Actual Malice มาตรฐานการพิสูจน์ความผิดในคดีหมิ่นประมาทของสหรัฐฯ

ในกฎหมายการหมิ่นประมาทของสหรัฐอเมริกา Actual Malice (เจตนาทุจริต) เป็นข้อกำหนดทางกฎหมายที่บังคับใช้กับเจ้าหน้าที่รัฐหรือบุคคลสาธารณะเมื่อพวกเขาฟ้องร้องในคดีหมิ่นประมาทด้วยการเขียน (Libel) ซึ่งบุคคลเหล่านี้จะต้องใช้มาตรฐานการพิสูจน์ที่สูงกว่าบุคคลทั่วไป เพื่อให้สามารถชนะคดีหมิ่นประมาทได้

ประวัติความเป็นมา

ศาลฎีกาสหรัฐฯ ได้นำมาตรฐาน Actual Malice มาใช้ในคำตัดสินครั้งสำคัญในปี 1964 จากคดี New York Times Co. v. Sullivan โดยศาล Warren Court ได้วินิจฉัยว่า:

การรับประกันตามรัฐธรรมนูญกำหนดให้มีกฎเกณฑ์ของรัฐบาลกลางที่ห้ามไม่ให้เจ้าหน้าที่รัฐได้รับค่าเสียหายจากคำโกหกที่หมิ่นประมาทซึ่งเกี่ยวข้องกับหน้าที่การงานของเขา เว้นแต่เขาจะพิสูจน์ได้ว่าข้อความนั้นถูกสร้างขึ้นด้วย 'actual malice' ซึ่งหมายถึงการที่ผู้พูดทราบว่าข้อความนั้นเป็นเท็จ หรือมีการเพิกเฉยอย่างร้ายแรงต่อความจริงหรือไม่

แม้ว่ากฎเกณฑ์นี้จะถูกกำหนดขึ้นในบริบทของสื่อมวลชน แต่มาตรฐาน Actual Malice นั้นครอบคลุมถึงจำเลยทุกคน รวมถึงบุคคลทั่วไปด้วย มาตรฐานนี้ทำให้การชนะคดีหมิ่นประมาทสำหรับบุคคลสาธารณะเป็นเรื่องยากมาก แม้ว่าข้อกล่าวหาต่อบุคคลสาธารณะนั้นจะดูไม่เป็นธรรมหรือได้รับการพิสูจน์ว่าไม่เป็นความจริงก็ตาม

การใช้คำว่า Actual Malice ในอดีต

คำว่า Actual Malice ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นใหม่สำหรับคดีนี้ แต่มีการใช้ในกฎหมายหมิ่นประมาทที่มีอยู่เดิม โดยในหลายเขตอำนาจศาล การพิสูจน์ Actual Malice เป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการขอค่าเสียหายเชิงลงโทษ (Punitive Damages) หรือบทลงโทษที่เพิ่มขึ้น ตัวอย่างเช่น ในคดี Times v. Sullivan ศาลได้พิจารณาข้อกำหนดของกฎหมายรัฐแอลาบามาที่ต้องมีการพิสูจน์ Actual Malice ก่อนที่จะมีการให้ค่าเสียหายเชิงลงโทษ

การพิสูจน์ Actual Malice

Actual Malice แตกต่างจากความพยาบาท (Common Law Malice) ซึ่งหมายถึงความเกลียดชังหรือความประสงค์ร้าย ซึ่งในทางกฎหมาย Actual Malice จะมุ่งเน้นไปที่ความรู้เกี่ยวกับความจริงของข้อมูล

การพิสูจน์ Actual Malice สามารถทำได้หลายวิธี โดยต้องอาศัยหลักฐานที่ยอมรับได้ในศาล ซึ่งอาจเป็นหลักฐานทางตรงหรือทางอ้อม ดังนี้:

• หลักฐานทางตรง: การพิสูจน์ว่าจำเลยทราบว่าข้อมูลเป็นเท็จในขณะที่เผยแพร่
• หลักฐานทางอ้อม: การพิจารณาบริบทแวดล้อม เช่น คำขู่, ข้อความหมิ่นประมาทอื่นๆ, คำพูดหลังจากที่จำเลยได้เผยแพร่ข้อมูล, หรือความสัมพันธ์ที่มีความขัดแย้งหรือเป็นศัตรูกันระหว่างคู่กรณี
• การเพิกเฉยอย่างร้ายแรง: การพิสูจน์ว่าจำเลยไม่ตรวจสอบความถูกต้องของข้อมูลอย่างถี่ถ้วนจนถึงขั้นเพิกเฉยต่อความจริง