กฎระเบียบ FCC 47 CFR Part 15 ข้อกำหนดสำหรับการส่งสัญญาณวิทยุแบบไม่ต้องขอใบอนุญาต

47 CFR Part 15 เป็นส่วนหนึ่งของประมวลกฎหมายรัฐบาลกลางของสหรัฐอเมริกา (Code of Federal Regulations - CFR) ภายใต้ชื่อเรื่องที่ 47 ซึ่งกำหนดโดยคณะกรรมการกลางเพื่อการสื่อสาร (Federal Communications Commission หรือ FCC) กฎระเบียบนี้มีความสำคัญอย่างยิ่งต่ออุตสาหกรรมอิเล็กทรอนิกส์ เนื่องจากเป็นข้อกำหนดที่ควบคุมการส่งสัญญาณวิทยุแบบไม่ต้องขอใบอนุญาต (Unlicensed Transmissions) และการแผ่คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าโดยไม่ตั้งใจของอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ทุกชนิดที่วางจำหน่ายในสหรัฐอเมริกา

ขอบเขตและการบังคับใช้

อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์เกือบทุกชนิดที่จำหน่ายในสหรัฐฯ จะมีการแผ่คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าออกมาไม่ว่าจะโดยตั้งใจหรือไม่ก็ตาม ดังนั้น อุปกรณ์เหล่านี้ต้องผ่านการตรวจสอบและรับรองว่าสอดคล้องกับมาตรฐาน Part 15 ก่อนที่จะสามารถโฆษณาหรือวางจำหน่ายในตลาดสหรัฐฯ ได้ เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดการรบกวนสัญญาณวิทยุและโทรทัศน์ที่ได้รับใบอนุญาตอย่างถูกต้อง

โครงสร้างของกฎระเบียบ (Subparts)

กฎระเบียบ Part 15 แบ่งออกเป็นส่วนย่อย (Subparts) เพื่อควบคุมอุปกรณ์ประเภทต่างๆ ดังนี้:

• Subpart A (ทั่วไป): กำหนดหลักการพื้นฐาน เช่น อุปกรณ์ต้องไม่ก่อให้เกิดการรบกวน และต้องยอมรับการรบกวนที่ได้รับ รวมถึงข้อห้ามในการใช้เครื่องส่งสัญญาณแบบ Spark-gap และข้อห้ามในการใช้เพื่อการดักฟังโดยไม่ได้รับอนุญาต
• Subpart B (อุปกรณ์แผ่คลื่นโดยไม่ตั้งใจ - Unintentional Radiators): ควบคุมอุปกรณ์ที่ไม่ได้ออกแบบมาเพื่อส่งคลื่นวิทยุ แต่มีการแผ่คลื่นออกมาในขณะทำงาน เช่น คอมพิวเตอร์และอุปกรณ์ต่อพ่วง
• Subpart C (อุปกรณ์แผ่คลื่นโดยตั้งใจ - Intentional Radiators): ควบคุมอุปกรณ์ที่ออกแบบมาเพื่อส่งคลื่นวิทยุโดยเฉพาะ เช่น เครื่องส่งสัญญาณขนาดเล็ก และครอบคลุมถึงย่านความถี่ Wi-Fi บางส่วน
• Subpart D (อุปกรณ์ PCS แบบไม่ต้องขอใบอนุญาต): ควบคุมอุปกรณ์ในย่านความถี่ 1.91 ถึง 1.93 GHz เช่น โทรศัพท์ไร้สายมาตรฐาน DECT 6.0
• Subpart E (อุปกรณ์ U-NII): ควบคุมอุปกรณ์โครงสร้างพื้นฐานข้อมูลแห่งชาติแบบไม่ต้องขอใบอนุญาต (Unlicensed National Information Infrastructure)
• Subpart F (การทำงานแบบ Ultra-wideband - UWB): ควบคุมอุปกรณ์ที่ใช้แถบความถี่กว้างพิเศษ รวมถึงเรดาร์ทะลุพื้นดิน (Ground-penetrating radar)
• Subpart G (บรอดแบนด์ผ่านสายไฟฟ้า - BPL): ควบคุมอุปกรณ์ที่ส่งข้อมูลความเร็วสูงผ่านสายไฟฟ้าในย่านความถี่ 1.705–80 MHz
• Subpart H (อุปกรณ์ย่านความถี่โทรทัศน์ - TVBD): ควบคุมอุปกรณ์ที่ทำงานบนช่องสัญญาณโทรทัศน์ที่ว่างอยู่ในพื้นที่นั้นๆ

การจำแนกประเภทอุปกรณ์แผ่คลื่นโดยไม่ตั้งใจ

อุปกรณ์ที่แผ่คลื่นโดยไม่ตั้งใจ (Unintentional Radiators) ถูกแบ่งออกเป็นสองคลาสหลักตามสภาพแวดล้อมในการใช้งาน:

การแพร่ภาพกระจายเสียงแบบไม่ต้องขอใบอนุญาต

กฎระเบียบ Part 15 อนุญาตให้มีการส่งสัญญาณในบางย่านความถี่โดยไม่ต้องขอใบอนุญาตภายใต้เงื่อนไขที่เข้มงวด:

• ย่าน AM: จำกัดกำลังส่งไฟฟ้ากระแสตรง (DC input power) ไว้ที่ 100 มิลลิวัตต์ สำหรับเครื่องส่งทั่วไป หรืออนุญาตให้สถานศึกษาใช้กำลังส่งที่สูงขึ้นได้ตราบเท่าที่ไม่เกินขีดจำกัดความเข้มสนามไฟฟ้าที่ขอบเขตของสถานศึกษา
• ย่าน FM: จำกัดความเข้มสนามไฟฟ้าไว้ที่ 250 ไมโครโวลต์ต่อเมตร เมื่อวัดที่ระยะ 3 เมตร ซึ่งเทียบเท่ากับกำลังส่งแผ่กระจายที่มีประสิทธิภาพ (ERP) ต่ำมาก (ประมาณ 0.01 ไมโครวัตต์)
• ย่าน TV: โดยทั่วไปถูกห้าม ยกเว้นอุปกรณ์เฉพาะทาง เช่น อุปกรณ์โทรมาตรทางการแพทย์ (Medical telemetry) และไมโครโฟนไร้สาย

ตัวอย่างการใช้งานทั่วไปของอุปกรณ์ Part 15

อุปกรณ์ที่พบเห็นได้บ่อยในชีวิตประจำวันซึ่งทำงานภายใต้มาตรฐาน Part 15 ได้แก่:

• เครือข่ายไร้สาย (WLAN): เช่น Wi-Fi ในย่านความถี่ 2.4 GHz และ 5 GHz
• เครือข่ายส่วนบุคคล (PAN): เช่น Bluetooth และ Zigbee ในย่าน 2.4 GHz
• โทรศัพท์ไร้สาย: ในย่าน 900 MHz, 1.9 GHz (U-PCS), 2.4 GHz และ 5 GHz
• การส่งสัญญาณขนาดเล็ก: เช่น เครื่องส่ง FM ขนาดเล็กสำหรับใช้ในรถยนต์ หรือป้ายโฆษณาที่ส่งสัญญาณเสียง (Talking roadsigns) ในย่าน AM