สนามบินภูมิภาคโบเรการ์ด

สนามบินภูมิภาคโบเรการ์ด (อังกฤษ: Beauregard Regional Airport; IATA: DRI, ICAO: KDRI, FAA LID: DRI) เป็นสนามบินสาธารณะตั้งอยู่ในเขตโบเรการ์ด (Beauregard Parish) รัฐลุยเซียนา สหรัฐอเมริกา โดยมีเขตโบเรการ์ดเป็นเจ้าของและผู้ดูแล สนามบินแห่งนี้ตั้งอยู่ห่างจากย่านธุรกิจใจกลางเมืองเดริดเดอร์ (DeRidder) ไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ประมาณ 3 ไมล์ทะเล (6 กิโลเมตร) ปัจจุบันสนามบินให้บริการสำหรับการบินทั่วไป (General Aviation) และไม่มีบริการเที่ยวบินพาณิชย์ตามตารางเวลา

ประวัติความเป็นมา

จุดเริ่มต้นและการพัฒนาช่วงแรก

พื้นที่ของสนามบินภูมิภาคโบเรการ์ดในปัจจุบันเคยเป็นที่ตั้งของชุมชนเกรย์โบว์ (Graybow) ซึ่งในปี ค.ศ. 1912 เป็นชุมชนที่มีความเคลื่อนไหวสูงและเป็นที่ตั้งของโรงเลื่อยแกลโลเวย์ (Galloway Sawmill) รวมถึงเคยเกิดเหตุการณ์จลาจลที่เกรย์โบว์ (Grabow riot) โดยโรงเลื่อยดังกล่าวถูกสร้างขึ้นตามแนวทางรถไฟซานตาเฟ (Santa Fe Railroad)

ในช่วงทศวรรษ 1930 ซึ่งเป็นยุคเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ (Great Depression) รัฐบาลสหรัฐฯ ได้ดำเนินโครงการสร้างงานเพื่อลดปัญหาการว่างงาน โดยในปี ค.ศ. 1934 ได้มีการเริ่มโครงการก่อสร้างสนามบินห่างจากเมืองเดริดเดอร์ไปทางทิศตะวันตก 3 ไมล์ (4.8 กิโลเมตร) ภายใต้การดูแลของหน่วยงานบรรเทาทุกข์ฉุกเฉิน (Emergency Relief Authority) ซึ่งต่อมากลายเป็นหน่วยงาน WPA (Works Progress Administration) โครงการนี้ใช้แรงงานชายประมาณ 400 คนในการแผ้วถางพื้นที่ป่าทึบเพื่อสร้างรันเวย์ดินสองเส้นบนพื้นที่เช่า 160 เอเคอร์ (0.65 ตารางกิโลเมตร) ซึ่งในระยะแรกสนามบินแห่งนี้มีการใช้งานน้อยมาก ส่วนใหญ่เป็นนักบินผาดโผน (Barnstorming pilots) ที่แวะเวียนมาให้บริการเที่ยวบินสั้นๆ

บทบาทในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง

ความต้องการใช้สนามบินเพื่อวัตถุประสงค์ทางทหารเพิ่มสูงขึ้นในปี ค.ศ. 1939 เมื่อสงครามเริ่มต้นขึ้นในยุโรป สหรัฐอเมริกาต้องการพื้นที่ฝึกซ้อมสำหรับกองกำลังทหาร ซึ่งในช่วงฤดูร้อนปี ค.ศ. 1940 และตลอดปี ค.ศ. 1941 พื้นที่บริเวณนี้ถูกใช้สำหรับการซ้อมรบในลุยเซียนา (Louisiana Maneuvers)

ต่อมาคณะกรรมการบริหารเขตโบเรการ์ด (Beauregard Parish Police Jury) ได้ซื้อที่ดินเพิ่มจนมีพื้นที่รวม 1 ตารางไมล์ (2.6 ตารางกิโลเมตร) และในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1941 กองวิศวกรกองทัพบกสหรัฐฯ ได้เสนอให้พัฒนาพื้นที่นี้เป็นโครงการป้องกันประเทศระดับชาติ โดยมีการตกลงจัดสรรงบประมาณก่อสร้างจำนวน 475,518.85 ดอลลาร์ (ไม่รวมค่าแรง) เพื่อเปลี่ยนสนามบินพลเรือนให้เป็นสนามบินทหารและศูนย์สนับสนุน

