การเลือกตั้งทั่วไปของบริเตน ค.ศ. 1784

การเลือกตั้งทั่วไปของบริเตนในปี ค.ศ. 1784 เป็นเหตุการณ์ทางการเมืองที่สำคัญซึ่งส่งผลให้ วิลเลียม พิตต์ ผู้เยาว์ (William Pitt the Younger) สามารถสร้างเสียงข้างมากในสภาสามัญชนของบริเตนได้สำเร็จ โดยมีเสียงสนับสนุนมากกว่าฝ่ายตรงข้ามประมาณ 120 ที่นั่ง ซึ่งถือเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญหลังจากที่ก่อนหน้านี้เขาต้องบริหารประเทศท่ามกลางสภาที่ถูกครอบงำโดยฝ่ายค้าน

ภูมิหลังทางการเมือง

ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1783 พระเจ้าจอร์จที่ 3 ทรงใช้อำนาจปลดกลุ่มพันธมิตรฟ็อกซ์-นอร์ท (Fox–North coalition) ซึ่งเป็นรัฐบาลที่พระองค์ทรงไม่โปรด และทรงแต่งตั้งวิลเลียม พิตต์ ผู้เยาว์ ขึ้นดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีแทน

อย่างไรก็ตาม ในขณะนั้นพิตต์มีฐานเสียงสนับสนุนในสภาสามัญชนน้อยมาก ขณะที่ผู้สนับสนุนของ ชาร์ลส์ เจมส์ ฟ็อกซ์ (Charles James Fox) และลอร์ดนอร์ท มองว่าการกระทำของพระเจ้าจอร์จที่ 3 เป็นการละเมิดรัฐธรรมนูญ เนื่องจากในสมัยนั้นหลักการที่ว่ารัฐบาลต้องได้รับความไว้วางใจจากเสียงข้างมากในสภาสามัญชนยังไม่ถูกสถาปนาเป็นบรรทัดฐานที่ชัดเจน

ความขัดแย้งทวีความรุนแรงขึ้นในวันที่ 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1784 เมื่อฟ็อกซ์สามารถผลักดันญัตติไม่ไว้วางใจรัฐบาลพิตต์ได้ด้วยคะแนน 223 ต่อ 204 เสียง แต่พิตต์ยังคงดำรงตำแหน่งต่อไป โดยอาศัยการสนับสนุนจากบรรดาบริษัทในเขตเลือกตั้ง (borough corporations) และการยื่นคำร้องต่อรัฐสภาเพื่อโน้มน้าวให้สมาชิกสภาเปลี่ยนใจมาสนับสนุนเขา

จนกระทั่งวันที่ 1 มีนาคม ญัตติของฟ็อกซ์ที่เรียกร้องให้พระเจ้าจอร์จที่ 3 ปลดรัฐมนตรีของพิตต์ได้รับความเห็นชอบด้วยคะแนน 201 ต่อ 189 เสียง และในอีกหนึ่งสัปดาห์ต่อมา ญัตติที่ขู่จะระงับงบประมาณแผ่นดินก็ผ่านสภาด้วยคะแนนเฉียดฉิวเพียง 191 ต่อ 190 เสียง เมื่อเห็นว่าฐานเสียงของตนเริ่มสั่นคลอน ฟ็อกซ์จึงหยุดการผลักดันญัตติ และในวันที่ 24 มีนาคม รัฐสภาถูกสั่งพักการประชุม ก่อนที่รัฐสภาชุดที่เลือกตั้งในปี ค.ศ. 1780 จะถูกยุบในวันถัดมา เพื่อให้มีการเลือกตั้งทั่วไป

การดำเนินไปของการเลือกตั้ง

การเลือกตั้งครั้งนี้มีความแตกต่างจากการเลือกตั้งในศตวรรษที่ 18 ทั่วไป ตรงที่ไม่ได้เป็นการแข่งขันในระดับท้องถิ่นเป็นหลัก แต่เป็นการรณรงค์ระดับชาติที่มุ่งเน้นไปที่ประเด็นการล่มสลายของรัฐบาลฟ็อกซ์-นอร์ท และคำถามที่ว่าพิตต์ควรจะดำรงตำแหน่งต่อไปหรือไม่

พิตต์ได้รับชัยชนะอย่างท่วมท้นด้วยปัจจัยหลายประการ:

• ระบบอุปถัมภ์และการติดสินบน: กระทรวงการคลัง (HM Treasury) ใช้เงินและระบบอุปถัมภ์เพื่อให้แน่ใจว่าเขตเลือกตั้งขนาดเล็ก (pocket boroughs) จะส่งสมาชิกสภาที่สนับสนุนพิตต์เข้าสู่สภา
• การสนับสนุนจากประชาชน: ในเขตเลือกตั้งที่มีผู้มีสิทธิเลือกตั้งจำนวนมาก ผู้สมัครที่สนับสนุนพิตต์ได้รับความนิยมอย่างสูง
• การถอนตัวของฝ่ายค้าน: ผู้สนับสนุนของฟ็อกซ์จำนวนมากต้องถอนตัวจากการเลือกตั้งหรือทำข้อตกลงกับคู่แข่งเพื่อหลีกเลี่ยงความพ่ายแพ้

สมาชิกสภาที่ยังคงจงรักภักดีต่อฟ็อกซ์และไม่ยอมเปลี่ยนข้างจนกระทั่งพ่ายแพ้ในการเลือกตั้ง ถูกเรียกขานว่า "ผู้พลีชีพของฟ็อกซ์" (Fox's Martyrs) ซึ่งเป็นการล้อเลียนชื่อหนังสือ Book of Martyrs ของจอห์น ฟ็อกซ์

การแข่งขันที่โดดเด่น

มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์

การแข่งขันในเขตมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์เป็นที่จับตามองอย่างมาก เนื่องจากพิตต์มีความปรารถนาจะได้รับเลือกเป็นสมาชิกสภาในเขตนี้มานาน แต่เคยพ่ายแพ้ในการเลือกตั้งปี ค.ศ. 1780 อย่างไรก็ตาม ในการเลือกตั้งครั้งนี้ พิตต์ได้รับคะแนนสูงสุดและสามารถครองที่นั่งนี้ได้ตลอดชีวิต

เวสต์มินสเตอร์

เขตเวสต์มินสเตอร์เป็นเขตที่มีผู้มีสิทธิเลือกตั้งมากที่สุดและมีเกียรติยศสูงสุดในประเทศ ชาร์ลส์ เจมส์ ฟ็อกซ์ ซึ่งเป็นหนึ่งในสมาชิกสภาเดิมของเขตนี้ ใช้ตำแหน่งนี้เพื่ออ้างว่าตนเป็นตัวแทนของประชาชน การแข่งขันในเขตนี้เป็นไปอย่างดุเดือด มีการใช้จ่ายเงินจำนวนมหาศาล มีการใส่ร้ายป้ายสี และมีการใช้กลยุทธ์ทางการเมืองทุกรูปแบบ รวมถึงการที่ดัชเชสแห่งเดวอนเชียร์ (Georgiana, Duchess of Devonshire) ลงพื้นที่รณรงค์หาเสียงให้ฟ็อกซ์อย่างแข็งขัน