โครงการจัดหาเฮลิคอปเตอร์ทดแทน Sea King ของแคนาดา

โครงการจัดหาเฮลิคอปเตอร์ทดแทน CH-124 Sea King ของกองทัพแคนาดา เป็นหนึ่งในกระบวนการจัดซื้อจัดจ้างทางทหารที่ยาวนานและซับซ้อนที่สุดของประเทศ โดยเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่ปี ค.ศ. 1983 เพื่อทดแทนฝูงบินที่ล้าสมัย ซึ่งเผชิญกับปัญหาทั้งด้านงบประมาณ การเมือง และข้อกำหนดทางเทคนิค จนกระทั่งมีการนำ CH-148 Cyclone เข้ามาใช้งานในที่สุด

จุดเริ่มต้นและความพยายามในช่วงแรก (ค.ศ. 1983–1993)

ในปี ค.ศ. 1983 กระทรวงกลาโหมแคนาดา (DND) เริ่มจัดทำสัญญาสำหรับโครงการทดแทน Sea King โดยในระยะแรกมุ่งเน้นไปที่การพัฒนาอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์การบิน (Avionics) สำหรับเครื่องบินรุ่นใหม่ในอนาคต ต่อมาในช่วงกลางทศวรรษ 1980 กองทัพเริ่มมองว่า CH-124 มีขนาดเล็กเกินไปสำหรับภารกิจปราบเรือดำน้ำ (ASW) เนื่องจากอุปกรณ์ที่จำเป็นมีขนาดใหญ่ขึ้นและมีจำนวนมากขึ้น

ในปี ค.ศ. 1985 รัฐบาลภายใต้การนำของ Brian Mulroney ได้เริ่มโครงการ New Shipboard Aircraft (NSA) เพื่อหาเครื่องบินทดแทน โดยมีผู้เข้าแข่งขันสามราย ได้แก่:

• Sikorsky S-70 SeaHawk (ต่อมาถอนตัวเนื่องจากมีขนาดเล็กเกินไป)
• Aérospatiale AS332F Super Puma (ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น AS532 Cougar)
• AgustaWestland EH101 ซึ่งถูกออกแบบมาเพื่อทดแทน Sea King โดยเฉพาะ

ในปี ค.ศ. 1987 รัฐบาลตัดสินใจเลือก EH101 จำนวน 35 เครื่อง และต่อมาในปี ค.ศ. 1991 ได้ควบรวมโครงการนี้เข้ากับโครงการจัดหาเฮลิคอปเตอร์กู้ภัย (SAR) ทำให้จำนวนเครื่องเพิ่มเป็น 50 เครื่อง (แบ่งเป็นรุ่นปราบเรือดำน้ำ CH-148 Petrel 35 เครื่อง และรุ่นกู้ภัย CH-149 Chimo 15 เครื่อง) ด้วยงบประมาณรวม 5.8 พันล้านดอลลาร์แคนาดา อย่างไรก็ตาม ในปี ค.ศ. 1993 ภายใต้การนำของ Kim Campbell ได้มีการปรับลดจำนวนเครื่องลงเพื่อลดค่าใช้จ่าย

อุปสรรคทางการเมืองและการยกเลิกโครงการ

เมื่อพรรคเสรีนิยม (Liberal Party) ภายใต้การนำของ Jean Chrétien ก้าวขึ้นสู่อำนาจในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1993 ได้มีการยกเลิกโครงการ NSA ทันที โดย Chrétien วิจารณ์ว่า EH101 เป็นเครื่องบินที่หรูหราเกินความจำเป็น (เปรียบเปรยว่าเป็น "Cadillac") ในช่วงเวลาที่ประเทศต้องรัดเข็มขัดทางการคลัง การยกเลิกครั้งนี้ทำให้แคนาดาต้องจ่ายค่าปรับการยกเลิกสัญญาสูงถึง 500 ล้านดอลลาร์แคนาดา และทำให้กองทัพต้องใช้งาน CH-124 ต่อไปโดยไม่มีแผนสำรองที่ชัดเจน

วิกฤตความเชื่อมั่นใน CH-124 Sea King

ในช่วงทศวรรษ 1990 สภาพของฝูงบิน CH-124 เริ่มเสื่อมโทรมลงอย่างมาก โดยมีข้อมูลระบุว่า:

• ต้องใช้ชั่วโมงการบำรุงรักษากว่า 30 ชั่วโมงต่อการบิน 1 ชั่วโมง
• เครื่องบินไม่พร้อมปฏิบัติการถึง 40% ของเวลาทั้งหมด
• อะไหล่หายากและมีราคาสูง เนื่องจากเครื่องบินมีอายุมากกว่าฝูงบินของประเทศอื่น

เหตุการณ์สำคัญที่ตอกย้ำความล้าสมัยคืออุบัติเหตุเครื่อง Sea King ตกบนดาดฟ้าเรือ HMCS Iroquois ในวันที่ 27 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2003 และการสั่งระงับการบินชั่วคราวของฝูงบินทั้งหมดในปีเดียวกันหลังจากเครื่องบินสองเครื่องสูญเสียกำลังเครื่องยนต์ในเวลาไล่เลี่ยกัน

โครงการ Maritime Helicopter Project (MHP) และบทสรุป

รัฐบาลเสรีนิยมได้ริเริ่มโครงการ Maritime Helicopter Project (MHP) เพื่อหาเครื่องบินทดแทนอีกครั้ง แต่กระบวนการนี้ถูกวิพากษ์วิจารณ์ว่ามีความล่าช้าและมีการเปลี่ยนแปลงข้อกำหนดบ่อยครั้ง จนกระทั่ง Paul Martin ก้าวขึ้นเป็นนายกรัฐมนตรีในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2003 เขาได้กำหนดให้การทดแทน CH-124 เป็นลำดับความสำคัญสูงสุด

ในการประกวดครั้งใหม่ มีผู้เข้าแข่งขันคือ Sikorsky S-92 Superhawk, NHIndustries NH90 และ EH101 ในที่สุด Sikorsky S-92 ได้รับการคัดเลือกและถูกกำหนดชื่อในกองทัพแคนาดาว่า CH-148 Cyclone แม้ว่าการส่งมอบจะประสบความล่าช้าอย่างมาก โดยเริ่มส่งมอบในปี ค.ศ. 2015 และฝูงบิน CH-124 Sea King ลำสุดท้ายได้ปลดประจำการอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 2018