เดม เอลเลน เทอร์รี นักแสดงหญิงผู้ทรงอิทธิพลแห่งยุควิกตอเรีย

เดม อลิซ เอลเลน เทอร์รี (Dame Alice Ellen Terry; 27 กุมภาพันธ์ 1847 – 21 กรกฎาคม 1928) เป็นนักแสดงหญิงชาวอังกฤษผู้มีชื่อเสียงโด่งดังในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 ถึงต้นศตวรรษที่ 20 เธอได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในนักแสดงหญิงที่ตีความบทบาทของวิลเลียม เชกสเปียร์ ได้ยอดเยี่ยมที่สุดในยุคของเธอ

ชีวิตช่วงต้นและการเริ่มต้นในอาชีพ

เทอร์รีเกิดที่เมืองโคเวนทรี ประเทศอังกฤษ ในครอบครัวนักแสดง โดยมีบิดาคือเบนจามิน เทอร์รี และมารดาคือซาร่าห์ เทอร์รี ซึ่งทั้งคู่เป็นนักแสดงตลก เธอเติบโตมาในสภาพแวดล้อมที่ส่งเสริมด้านการละคร และเริ่มแสดงละครตั้งแต่อายุยังน้อย โดยมีบิดาเป็นผู้ฝึกสอนการออกเสียงและการพูดบนเวทีอย่างเข้มงวด

เธอปรากฏตัวบนเวทีครั้งแรกในปี 1856 ขณะอายุ 9 ปี ในบทมามิลลิอุส (Mamillius) จากเรื่อง The Winter's Tale ของเชกสเปียร์ หลังจากนั้นเธอได้แสดงบทบาทต่างๆ ในละครของเชกสเปียร์และละครแนวเมโลดราม่าในโรงละครหลายแห่งทั่วอังกฤษ รวมถึงการร่วมงานกับบริษัทละครของ J. H. Chute ในบริสตอลและบาธ ซึ่งทำให้เธอได้ฝึกฝนทักษะการแสดงที่หลากหลาย ทั้งการร้องเพลงและการเต้น

ความสัมพันธ์และช่วงเวลาที่ห่างหายจากเวที

ในช่วงวัยรุ่น เทอร์รีมีชีวิตส่วนตัวที่ซับซ้อน เธอแต่งงานกับจอร์จ เฟรเดอริก วัตต์ (George Frederic Watts) ศิลปินชื่อดังเมื่ออายุ 16 ปี แต่ทั้งคู่แยกทางกันภายในหนึ่งปี ต่อมาเธอได้มีความสัมพันธ์กับเอ็ดเวิร์ด วิลเลียม ก็อดวิน (Edward William Godwin) สถาปนิก ซึ่งส่งผลให้เธอต้องถอนตัวจากการแสดงเป็นเวลาหกปี เพื่อรักษาภาพลักษณ์และสถานะทางสังคมในยุคนั้น

ความสำเร็จสูงสุดและการร่วมงานกับเฮนรี เออร์วิง

เทอร์รีกลับมาสู่เส้นทางการแสดงอีกครั้งในปี 1874 และได้รับคำชื่นชมอย่างรวดเร็ว ต่อมาในปี 1878 เธอได้เข้าร่วมคณะละครของเฮนรี เออร์วิง (Henry Irving) ในฐานะนักแสดงนำหญิง และร่วมงานกับเขาเป็นเวลากว่าสองทศวรรษ ความสัมพันธ์ทางวิชาชีพนี้ทำให้เธอกลายเป็นนักแสดงหญิงสายเชกสเปียร์ที่โดดเด่นที่สุดในบริเตน

บทบาทที่สร้างชื่อเสียงให้เธอมากที่สุด ได้แก่ บทพอร์เชีย (Portia) ใน The Merchant of Venice และบทเบียทริซ (Beatrice) ใน Much Ado About Nothing นอกจากนี้ เธอยังได้ร่วมเดินทางไปแสดงละครในสหรัฐอเมริกาและทั่วอังกฤษ ซึ่งประสบความสำเร็จอย่างสูง

การบริหารโรงละครและช่วงปลายของอาชีพ

ในปี 1903 ด้วยคำแนะนำของจอร์จ เบอร์นาร์ด ชอว์ (George Bernard Shaw) เทอร์รีได้เข้าบริหารโรงละครอิมพีเรียล (Imperial Theatre) ในลอนดอน โดยเปิดตัวด้วยบทละครของเฮนริก อิบเซน (Henrik Ibsen) อย่างไรก็ตาม การลงทุนครั้งนี้ประสบความล้มเหลวทางการเงิน ทำให้เธอต้องกลับไปรับงานแสดงแบบทัวร์รอบต่างๆ

ในช่วงปลายอาชีพ เธอประสบความสำเร็จอย่างมากในการบรรยายเรื่องตัวละครหญิงของเชกสเปียร์ และได้ก้าวเข้าสู่โลกภาพยนตร์ในช่วงปี 1916 ถึง 1922 แม้ว่าอาชีพการแสดงของเธอจะยาวนานเกือบเจ็ดทศวรรษ แต่เธอยังคงเป็นที่จดจำในฐานะสัญลักษณ์ของการแสดงละครเวทีอังกฤษยุคคลาสสิก