← กลับไปยังบทความทั้งหมด

เขตบังกาลูรูชนบท

สรุปใจความสำคัญ

  • ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2529 โดยแยกจากเขตบังกาลูรูเดิม
  • เป็นแหล่งผลิตไหมและพืชเกษตรสำคัญ เช่น ข้าวฟ่าง และองุ่น
  • มีการพัฒนาทางเศรษฐกิจอย่างรวดเร็วรอบท่าอากาศยานนานาชาติเคมเปกาวดา
  • มีภาษากันนาดาเป็นภาษาหลักในการสื่อสาร (71.67%)

เขตบังกาลูรูชนบท (Bangalore Rural District) เป็นหนึ่งในเขตการปกครองของรัฐกรณาฏกะ ประเทศอินเดีย ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2529 (ค.ศ. 1986) จากการแบ่งเขตบังกาลูรูเดิมออกเป็นสองส่วน คือ เขตบังกาลูรูเมือง (Bangalore Urban) และเขตบังกาลูรูชนบท เพื่อให้การบริหารจัดการพื้นที่ที่มีลักษณะทางกายภาพและเศรษฐกิจที่แตกต่างกันเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น

ทัศนียภาพในเขตบังกาลูรูชนบท
บรรยากาศทั่วไปในพื้นที่เขตบังกาลูรูชนบท

การแบ่งเขตการปกครอง

ปัจจุบันเขตบังกาลูรูชนบทแบ่งการปกครองออกเป็น 4 ตาลูกา (Talukas) ได้แก่:

  • เดวานาฮัลลี (Devanahalli)
  • เนลามังกาลา (Nelamangala)
  • ดอดดาบัลลปุระ (Doddaballapura)
  • โฮสโกเต (Hoskote)

ในด้านการบริหารระดับท้องถิ่น พื้นที่นี้ประกอบด้วย 20 ฮอบลี (Hoblies), 294 หมู่บ้าน, 3 เมือง และเมืองระดับสาม 2 แห่ง โดยมีการบริหารจัดการผ่านสภาหมู่บ้าน (Grama Panchayitis) 66 แห่ง, สภาเทศบาลเมือง (Purasabes) 3 แห่ง และสภาเทศบาลนคร (Nagarsabes) 2 แห่ง

พื้นที่เกษตรกรรมในบังกาลูรูชนบท
พื้นที่เพาะปลูกพืชเศรษฐกิจในเขตบังกาลูรูชนบท

เศรษฐกิจและการพัฒนา

เศรษฐกิจของเขตบังกาลูรูชนบทมีความหลากหลาย โดยมีรากฐานสำคัญจากการเกษตรกรรม แต่ได้รับอิทธิพลอย่างมากจากการขยายตัวของเมืองบังกาลูรูที่อยู่ใกล้เคียง ทำให้มีประชากรจำนวนมากเดินทางเข้ามาทำงานในเมืองทุกวัน

ภาคการเกษตรและอุตสาหกรรมพื้นบ้าน

พื้นที่นี้มีความเหมาะสมอย่างยิ่งสำหรับการปลูกพืชหลากหลายชนิด เช่น ข้าวฟ่าง (Ragi), ข้าว, ถั่วลิสง, อ้อย, ละหุ่ง, องุ่น และมัลเบอร์รี่ นอกจากนี้ยังเป็นแหล่งผลิตไหมที่สำคัญ เนื่องจากสภาพดินและภูมิอากาศเอื้ออำนวยต่อการปลูกต้นมัลเบอร์รี่และการเลี้ยงตัวไหม รวมถึงมีการทำไวน์ที่กำลังเติบโตขึ้นในพื้นที่

ผลิตภัณฑ์ท้องถิ่น
การผลิตสินค้าเกษตรและหัตถกรรมในท้องถิ่น

การเปลี่ยนผ่านสู่ภาคบริการและเทคโนโลยี

การจัดตั้งเขตเศรษฐกิจพิเศษ (Special Economic Zones - SEZ) ส่งผลให้อุตสาหกรรมบริการและเทคโนโลยีสารสนเทศ (IT) เติบโตอย่างรวดเร็ว โดยเฉพาะในพื้นที่เดวานาฮัลลี ซึ่งมีการวางแผนสร้างสวนธุรกิจเดวานาฮัลลี (Devanahalli Business Park) มูลค่า 9.5 หมื่นล้านรูปี ใกล้กับท่าอากาศยานนานาชาติเคมเปกาวดา (Kempegowda International Airport)

การพัฒนาโครงสร้างพื้นฐาน
การขยายตัวของโครงสร้างพื้นฐานในเขตบังกาลูรูชนบท

ประชากรและสังคม

จากการสำมะโนประชากรปี พ.ศ. 2554 (2011 Census) เขตบังกาลูรูชนบทมีประชากรรวม 990,923 คน โดยมีความหนาแน่นของประชากรประมาณ 441 คนต่อตารางกิโลเมตร มีอัตราการเติบโตของประชากรในช่วงปี พ.ศ. 2544-2554 อยู่ที่ร้อยละ 16.02

วิถีชีวิตผู้คน
วิถีชีวิตของประชากรในเขตบังกาลูรูชนบท

ข้อมูลทางสังคม

  • ศาสนา: ศาสนาฮินดูเป็นศาสนาหลักของประชากรในเขตนี้
  • ภาษา: ภาษาหลักที่ใช้สื่อสารคือภาษากันนาดา (71.67%) ตามด้วยภาษาเตลูกู (12.84%), ภาษาอูรดู (9.22%) และภาษาทมิฬ (3.29%)
  • การศึกษา: มีอัตราการรู้หนังสืออยู่ที่ร้อยละ 78.29
  • สัดส่วนประชากร: ประชากรในเขตวรรณะกำหนด (Scheduled Castes) และเผ่ากำหนด (Scheduled Tribes) รวมกันคิดเป็นร้อยละ 21.57 และ 5.34 ตามลำดับ

คำถามที่พบบ่อย

เขตบังกาลูรูชนบทก่อตั้งขึ้นเมื่อใด?

เขตบังกาลูรูชนบทก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2529 (ค.ศ. 1986) เมื่อมีการแบ่งเขตบังกาลูรูออกเป็นเขตบังกาลูรูเมืองและเขตบังกาลูรูชนบท

เศรษฐกิจหลักของเขตบังกาลูรูชนบทคืออะไร?

เศรษฐกิจหลักดั้งเดิมคือการเกษตรกรรมและการผลิตไหม แต่ปัจจุบันกำลังเปลี่ยนผ่านสู่ภาคบริการและอุตสาหกรรม IT เนื่องจากการมีเขตเศรษฐกิจพิเศษและท่าอากาศยานนานาชาติเคมเปกาวดา

ภาษาใดที่ใช้กันมากที่สุดในเขตบังกาลูรูชนบท?

ภาษากันนาดาเป็นภาษาที่ใช้กันมากที่สุด โดยมีประชากรประมาณร้อยละ 71.67 พูดภาษานี้เป็นภาษาหลัก

เขตบังกาลูรูชนบทแบ่งการปกครองเป็นกี่ตาลูกา?

แบ่งออกเป็น 4 ตาลูกา ได้แก่ เดวานาฮัลลี, เนลามังกาลา, ดอดดาบัลลปุระ และโฮสโกเต