CTV-N-2 Gorgon IIC โดรนทดลองและขีปนาวุธยุคบุกเบิกของกองทัพเรือสหรัฐฯ

CTV-N-2 Gorgon IIC (หรือที่รู้จักในรหัส KGN, KUN และ CTV-2) คือโดรนทดลองที่พัฒนาโดยกองทัพเรือสหรัฐฯ ในช่วงปลายสงครามโลกครั้งที่สอง เดิมทีถูกออกแบบมาเพื่อเป็นขีปนาวุธพื้นสู่พื้น แต่ต่อมาได้กลายเป็นเครื่องมือสำคัญในการทดสอบระบบควบคุมและระบบนำวิถีสำหรับขีปนาวุธนำวิถีในยุคต่อมา

การออกแบบและการพัฒนา

ในช่วงปลายสงครามโลกครั้งที่สอง กองทัพเรือสหรัฐฯ ได้เริ่มพัฒนาขีปนาวุธทิ้งระเบิดที่ขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์พัลส์เจ็ต (Pulsejet) โดยมีเป้าหมายเพื่อยิงจากเรือไปยังเป้าหมายบนฝั่ง ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1945 แผนการบุกญี่ปุ่นได้กำหนดให้มีการผลิตขีปนาวุธชื่อ Gorgon IIC จำนวนหลายร้อยลูก โดยเริ่มจากต้นแบบ 20 ลูกที่ผลิตโดย Naval Aircraft Modification Unit ในรัฐเพนซิลเวเนีย และสั่งผลิตเพิ่มอีก 100 ลูกจากบริษัท Singer Manufacturing Company ซึ่งเป็นผู้ผลิตจักรเย็บผ้าชื่อดังในขณะนั้น

แม้ว่าสงครามจะสิ้นสุดลงทำให้แผนการผลิตจำนวนมากถูกยกเลิก แต่การพัฒนายังคงดำเนินต่อไป และในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1945 Gorgon IIC ได้รับรหัสเรียกขานว่า KGN-1

ลักษณะทางเทคนิค

• โครงสร้าง: มีการออกแบบคล้ายกับขีปนาวุธอากาศสู่อากาศ Gorgon IIA โดยใช้การจัดวางแบบคานาร์ด (Canard) มีปีกเดี่ยวติดตั้งสูง พร้อมครีบรักษาเสถียรภาพแนวตั้งและแนวท้อง
• เครื่องยนต์: ใช้เครื่องยนต์พัลส์เจ็ตเส้นผ่านศูนย์กลาง 14 นิ้ว (360 มม.) ติดตั้งอยู่เหนือลำตัวส่วนท้าย
• การปล่อยตัว: สามารถปล่อยจากพื้นดินโดยใช้เครื่องดีด (Catapult) หรือรางเลื่อน พร้อมจรวดขับดันขนาด 900 ปอนด์ (4,000 นิวตัน) หรือปล่อยจากเครื่องบินบรรทุก
• ระบบนำวิถี: ในรูปแบบขีปนาวุธทิ้งระเบิดดั้งเดิม Gorgon IIC ถูกออกแบบให้ใช้ระบบนำวิถีด้วยเรดาร์แบบ Active Radar Homing ซึ่งคล้ายกับที่ใช้ในระเบิดนำวิถี Bat

ประวัติการปฏิบัติงาน

การทดสอบ Gorgon IIC เริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1946 และมีการเปลี่ยนรหัสเรียกขานหลายครั้งเพื่อสะท้อนถึงบทบาทที่เปลี่ยนไป จาก KUN-1 ในปลายปีนั้น เพื่อระบุว่าเป็นเครื่องมือที่ไม่ใช้ในการรบ เปลี่ยนเป็น CTV-2 ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1947 และสุดท้ายได้รับรหัส CTV-N-2 ในปี ค.ศ. 1948

โดรนรุ่นนี้ถูกใช้เพื่อทดสอบอุปกรณ์นำทางและควบคุมสำหรับการพัฒนาขีปนาวุธนำวิถี โดยในปี ค.ศ. 1950 ได้มีการทดสอบระบบนำวิถีด้วยเรดาร์แบบ Active ซึ่งสามารถนำทางเข้าหาเป้าหมายได้สำเร็จจากระยะทาง 9 ไมล์ทะเล (ประมาณ 17 กิโลเมตร) ซึ่งกองทัพเรือถือว่าผลการทดสอบเป็นที่น่าพอใจ

นอกจากนี้ ยังมีการผลิตโดรนเป้าหมายจำนวน 8 ลำ ภายใต้รหัส TD3N-1 (ต่อมาเปลี่ยนเป็น KD2N-1 ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1946) ซึ่งถูกนำไปใช้ในการทดสอบการกู้คืนด้วยร่มชูชีพในช่วงปี ค.ศ. 1950

RTV-N-15 Pollux รุ่นพัฒนาต่อยอด

RTV-N-15 Pollux เป็นรุ่นที่พัฒนาต่อยอดมาจากโครงสร้างของ Gorgon IIC โดยมีการย้ายเครื่องยนต์พัลส์เจ็ตไปติดตั้งภายในลำตัว และออกแบบให้ใช้ระบบนำวิถีแบบผสมผสานระหว่างเรดาร์และอินฟราเรด Pollux บินครั้งแรกในปี ค.ศ. 1948 แต่จนถึงปี ค.ศ. 1951 มีการบินทดสอบเพียง 3 ครั้งเท่านั้น ก่อนที่โครงการจะถูกยกเลิกไป

เครื่องบินที่หลงเหลืออยู่ในปัจจุบัน

ตัวอย่างของ RTV-N-15 เพียงลำเดียวได้รับการบริจาคจากกองทัพเรือสหรัฐฯ ให้กับพิพิธภัณฑ์การบินและอวกาศแห่งชาติ (National Air and Space Museum) ในปี ค.ศ. 1971 และปัจจุบันจัดแสดงอยู่ที่ศูนย์ Steven F. Udvar-Hazy Center