คณะกรรมการฉุกเฉินด้านนักวิทยาศาสตร์อะตอมมิก (ECAS) และการต่อต้านนิวเคลียร์

คณะกรรมการฉุกเฉินด้านนักวิทยาศาสตร์อะตอมมิก (ECAS) ก่อตั้งขึ้นในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1946 โดย อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ (Albert Einstein) และ เลโอ ซิลลาร์ด (Leó Szilárd) เพื่อทำหน้าที่เป็นหน่วยงานระดมทุนและกำหนดนโยบาย โดยมีเป้าหมายหลักคือการเตือนสาธารณชนถึงอันตรายของอาวุธนิวเคลียร์ ส่งเสริมการใช้พลังงานนิวเคลียร์ในทางสันติ และผลักดันให้เกิดสันติภาพโลก ซึ่งพวกเขาเชื่อว่าเป็นวิธีเดียวที่จะป้องกันไม่ให้มีการใช้อาวุธนิวเคลียร์อีกในอนาคต

ประวัติการก่อตั้ง

คณะกรรมการชุดนี้ถูกจัดตั้งขึ้นหลังจากเกิด "โครงการคำร้องของซิลลาร์ด" (Szilárd petition) ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1945 ซึ่งเป็นการคัดค้านการใช้อาวุธนิวเคลียร์บนพื้นฐานทางศีลธรรม โดยมีนักวิทยาศาสตร์ 70 คนที่ทำงานในโครงการแมนฮัตตันร่วมลงนาม

ไอน์สไตน์ได้เชิญนักวิทยาศาสตร์อะตอมมิกชื่อดังอีก 7 ท่านเข้าร่วม ได้แก่ Linus Pauling, R.F. Bacher, Hans A. Bethe, Hans A. Bethe, Edward U. Condon, Thorfin R. Hogness, Harold C. Urey และ V.F. Weisskopf ต่อมาได้มี Selig Hecht, Harrison Brown และ H.J. Mueller เข้าร่วมเพิ่มเติม

คณะกรรมการบริหาร (Board of Trustees)

คณะกรรมการบริหารประกอบด้วยสมาชิก 8 ท่าน ได้แก่:

• อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ (ประธาน)
• แฮโรลด์ ซี. ยูเรย์ (รองประธาน)
• ฮันส์ เบเธ
• ธอร์ฟิน อาร์. ฮอกเนส
• ฟิลิป เอ็ม. มอร์ส
• ไลนัส พอลลิง
• เลโอ ซิลลาร์ด
• วิกเตอร์ ไวส์คอปฟ์

สมาชิกครึ่งหนึ่งเคยทำงานในโครงการแมนฮัตตันโดยตรง และทุกคนล้วนมีส่วนเกี่ยวข้องทั้งทางตรงและทางอ้อมในการผลิตระเบิดปรมาณูลูกแรกของโลก

หลักการและวัตถุประสงค์

ชุดหลักการที่ยอมรับร่วมกัน

นักวิทยาศาสตร์ในคณะกรรมการยอมรับข้อเท็จจริงดังต่อไปนี้:

• ระเบิดปรมาณูสามารถผลิตได้ในราคาถูกและจำนวนมาก และจะมีความรุนแรงมากขึ้น
• ไม่มีการป้องกันทางทหารใดๆ ที่สามารถป้องกันระเบิดปรมาณูได้
• ประเทศอื่นสามารถค้นพบกระบวนการลับนี้ได้ด้วยตนเอง
• การเตรียมพร้อมสำหรับสงครามอะตอมมิกนั้นไร้ประโยชน์ และหากพยายามทำ จะทำลายโครงสร้างทางสังคมของเรา
• หากสงครามเกิดขึ้น ระเบิดปรมาณูจะทำลายล้างอารยธรรมมนุษย์อย่างแน่นอน
• ทางออกเดียวคือการควบคุมพลังงานอะตอมมิกในระดับสากล และการขจัดสงครามให้หมดสิ้นไป

