Wilhelm Groener นายพลและนักการเมืองชาวเยอรมัน

Wilhelm Groener (22 พฤศจิกายน 1867 – 3 พฤษภาคม 1939) เป็นนายพลและนักการเมืองชาวเยอรมันจากรัฐวือร์ทเทิมแบร์ค (Württemberg) ผู้ซึ่งมีบทบาทสำคัญในฐานะหัวหน้าเสนาธิการทหารบกและรัฐมนตรีหลายกระทรวงในยุคที่เยอรมนีเผชิญกับความผันผวนทางการเมืองอย่างรุนแรง

ประวัติช่วงต้นและการเริ่มต้นอาชีพทหาร

Groener เกิดที่เมืองลุดวิกส์บวร์ก (Ludwigsburg) ในอาณาจักรวือร์ทเทิมแบร์ค เขาเข้าสู่กองทัพบกวือร์ทเทิมแบร์คในปี 1884 และมีความโดดเด่นในด้านการวางแผนและการจัดการ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในส่วนของ การขนส่งทางรถไฟ ซึ่งเขาใช้เวลาทำงานถึง 17 ปี ทำให้เขากลายเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านโลจิสติกส์ทางทหาร ซึ่งเป็นหัวใจสำคัญของการเคลื่อนพลในยุคศตวรรษที่ 19 และ 20

บทบาทในสงครามโลกครั้งที่ 1

ความสามารถในการจัดการการเคลื่อนพลจำนวนมหาศาลผ่านทางรถไฟทำให้ Groener ได้รับการยอมรับอย่างสูงในช่วงเริ่มต้นของสงครามโลกครั้งที่ 1 เขาได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นนายพลตรี (Generalmajor) ในปี 1915 และต่อมาได้รับมอบหมายให้ดูแลการจัดหาอาหารจากโรมาเนีย รวมถึงการบริหารจัดการเศรษฐกิจสงครามผ่าน Kriegsamt (สำนักงานสงคราม)

Groener ทำงานร่วมกับ Erich Ludendorff เพื่อร่างกฎหมาย Hilfsdienstgesetz (กฎหมายบริการเสริม) ในปี 1916 เพื่อเกณฑ์แรงงานชายเข้าสู่ระบบเศรษฐกิจสงคราม อย่างไรก็ตาม ความพยายามของเขาในการประนีประนอมกับสหภาพแรงงานทำให้เขาถูกวิพากษ์วิจารณ์จากทั้งสองฝ่าย: เจ้าของโรงงานมองว่าเขาโอนอ่อนเกินไป ในขณะที่กลุ่มปฏิวัติมองว่าเขาเป็นเครื่องมือของรัฐในการบังคับใช้แรงงาน

ความขัดแย้งและการเปลี่ยนผ่านสู่สาธารณรัฐ

เนื่องจากความเห็นที่แตกต่างกันในด้านนโยบายสังคมและเศรษฐกิจ Groener จึงมีความขัดแย้งกับ Paul Hindenburg และ Erich Ludendorff ซึ่งเป็นผู้นำสูงสุดของกองทัพ (OHL) ส่งผลให้เขาถูกย้ายไปปฏิบัติหน้าที่ในแนวหน้าทางทิศตะวันตกและต่อมาในยูเครน

หลังจากที่ Ludendorff ถูกปลดออกจากตำแหน่งในเดือนตุลาคม 1918 Groener ได้รับการแต่งตั้งให้เป็น First Quartermaster General (รองหัวหน้าเสนาธิการทหารบก) ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่เยอรมนีตกอยู่ในสภาวะวิกฤต ทั้งจากการพ่ายแพ้ในสงครามและเกิดการปฏิวัติเยอรมัน (German Revolution of 1918–1919)

บทบาทในสาธารณรัฐไวมาร์

Groener พยายามที่จะบูรณาการกองทัพ ซึ่งส่วนใหญ่ประกอบด้วยนายทหารระดับสูงที่เป็นอนุรักษนิยมและนิยมกษัตริย์ ให้เข้ากับระบอบสาธารณรัฐใหม่ โดยเขาได้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีหลายกระทรวงในรัฐบาลสาธารณรัฐไวมาร์ รวมถึงกระทรวงคมนาคม กระทรวงกลาโหม และกระทรวงมหาดไทย

เขาถูกบีบให้ออกจากรัฐบาลในปี 1932 โดย Kurt von Schleicher ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของแผนการสร้างพันธมิตรกับพรรคนาซี ส่งผลให้บทบาททางการเมืองของเขาค่อยๆ ลดลงจนกระทั่งเสียชีวิตในปี 1939