฝั่ง Acoaxet ประมาณ 3.2 กิโลเมตร โดยไม่มีผู้เสียชีวิตในเหตุการณ์นี้