Baicheng เมืองสีขาวแห่งมณฑลจี๋หลิน ประเทศจีน

Baicheng (ไป๋เฉิง) หรือที่รู้จักในชื่อ 'เมืองสีขาว' เป็นเมืองระดับจังหวัดในส่วนตะวันตกเฉียงเหนือของมณฑลจี๋หลิน ประเทศจีน โดยมีอาณาเขตติดต่อกับเขตปกครองตนเองมองโกเลียในทางทิศเหนือและทิศตะวันตก และติดต่อกับมณฑลเฮยหลงเจียงทางทิศตะวันออกและทิศตะวันออกเฉียงเหนือ

ที่มาของชื่อ

ชื่อ Baicheng ในภาษาจีนหมายถึง "เมืองสีขาว" ซึ่งมีที่มาจากชื่อภาษามองโกเลียว่า Chaghanhot ซึ่งมีความหมายเดียวกันคือ "เมืองสีขาว" โดยชื่อนี้ถูกนำมาใช้อย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1938

ประวัติศาสตร์อันยาวนาน

พื้นที่ของเมืองไป๋เฉิงมีร่องรอยการอยู่อาศัยของมนุษย์มานานกว่า 12,000 ปี โดยเริ่มตั้งแต่ยุคหินเก่าตอนปลาย (Upper Paleolithic) และผ่านการเปลี่ยนแปลงทางชาติพันธุ์และอำนาจการปกครองมาหลายยุคสมัย ดังนี้:

• ยุคโบราณ: เคยเป็นที่อยู่อาศัยของชาวตงหู (Donghu) ในสมัยราชวงศ์ซางจนถึงราชวงศ์ฉิน และต่อมาเป็นที่อยู่ของชาวเซียนเปย (Xianbei) และเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรปูยอ (Buyeo) ในสมัยราชวงศ์ฮั่นจนถึงยุคราชวงศ์เหนือ-ใต้
• ราชวงศ์เหลียว: ในช่วงนี้ พื้นที่ดังกล่าวถูกรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดฉางชุน (Changchun Prefecture) โดยมีเมืองเฉิงสือเจียจื่อ (Chengsijiazi) เป็นศูนย์กลาง ซึ่งเป็นศูนย์กลางทางการเมือง การทหาร เศรษฐกิจ และวัฒนธรรมที่สำคัญ โดยมีจักรพรรดิแห่งราชวงศ์เหลียวถึง 4 พระองค์ประทับอยู่ที่นี่
• ราชวงศ์จินและหยวน: พื้นที่นี้มีการปรับเปลี่ยนโครงสร้างการปกครองหลายครั้ง และในสมัยราชวงศ์หยวน เคยเป็นที่ดินศักดินาของเทมูเกะ (Temüge) น้องชายของเจงกีสข่าน
• ราชวงศ์ชิง: ในช่วงศตวรรษที่ 19 พื้นที่นี้เป็นของชาวมองโกลคอร์ชิน (Khorchin Mongols) และรัฐบาลชิงสั่งห้ามชาวฮั่นเข้ามาตั้งถิ่นฐานจนกระทั่งปี ค.ศ. 1902 ซึ่งหลังจากนั้นจึงมีการเปิดพื้นที่ให้ตั้งถิ่นฐานและก่อตั้งอำเภอต่างๆ เช่น ไคทง (Kaitong) และจิ้งอัน (Jing'an)

การพัฒนาเป็นศูนย์กลางการคมนาคม

ความสำคัญของไป๋เฉิงเพิ่มขึ้นอย่างมากในช่วงทศวรรษ 1920 เมื่อมีการสร้างทางรถไฟจากฉีฉิฮาร์ (Qiqihar) ไปยังสือผิง (Siping) ผ่านเมืองไป๋เฉิง และต่อมามีการเชื่อมต่อกับอูลันฮอต (Ulanhot) และเหมืองที่อาร์ซาน (Arxan) ในช่วงทศวรรษ 1930 ทำให้ไป๋เฉิงกลายเป็นศูนย์กลางการขนส่งที่สำคัญในมณฑลจี๋หลินตะวันตก

การเปลี่ยนแปลงทางการเมืองในศตวรรษที่ 20

ในช่วงสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่สอง พื้นที่นี้ตกอยู่ภายใต้การควบคุมของจังหวัดหลงเจียง (Longjiang) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของแมนจูกัว (Manchukuo) และหลังจากการปลดปล่อยจากกองกำลังญี่ปุ่นในปี ค.ศ. 1945 พื้นที่นี้ได้ผ่านการเปลี่ยนแปลงการปกครองหลายครั้งจนกระทั่งถูกรวมเข้ากับมณฑลจี๋หลินในปี ค.ศ. 1954 และจัดตั้งเป็นเขตไป๋เฉิงจื่อ (Baichengzi zone) ก่อนจะเปลี่ยนชื่อเป็นไป๋เฉิงในเวลาต่อมา