ชาร์ลส์ ดาร์ลิง บารอนดาร์ลิงรุ่นที่ 1

ชาร์ลส์ จอห์น ดาร์ลิง (Charles John Darling) บารอนดาร์ลิงรุ่นที่ 1 และสมาชิกสภาที่ปรึกษาแห่งรัฐ (PC) มีชีวิตอยู่ระหว่างวันที่ 6 ธันวาคม ค.ศ. 1849 ถึง 29 พฤษภาคม ค.ศ. 1936 เขาเป็นนักกฎหมาย นักการเมือง และผู้พิพากษาศาลสูงชาวอังกฤษที่มีชื่อเสียงในด้านความรอบรู้และสไตล์การใช้ชีวิตที่โดดเด่น

ชีวิตช่วงต้นและการเริ่มต้นอาชีพ

ดาร์ลิงเกิดที่แอบบีย์เฮาส์ (Abbey House) ในเมืองโคลเชสเตอร์ เป็นบุตรชายคนโตของชาร์ลส์ ดาร์ลิง และซาราห์ ฟรานเซส ดาร์ลิง (นามสกุลเดิม ทิซาร์ด) เนื่องจากมีสุขภาพไม่แข็งแรง เขาจึงได้รับการศึกษาเป็นการส่วนตัว ต่อมาภายใต้การอุปถัมภ์ของวิลเลียม เมเนลอส ผู้เป็นลุง เขาได้ฝึกงานกับบริษัททนายความในเบอร์มิงแฮม ก่อนจะเข้าศึกษาที่อินเนอร์เทมเพิล (Inner Temple) ในปี ค.ศ. 1872 และได้รับการเรียกตัวเข้าสู่เนติบัณฑิตยสภา (Called to the bar) ในปี ค.ศ. 1874

ดาร์ลิงเริ่มต้นอาชีพนักกฎหมายในวงจรศาลออกซฟอร์ด (Oxford circuit) แม้ว่าเขาจะได้รับตำแหน่งคิงส์คาวน์เซล (King's Counsel หรือ 'took silk') ในปี ค.ศ. 1885 แต่เขาก็ไม่ได้โดดเด่นมากนักในสายอาชีพทนายความ โดยเน้นการทำงานภายในวงจรศาลของตนเองเป็นหลัก นอกจากนี้เขายังมีความสนใจในด้านวารสารศาสตร์ โดยได้เขียนบทความให้กับหนังสือพิมพ์หลายฉบับ เช่น St. James's Gazette, Pall Mall Gazette และ Saturday Review

บทบาททางการเมือง

ดาร์ลิงเข้าสู่เส้นทางการเมืองในนามพรรคอนุรักษนิยม โดยพยายามลงสมัครรับเลือกตั้งในเขตแฮกนีย์เซาท์ (Hackney South) ในปี ค.ศ. 1885 และ 1886 แต่ไม่ประสบความสำเร็จ จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1888 เขาได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในเขตเดปต์ฟอร์ด (Deptford) จากการเลือกตั้งซ่อม โดยเอาชนะวิลฟริด สคอเวน บลันท์ และดำรงตำแหน่งจนกระทั่งได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้พิพากษาในปี ค.ศ. 1897

ในช่วงที่ดำรงตำแหน่งในสภาผู้แทนราษฎร บทบาทของเขาถูกมองว่าไม่โดดเด่นนัก โดยส่วนใหญ่จะอภิปรายในประเด็นทางกฎหมายและเรื่องการปกครองตนเองของไอร์แลนด์ (Irish Home Rule) นอกจากนี้ยังมีเกร็ดว่าเขาไม่เคยเข้าห้องสูบบุหรี่ของสภาผู้แทนราษฎรเลย เนื่องจากเขาไม่ใช่คนสูบบุหรี่

