โครงการลุ่มน้ำโคลัมเบีย ระบบชลประทานที่ใหญ่ที่สุดในสหรัฐฯ
สรุปใจความสำคัญ
- เป็นโครงการบุกเบิกการใช้ประโยชน์จากน้ำที่ใหญ่ที่สุดในสหรัฐอเมริกา
- ครอบคลุมพื้นที่ชลประทานกว่า 670,000 เอเคอร์ จากเป้าหมายเดิม 1,100,000 เอเคอร์
- เขื่อนแกรนด์คูลีทำหน้าที่ทั้งผลิตกระแสไฟฟ้าและสูบน้ำเพื่อการเกษตร
- ภูมิประเทศถูกสร้างขึ้นโดยการไหลท่วมของหินบะซอลต์และเหตุการณ์น้ำท่วม Missoula Floods ในยุคน้ำแข็ง
โครงการลุ่มน้ำโคลัมเบีย (Columbia Basin Project หรือ CBP) ตั้งอยู่ในตอนกลางของรัฐวอชิงตัน สหรัฐอเมริกา เป็นเครือข่ายชลประทานขนาดมหึมาที่เกิดขึ้นได้จากการสร้างเขื่อนแกรนด์คูลี (Grand Coulee Dam) โครงการนี้ถือเป็นโครงการบุกเบิกการใช้ประโยชน์จากน้ำที่ใหญ่ที่สุดในสหรัฐอเมริกา โดยมีเป้าหมายเพื่อเปลี่ยนพื้นที่แห้งแล้งให้กลายเป็นพื้นที่เกษตรกรรมที่อุดมสมบูรณ์
ประวัติความเป็นมา
สำนักงานบุกเบิกที่ดิน (U.S. Bureau of Reclamation) ก่อตั้งขึ้นในปี 1902 เพื่อสนับสนุนการพัฒนาพื้นที่แห้งแล้งทางตะวันตกของสหรัฐฯ พื้นที่ราบสูงโคลัมเบียในรัฐวอชิงตันซึ่งมีดินเลอสส์ (Loess soil) ที่อุดมสมบูรณ์แต่ขาดแคลนน้ำ จึงเป็นพื้นที่เป้าหมายหลัก
หลังจากมีการถกเถียงกันอย่างยาวนานถึง 13 ปี ประธานาธิบดีแฟรงคลิน ดี. รูสเวลต์ ได้อนุมัติโครงการสร้างเขื่อนโดยใช้เงินทุนจากพระราชบัญญัติการฟื้นฟูอุตสาหกรรมแห่งชาติ การก่อสร้างเขื่อนแกรนด์คูลีเริ่มขึ้นในปี 1933 และเสร็จสมบูรณ์ในปี 1942 อย่างไรก็ตาม วัตถุประสงค์หลักในการสูบน้ำเพื่อการชลประทานต้องถูกเลื่อนออกไปในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 เพื่อให้ความสำคัญกับการผลิตกระแสไฟฟ้าเพื่อใช้ในความพยายามทางสงคราม
การเปลี่ยนแปลงหลังสงคราม
หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 โครงการนี้ประสบปัญหาหลายประการ ทั้งต้นทุนที่พุ่งสูงขึ้นจนทำให้แผนการคืนทุนเดิมต้องเปลี่ยนเป็นการให้เงินอุดหนุนค่าน้ำอย่างถาวร นอกจากนี้ วิสัยทัศน์เดิมที่ต้องการให้เกษตรกรรายย่อยครอบครองที่ดินขนาดเล็กได้ล้มเหลวลง โดยที่ดินส่วนใหญ่กลับกลายเป็นฟาร์มขนาดใหญ่ของบริษัทเกษตรอุตสาหกรรมแทน
ลักษณะทางธรณีวิทยา
ลุ่มน้ำโคลัมเบียในรัฐวอชิงตันมีความอุดมสมบูรณ์เนื่องจากดินเลอสส์ แต่พื้นที่ส่วนใหญ่มีลักษณะกึ่งทะเลทราย โดยมีปริมาณน้ำฝนน้อยกว่า 10 นิ้วต่อปี

พื้นที่นี้มีลักษณะเด่นคือการสะสมตัวของหินบะซอลต์ไหลท่วม (Flood Basalt) ที่มีความหนาหลายพันฟุต ซึ่งเกิดขึ้นในช่วงยุคไมโอซีน (Miocene epoch) นอกจากนี้ ในยุคน้ำแข็งครั้งล่าสุด ธารน้ำแข็งได้สร้างทะเลสาบโคลัมเบียและทะเลสาบสโปเคน รวมถึงเหตุการณ์น้ำท่วมครั้งใหญ่ที่เรียกว่า Missoula Floods ซึ่งทำให้เกิดลักษณะภูมิประเทศแบบ Channeled Scablands หรือพื้นที่ที่ถูกกัดเซาะอย่างรุนแรง
องค์ประกอบของโครงการ
โครงการนี้ประกอบด้วยส่วนสำคัญหลายส่วนที่ทำงานร่วมกันเพื่อส่งน้ำไปยังพื้นที่เกษตรกรรม:
- เขื่อนแกรนด์คูลี (Grand Coulee Dam): ศูนย์กลางการผลิตไฟฟ้าและควบคุมน้ำ
- ทะเลสาบรูสเวลต์ (Lake Roosevelt): อ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่ที่อยู่หลังเขื่อน
- ระบบสูบน้ำและส่งน้ำ: น้ำจะถูกสูบจากแม่น้ำโคลัมเบียผ่านคลองส่งน้ำหลักระยะทาง 331 ไมล์ และกระจายไปยังคลองส่งน้ำย่อยอีก 1,339 ไมล์ และระบบระบายน้ำอีก 3,500 ไมล์
- ทะเลสาบแบงก์ส (Banks Lake): อ่างเก็บน้ำเพื่อการชลประทานโดยเฉพาะ
คำถามที่พบบ่อย
โครงการลุ่มน้ำโคลัมเบียมีวัตถุประสงค์หลักคืออะไร?
เพื่อเปลี่ยนพื้นที่แห้งแล้งในรัฐวอชิงตันให้เป็นพื้นที่เกษตรกรรมที่อุดมสมบูรณ์โดยการส่งน้ำจากแม่น้ำโคลัมเบียผ่านระบบคลองส่งน้ำขนาดใหญ่
ทำไมการชลประทานจึงล่าช้าในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2?
เพราะรัฐบาลให้ความสำคัญกับการผลิตกระแสไฟฟ้าจากเขื่อนแกรนด์คูลีเพื่อใช้ในอุตสาหกรรมที่เกี่ยวข้องกับความพยายามทางสงครามก่อนการชลประทาน
ใครเป็นผู้ดูแลโครงการนี้ในปัจจุบัน?
สำนักงานบุกเบิกที่ดิน (Bureau of Reclamation) เป็นผู้ดูแลส่วนกลาง ในขณะที่มีเขตชลประทานท้องถิ่น 3 แห่งเป็นผู้ดูแลระบบส่งน้ำในระดับพื้นที่