เขตบังกาลูรูชนบท
สรุปใจความสำคัญ
- ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2529 โดยแยกจากเขตบังกาลูรูเดิม
- เป็นแหล่งผลิตไหมและพืชเกษตรสำคัญ เช่น ข้าวฟ่าง และองุ่น
- มีการพัฒนาทางเศรษฐกิจอย่างรวดเร็วรอบท่าอากาศยานนานาชาติเคมเปกาวดา
- มีภาษากันนาดาเป็นภาษาหลักในการสื่อสาร (71.67%)
เขตบังกาลูรูชนบท (Bangalore Rural District) เป็นหนึ่งในเขตการปกครองของรัฐกรณาฏกะ ประเทศอินเดีย ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2529 (ค.ศ. 1986) จากการแบ่งเขตบังกาลูรูเดิมออกเป็นสองส่วน คือ เขตบังกาลูรูเมือง (Bangalore Urban) และเขตบังกาลูรูชนบท เพื่อให้การบริหารจัดการพื้นที่ที่มีลักษณะทางกายภาพและเศรษฐกิจที่แตกต่างกันเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น

การแบ่งเขตการปกครอง
ปัจจุบันเขตบังกาลูรูชนบทแบ่งการปกครองออกเป็น 4 ตาลูกา (Talukas) ได้แก่:
- เดวานาฮัลลี (Devanahalli)
- เนลามังกาลา (Nelamangala)
- ดอดดาบัลลปุระ (Doddaballapura)
- โฮสโกเต (Hoskote)
ในด้านการบริหารระดับท้องถิ่น พื้นที่นี้ประกอบด้วย 20 ฮอบลี (Hoblies), 294 หมู่บ้าน, 3 เมือง และเมืองระดับสาม 2 แห่ง โดยมีการบริหารจัดการผ่านสภาหมู่บ้าน (Grama Panchayitis) 66 แห่ง, สภาเทศบาลเมือง (Purasabes) 3 แห่ง และสภาเทศบาลนคร (Nagarsabes) 2 แห่ง

เศรษฐกิจและการพัฒนา
เศรษฐกิจของเขตบังกาลูรูชนบทมีความหลากหลาย โดยมีรากฐานสำคัญจากการเกษตรกรรม แต่ได้รับอิทธิพลอย่างมากจากการขยายตัวของเมืองบังกาลูรูที่อยู่ใกล้เคียง ทำให้มีประชากรจำนวนมากเดินทางเข้ามาทำงานในเมืองทุกวัน
ภาคการเกษตรและอุตสาหกรรมพื้นบ้าน
พื้นที่นี้มีความเหมาะสมอย่างยิ่งสำหรับการปลูกพืชหลากหลายชนิด เช่น ข้าวฟ่าง (Ragi), ข้าว, ถั่วลิสง, อ้อย, ละหุ่ง, องุ่น และมัลเบอร์รี่ นอกจากนี้ยังเป็นแหล่งผลิตไหมที่สำคัญ เนื่องจากสภาพดินและภูมิอากาศเอื้ออำนวยต่อการปลูกต้นมัลเบอร์รี่และการเลี้ยงตัวไหม รวมถึงมีการทำไวน์ที่กำลังเติบโตขึ้นในพื้นที่

การเปลี่ยนผ่านสู่ภาคบริการและเทคโนโลยี
การจัดตั้งเขตเศรษฐกิจพิเศษ (Special Economic Zones - SEZ) ส่งผลให้อุตสาหกรรมบริการและเทคโนโลยีสารสนเทศ (IT) เติบโตอย่างรวดเร็ว โดยเฉพาะในพื้นที่เดวานาฮัลลี ซึ่งมีการวางแผนสร้างสวนธุรกิจเดวานาฮัลลี (Devanahalli Business Park) มูลค่า 9.5 หมื่นล้านรูปี ใกล้กับท่าอากาศยานนานาชาติเคมเปกาวดา (Kempegowda International Airport)

ประชากรและสังคม
จากการสำมะโนประชากรปี พ.ศ. 2554 (2011 Census) เขตบังกาลูรูชนบทมีประชากรรวม 990,923 คน โดยมีความหนาแน่นของประชากรประมาณ 441 คนต่อตารางกิโลเมตร มีอัตราการเติบโตของประชากรในช่วงปี พ.ศ. 2544-2554 อยู่ที่ร้อยละ 16.02

ข้อมูลทางสังคม
- ศาสนา: ศาสนาฮินดูเป็นศาสนาหลักของประชากรในเขตนี้
- ภาษา: ภาษาหลักที่ใช้สื่อสารคือภาษากันนาดา (71.67%) ตามด้วยภาษาเตลูกู (12.84%), ภาษาอูรดู (9.22%) และภาษาทมิฬ (3.29%)
- การศึกษา: มีอัตราการรู้หนังสืออยู่ที่ร้อยละ 78.29
- สัดส่วนประชากร: ประชากรในเขตวรรณะกำหนด (Scheduled Castes) และเผ่ากำหนด (Scheduled Tribes) รวมกันคิดเป็นร้อยละ 21.57 และ 5.34 ตามลำดับ
คำถามที่พบบ่อย
เขตบังกาลูรูชนบทก่อตั้งขึ้นเมื่อใด?
เขตบังกาลูรูชนบทก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2529 (ค.ศ. 1986) เมื่อมีการแบ่งเขตบังกาลูรูออกเป็นเขตบังกาลูรูเมืองและเขตบังกาลูรูชนบท
เศรษฐกิจหลักของเขตบังกาลูรูชนบทคืออะไร?
เศรษฐกิจหลักดั้งเดิมคือการเกษตรกรรมและการผลิตไหม แต่ปัจจุบันกำลังเปลี่ยนผ่านสู่ภาคบริการและอุตสาหกรรม IT เนื่องจากการมีเขตเศรษฐกิจพิเศษและท่าอากาศยานนานาชาติเคมเปกาวดา
ภาษาใดที่ใช้กันมากที่สุดในเขตบังกาลูรูชนบท?
ภาษากันนาดาเป็นภาษาที่ใช้กันมากที่สุด โดยมีประชากรประมาณร้อยละ 71.67 พูดภาษานี้เป็นภาษาหลัก
เขตบังกาลูรูชนบทแบ่งการปกครองเป็นกี่ตาลูกา?
แบ่งออกเป็น 4 ตาลูกา ได้แก่ เดวานาฮัลลี, เนลามังกาลา, ดอดดาบัลลปุระ และโฮสโกเต