เส้นทางตุลาการและคดีสำคัญ

ในปี ค.ศ. 1897 ดาร์ลิงได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้พิพากษาศาลสูง (Justice of the High Court) และได้รับบรรดาศักดิ์อัศวินตามธรรมเนียม การแต่งตั้งนี้เกิดขึ้นจากการแนะนำของลอร์ดแฮลส์บิวรี (Lord Halsbury) ซึ่งในขณะนั้นถูกวิพากษ์วิจารณ์ว่าใช้เหตุผลทางการเมืองในการเลือกผู้พิพากษา หนังสือพิมพ์ The Times ระบุว่าแม้ดาร์ลิงจะมีสติปัญญาเฉียบแหลมและมีความสามารถด้านวรรณกรรม แต่เขากลับไม่มีผลงานทางกฎหมายที่โดดเด่นชัดเจน

ดาร์ลิงประจำการอยู่ที่แผนกคิงส์เบนช์ (Queen's Bench Division) และได้ทำหน้าที่เป็นประธานในคดีสำคัญหลายคดี ได้แก่:

• คดีสตินี มอร์ริสัน (1911): คดีอาญาระดับสูงที่ได้รับความสนใจจากสาธารณชน
• คดีโนเอล เพมเบอร์ตัน บิลลิง (1918): คดีหมิ่นประมาททางอาญาที่เกี่ยวข้องกับข้อกล่าวหาเรื่อง "ผู้มีความเบี่ยงเบนทางเพศ" ในตำแหน่งระดับสูงของรัฐบาลที่ถูกควบคุมโดยเยอรมนี
• การพิจารณาอุทธรณ์คดีฮอว์ลีย์ คริปเพน และโรเจอร์ เคสเมนต์: ซึ่งดาร์ลิงได้ตัดสินยกคำร้องอุทธรณ์ทั้งสองคดี

ดาร์ลิงเป็นที่รู้จักในเรื่องความรอบรู้และอารมณ์ขันที่บางครั้งถูกมองว่าไม่เหมาะสมทั้งในและนอกศาล รวมถึงการแต่งกายที่ประณีตไร้ที่ติ เขามักจะสวมหมวกทรงสูงผ้าไหมและขี่ม้าไปยังศาลโดยมีคนรับใช้ติดตาม

ช่วงปลายชีวิตและบรรดาศักดิ์

ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 ดาร์ลิงทำหน้าที่รักษาการแทนลอร์ดรีดดิ้ง (Lord Reading) ประธานศาลสูงสุด ซึ่งมักจะไม่อยู่เนื่องจากภารกิจทางการทูต ส่งผลให้เขาได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภาที่ปรึกษาแห่งรัฐ (Privy Council) ในปี ค.ศ. 1917

เขาเกษียณอายุจากตำแหน่งผู้พิพากษาในปี ค.ศ. 1923 และได้รับบรรดาศักดิ์เป็น บารอนดาร์ลิงแห่งแลงแฮม (Baron Darling, of Langham) ในมณฑลเอสเซกซ์ เมื่อวันที่ 12 มกราคม ค.ศ. 1924 โดยพระเจ้าจอร์จที่ 5

ในช่วงวัยเกษียณ เขายังคงมีส่วนร่วมในสภาขุนนางโดยการอภิปรายประเด็นทางกฎหมาย และปฏิบัติหน้าที่ในคณะกรรมการตุลาการของสภาที่ปรึกษาแห่งรัฐ รวมถึงการกลับมาช่วยพิจารณาคดีที่ค้างคาในแผนกคิงส์เบนช์เป็นครั้งคราว เขาเสียชีวิตเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม ค.ศ. 1936 ที่โรงพยาบาลคอทเทจ เมืองลิมมิงตัน มณฑลแฮมป์เชียร์ ขณะมีอายุได้ 86 ปี โดยมีหลานชายคือ โรเบิร์ต ชาร์ลส์ เฮนรี ดาร์ลิง เป็นผู้สืบทอดบรรดาศักดิ์ เนื่องจากบุตรชายเพียงคนเดียวของเขาเสียชีวิตก่อน

ครอบครัว

ดาร์ลิงสมรสกับแมรี แคโรไลน์ เกรทเฮด (Mary Caroline Greathed) เมื่อวันที่ 16 กันยายน ค.ศ. 1885 เธอเป็นบุตรสาวของพลตรีวิลเลียม วิลเบอร์ฟอร์ซ แฮร์ริส เกรทเฮด และอลิซ ไคลฟ์ ทั้งคู่มีบุตรชายหนึ่งคนและบุตรสาวสองคน