Whitecapping ประวัติศาสตร์ความรุนแรงและการเหยียดผิวในสหรัฐฯ

Whitecapping คือขบวนการวิจิลันเต้ (Vigilante movement) หรือกลุ่มคนที่ใช้ความรุนแรงนอกกฎหมายเพื่อบังคับใช้มาตรฐานชุมชน พฤติกรรมที่เหมาะสม และสิทธิแบบดั้งเดิม โดยเริ่มแรกเป็นพิธีกรรมในการลงโทษผู้ที่ฝ่าฝืนกฎเกณฑ์ของสังคมในพื้นที่ห่างไกล แต่ต่อมาได้กลายเป็นเครื่องมือในการกดขี่ทางเชื้อชาติและการแย่งชิงทรัพยากรทางเศรษฐกิจ โดยเฉพาะในพื้นที่ชนบทของทางตอนใต้ของสหรัฐอเมริกาในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 และต้นศตวรรษที่ 20

ประวัติศาสตร์และการเริ่มต้นในอินเดียนา

ขบวนการ Whitecapping เริ่มต้นขึ้นในรัฐอินเดียนาประมาณปี ค.ศ. 1837 โดยกลุ่มผู้ชายผิวขาวที่ก่อตั้งสมาคมลับเพื่อพยายามส่งมอบสิ่งที่พวกเขาเรียกว่า "ความยุติธรรม" ในพื้นที่พรมแดนอเมริกา ซึ่งเป็นอิสระจากรัฐบาลกลาง กลุ่มเหล่านี้ถูกเรียกว่า "White Caps"

ในช่วงแรก เป้าหมายของกลุ่ม White Caps ไม่ได้เน้นที่เชื้อชาติ แต่เน้นที่ผู้ที่ฝ่าฝืนค่านิยมของชุมชน เช่น ผู้ชายที่ละเลยหรือทำร้ายครอบครัว ผู้ที่ขี้เกียจเกินไป หรือผู้หญิงที่มีลูกนอกสมรส ซึ่งคนเหล่านี้จะถูกลงโทษด้วยความรุนแรงเพื่อเป็นการเตือน

การขยายตัวสู่ทางตอนใต้และการเหยียดผิว

เมื่อ Whitecapping แพร่กระจายเข้าสู่รัฐทางตอนใต้ในช่วงทศวรรษ 1890 หลังยุคการฟื้นฟู (Reconstruction era) เป้าหมายของกลุ่มนี้ได้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง โดยกลุ่ม White Cap ในทางตอนใต้ส่วนใหญ่ประกอบด้วยเกษตรกรผิวขาวที่ยากจน ซึ่งรวมถึงผู้เช่าที่ดิน (sharecroppers) และเจ้าของที่ดินรายย่อย

กลุ่มเหล่านี้ใช้ความรุนแรงเพื่อควบคุมแรงงานผิวดำ และป้องกันไม่ให้พ่อค้าหรือผู้มีอิทธิพลเข้าครอบครองที่ดินเพิ่มขึ้น โดยมักจะข่มขู่ให้เหยื่อต้องละทิ้งบ้านเรือนหรือทรัพย์สิน ซึ่งความรุนแรงนี้มีความเกี่ยวข้องกับความตึงเครียดทางเศรษฐกิจในช่วงภาวะเศรษฐกิจตกต่ำทางการเกษตรหลังสงครามกลางเมือง โดยเฉพาะการผลิตฝ้ายที่มากเกินไปและราคาพืชผลที่ตกต่ำลง

ปัจจัยทางเศรษฐกิจและเชื้อชาติ

ความยากจนทำให้เกษตรกรผิวขาวที่ถูกยึดที่ดินหันมาโจมตีพ่อค้าและแรงงานชาวแอฟริกันอเมริกัน โดยเฉพาะผู้ชายผิวดำที่ประสบความสำเร็จหรือมีที่ดินเป็นของตนเอง ซึ่งสร้างความไม่พอใจให้กับคนผิวขาวที่ยากจน การใช้ความรุนแรงของกลุ่ม White Caps จึงเป็นส่วนหนึ่งของความพยายามในการรักษา "ความเหนือกว่าของคนผิวขาว" (White Supremacy) ทั้งในด้านเศรษฐกิจและสังคม

นอกจากชาวแอฟริกันอเมริกันแล้ว ชาวเม็กซิกันอเมริกันในรัฐเท็กซัสก็ตกเป็นเหยื่อของ Whitecapping เช่นกัน

การปราบปรามและการสิ้นสุด

สมาคม White Cap หลายแห่งถูกยุบเลิกภายในปี ค.ศ. 1894 และสมาชิกถูกลงโทษด้วยการปรับเงิน รัฐบาลหลายรัฐพยายามปราบปรามกลุ่มเหล่านี้เนื่องจากความวุ่นวายที่เกิดขึ้น

ตัวอย่างเช่น ผู้ว่าการรัฐมิสซิสซิปปี เจมส์ เค. วาร์ดาแมน (James K. Vardaman) แม้จะเป็นผู้สนับสนุนการแบ่งแยกเชื้อชาติ แต่เขาก็ได้จัดตั้งหน่วยงานพิเศษในปี ค.ศ. 1904 เพื่อรวบรวมข้อมูลสมาชิก Whitecaps เพราะเขากังวลว่าความรุนแรงจะขับไล่แรงงานผิวดำออกไปจากรัฐ ซึ่งจะส่งผลเสียต่อเศรษฐกิจของรัฐ

สรุปนิยามทางกฎหมาย

หลังจากที่พฤติกรรมนี้ถูกทำให้เป็นกฎหมาย รัฐต่างๆ ได้นิยามว่า "Whitecapping is the crime of threatening a person with violence" หรือการข่มขู่บุคคลด้วยความรุนแรง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเหยื่อมักจะเป็นกลุ่มน้อยในสังคม