โครงการรถไฟสายระเบียงกลาง

โครงการรถไฟสายระเบียงกลาง (Central Corridor Rail Line) เป็นข้อเสนอการจัดตั้งบริการรถไฟขนส่งผู้โดยสารที่เชื่อมต่อระหว่างเมืองนิวลอนดอน (New London) รัฐคอนเนตทิคัต และเมืองแบรตเติลโบโร (Brattleboro) รัฐเวอร์มอนต์ โดยมีวัตถุประสงค์หลักเพื่อสร้างเครือข่ายการเดินทางทางรางที่เชื่อมโยงมหาวิทยาลัยหลักของรัฐ ได้แก่ มหาวิทยาลัยคอนเนตทิคัต (UConn), มหาวิทยาลัยแมสซาชูเซตส์ แอมเฮิร์สต์ (UMass Amherst) และมหาวิทยาลัยเวอร์มอนต์ (UVM)

ประวัติการให้บริการในอดีต

เส้นทางนี้มีประวัติการดำเนินงานมาอย่างยาวนาน โดยเริ่มต้นจากทางรถไฟสาย New London, Willimantic, and Palmer ซึ่งเปิดให้บริการจากนิวลอนดอนไปยังเมืองพาลเมอร์ รัฐแมสซาชูเซตส์ ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1850 และต่อมาได้ขยายเส้นทางไปยังแอมเฮิร์สต์ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1853

ในช่วงเวลาต่อมา เส้นทางดังกล่าวได้ผ่านการเปลี่ยนมือผู้บริหารหลายครั้ง ตั้งแต่ New London Northern Railroad ไปจนถึง Central Vermont Railway และกลายเป็นส่วนหนึ่งของ Grand Trunk Railway ในปี ค.ศ. 1899 ก่อนจะถูกโอนเป็นของรัฐบาลแคนาดาในปี ค.ศ. 1922 อย่างไรก็ตาม บริการขนส่งผู้โดยสารบนเส้นทางนี้ได้สิ้นสุดลงเมื่อวันที่ 27 กันยายน ค.ศ. 1947

การฟื้นฟูบริการชั่วคราวและเส้นทาง Vermonter

ในปี ค.ศ. 1989 ได้มีการนำบริการรถไฟเที่ยวกลางคืนชื่อ Montrealer กลับมาวิ่งในเส้นทางจากนิวลอนดอนไปยังแบรตเติลโบโร โดยมีจุดจอดที่แอมเฮิร์สต์และวิลลิแมนติก ต่อมาในปี ค.ศ. 1995 บริการนี้ได้เปลี่ยนชื่อเป็น Vermonter และปรับตารางเวลาเป็นช่วงกลางวัน แต่ได้มีการเปลี่ยนเส้นทางบางส่วนเพื่อหลีกเลี่ยงการกลับรถที่เมืองพาลเมอร์

จนกระทั่งวันที่ 29 ธันวาคม ค.ศ. 2014 รถไฟสาย Vermonter ได้ถูกเปลี่ยนเส้นทางไปยังสาย Conn River Line ระหว่างสปริงฟิลด์และนอร์ทฟิลด์ รัฐแมสซาชูเซตส์ ซึ่งช่วยให้การเดินทางรวดเร็วขึ้น แต่ส่งผลให้การให้บริการโดยตรงไปยังเมืองแอมเฮิร์สต์สิ้นสุดลง

การวางแผนและข้อเสนอในปัจจุบัน

การจะนำบริการผู้โดยสารกลับมาใช้อีกครั้งจำเป็นต้องมีการปรับปรุงรางของ New England Central Railroad (NECR) ซึ่งปัจจุบันใช้สำหรับการขนส่งสินค้าไปยังท่าเรือน้ำลึกของนิวลอนดอน โดยมีการประเมินงบประมาณเบื้องต้นสำหรับการปรับปรุงรางและสถานี รวมถึงขบวนรถ รวมเป็นเงินประมาณ 150 ล้านดอลลาร์สหรัฐ

ในช่วงปี ค.ศ. 2012 มีความพยายามผลักดันโครงการนี้ผ่านการจัดรถไฟนำเที่ยวเพื่อสร้างแรงสนับสนุนจากรัฐบาลท้องถิ่นในเมืองต่างๆ เช่น แมนส์ฟิลด์, นิวลอนดอน, นอริช และวินด์แฮม นอกจากนี้ ในปี ค.ศ. 2014 ทาง NECR ได้รับทุน TIGER จำนวน 8.2 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพื่อปรับปรุงรางในรัฐคอนเนตทิคัต ซึ่งเป็นพื้นฐานสำคัญสำหรับการให้บริการผู้โดยสารในอนาคต

การศึกษาความเป็นไปได้ล่าสุด

ในปี ค.ศ. 2021 รัฐสภาคอนเนตทิคัตได้จัดสรรงบประมาณ 2.3 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ให้กระทรวงคมนาคมคอนเนตทิคัต (CTDOT) ศึกษาการขยายบริการ Shore Line East ไปทางตะวันออกสู่เมืองเวสเทอร์ลี รัฐโรดไอแลนด์ และขยายขึ้นเหนือสู่เมืองนอริช ซึ่งผลการศึกษาที่สรุปในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2023 พบว่าในระยะสั้นการขยายบริการรถบัสจะมีประสิทธิภาพมากกว่า ส่วนการขยายทางรางนั้นอาจมีประโยชน์ในระยะยาวแต่ยังไม่เหมาะสมในขณะนี้เนื่องจากความหนาแน่นของประชากรในพื้นที่ต่ำ

ข้อเสนอเกี่ยวกับขบวนรถ

ในปี ค.ศ. 2010 มีข้อเสนอให้ใช้รถดีเซลราง (Rail Diesel Cars - RDC) รุ่นปรับปรุงของบริษัท Budd ซึ่งมีค่าใช้จ่ายในการดำเนินงานต่ำกว่าขบวนรถไฟแบบหัวรถจักรลากจูงตู้โดยสาร เหมาะสำหรับเส้นทางที่มีความหนาแน่นของผู้โดยสารน้อย โดยรถ RDC เหล่านี้สามารถทำความเร็วได้สูงสุด 80 ไมล์ต่อชั่วโมง ตามขีดจำกัดความเร็วของทางรถไฟในระเบียงนี้