การก่อสร้างประกอบด้วยรันเวย์คอนกรีต 3 เส้น, ทางขับ (Taxiways), ลานจอดเครื่องบินขนาดใหญ่, หอบังคับการบิน และโรงเก็บเครื่องบินหลายหลัง อาคารส่วนใหญ่ถูกสร้างขึ้นอย่างรวดเร็วด้วยวัสดุชั่วคราว เช่น ไม้อัดและกระดาษน้ำมัน เนื่องจากไม่ได้ออกแบบมาเพื่อการใช้งานระยะยาว อย่างไรก็ตาม ภายในฐานทัพมีสิ่งอำนวยความสะดวกครบถ้วนสำหรับทหาร เช่น โรงอาหาร, ห้องสมุด, โบสถ์, โรงพยาบาล, โรงภาพยนตร์ และสระว่ายน้ำ

ฐานทัพอากาศกองทัพบกเดริดเดอร์

ก่อนวันคริสต์มาสปี ค.ศ. 1941 กองกำลังทหารชุดแรกได้เดินทางมาถึง ฐานทัพอากาศกองทัพบกเดริดเดอร์ (DeRidder Army Air Base) ซึ่งรองรับทหารได้ตั้งแต่ 3,000 ถึง 5,000 นาย โดยถูกกำหนดให้เป็นสนามบินฝึกซ้อมภายใต้กองทัพอากาศที่ 3 (Third Air Force)

ในช่วงแรก ฐานทัพแห่งนี้ใช้สำหรับการฝึกหน่วยลาดตระเวนและสังเกตการณ์ (III Reconnaissance Command) โดยมีหน่วยงานสำคัญที่เคยประจำการ ได้แก่:

• กลุ่มลาดตระเวนที่ 74 (74th Reconnaissance Group): 10 เมษายน – 13 ธันวาคม ค.ศ. 1942
• กลุ่มลาดตระเวนที่ 77 (77th Reconnaissance Group): 25 กรกฎาคม – 28 กันยายน ค.ศ. 1942

ปลายปี ค.ศ. 1942 ฐานทัพถูกโอนย้ายไปอยู่ภายใต้กองบัญชาการทางอากาศยุทธวิธีที่ 3 (III Tactical Air Command) เพื่อฝึกการใช้เครื่องบินทิ้งระเบิดขนาดกลางและขนาดเล็ก โดยมีหน่วยงานและเครื่องบินที่ใช้ฝึกดังนี้:

• กลุ่มทิ้งระเบิดที่ 321 (321st Bombardment Group): ใช้เครื่องบิน B-25 Mitchell
• กลุ่มทิ้งระเบิดที่ 312 (312th Bombardment Group): ใช้เครื่องบิน A-24 Banshee
• กลุ่มทิ้งระเบิดที่ 417 (417th Bombardment Group): ใช้เครื่องบิน A-20 Havoc
• กลุ่มทิ้งระเบิดที่ 409 (409th Bombardment Group): ใช้เครื่องบิน A-20 Havoc
• กลุ่มขับไล่ที่ 408 (408th Fighter Group): ใช้เครื่องบิน P-40 Warhawk

การฝึกสิ้นสุดลงในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1945 และสนามบินถูกเปลี่ยนเป็นสถานะสำรอง ต่อมาในวันที่ 2 ตุลาคม ค.ศ. 1946 ฐานทัพเดริดเดอร์ถูกประกาศเป็นทรัพย์สินส่วนเกิน และถูกโอนย้ายไปยังหน่วยงานบริหารทรัพย์สินสงคราม (War Assets Administration) ในวันที่ 30 เมษายน ค.ศ. 1947 ก่อนที่รัฐบาลจะมอบกรรมสิทธิ์ให้แก่คณะกรรมการบริหารเขตโบเรการ์ดในวันที่ 23 ธันวาคม ค.ศ. 1948 ภายใต้พระราชบัญญัติทรัพย์สินส่วนเกิน (Surplus Property Act)