วัตถุประสงค์หลัก

เป้าหมายเร่งด่วนของ ECAS คือการระดมทุนจำนวน 1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพื่อสนับสนุนกิจกรรมการศึกษาสำหรับพลเรือน ทั้งในระดับชาติและระดับสากล เพื่อควบคุมกิจกรรมด้านพลังงานนิวเคลียร์ในอนาคต

กิจกรรมและการดำเนินงาน

ECAS ได้จดทะเบียนเป็นนิติบุคคลในรัฐนิวเจอร์ซีย์เมื่อวันที่ 6 สิงหาคม ค.ศ. 1946 และได้ส่งต่อเงินทุนสนับสนุนไปยังกลุ่มต่างๆ เช่น National Committee for Atomic Information (NCAI), Association of Scientists for Atomic Education (ASAE) และ Federation of American Scientists (FAS) เพื่อให้ความรู้แก่สาธารณชนและรัฐบาลสหรัฐฯ เกี่ยวกับผลกระทบของพลังงานอะตอมมิก

สมาชิกคณะกรรมการได้ออกเดินทางบรรยายเพื่อส่งเสริมข้อความแห่งสันติภาพ และผลิตสื่อส่งเสริมการขาย รวมถึงภาพยนตร์เรื่องแรกๆ ที่จำลองเหตุการณ์สงครามนิวเคลียร์ นอกจากนี้ ไอน์สไตน์และ ECAS ยังได้คัดค้านการพัฒนาระเบิดไฮโดรเจนอย่างรุนแรง

แผนการบารุค (Baruch Plan)

คณะกรรมการพยายามผลักดัน แผนการบารุค (Baruch Plan) ซึ่งเสนอให้สหประชาชาติควบคุมระเบิดปรมาณูในระดับสากลในปี ค.ศ. 1946 แม้ว่าคณะกรรมาธิการพลังงานอะตอมมิกของสหประชาชาติ (UNAEC) จะผ่านร่างแผนนี้ แต่สหภาพโซเวียตไม่เห็นด้วย

แนวคิดเรื่องรัฐบาลโลก (World Government)

เมื่อเวลาผ่านไป ไอน์สไตน์และเพื่อนร่วมงานเริ่มเชื่อว่าการควบคุมนิวเคลียร์เพียงอย่างเดียวไม่เพียงพอ และเห็นว่าการจัดตั้ง "รัฐบาลโลก" (World Government) เป็นทางออกเดียวที่สมเหตุสมผล เพื่อให้เกิดความร่วมมือระหว่างประเทศอย่างแท้จริง

ในปี ค.ศ. 1947 ไอน์สไตน์ได้เขียนจดหมายเปิดผนึกถึงสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติ และต่อมาได้ร่วมมือกับ United World Federalists (UWF) เพื่อระดมทุนและสนับสนุนการสร้างรัฐธรรมนูญโลก ซึ่งนำไปสู่การสร้างรัฐธรรมนูญสำหรับสหพันธรัฐโลก (Constitution for the Federation of Earth) และรัฐบาลโลกชั่วคราวในเวลาต่อมา

บทสรุปและมรดก

ในช่วงปลายปี ค.ศ. 1948 ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศที่เสื่อมถอยลงและความล้มเหลวของ UNAEC ทำให้คณะกรรมการตระหนักว่าการให้ความรู้แก่ผู้คนเป็นสิ่งสำคัญ แต่ความตึงเครียดระดับโลกที่เพิ่มขึ้นทำให้การขับเคลื่อนนโยบายในระดับรัฐบาลเป็นเรื่องยากยิ่งขึ้น อย่างไรก็ตาม มรดกของ ECAS คือการปลุกจิตสำนึกให้โลกตระหนักถึงอันตรายของอาวุธนิวเคลียร์และการผลักดันให้เกิดการควบคุมในระดับสากล