โฟคเค-วูล์ฟ Fw 200 คอนดอร์ เครื่องบินขนส่งและลาดตระเวนระยะไกลของเยอรมนี

โฟคเค-วูล์ฟ Fw 200 คอนดอร์ (Focke-Wulf Fw 200 Condor) หรือที่ฝ่ายสัมพันธมิตรเรียกว่า Kurier (ภาษาเยอรมันแปลว่า ผู้ส่งสาร) เป็นเครื่องบินปีกเดี่ยวสี่เครื่องยนต์ โครงสร้างโลหะทั้งหมด ออกแบบและผลิตโดยบริษัท โฟคเค-วูล์ฟ (Focke-Wulf) ของประเทศเยอรมนี เครื่องบินรุ่นนี้มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ในฐานะเครื่องบินที่หนักกว่าอากาศลำแรกที่สามารถบินแบบไม่หยุดพักระหว่างกรุงเบอร์ลินและนครนิวยอร์กได้สำเร็จ โดยใช้เวลาบิน 24 ชั่วโมง 56 นาที เมื่อวันที่ 10-11 สิงหาคม ค.ศ. 1938

การออกแบบและพัฒนา

Fw 200 ถูกนำเสนอโดยวิศวกรการบิน เคิร์ท แทงก์ (Kurt Tank) เพื่อให้เป็นเครื่องบินโดยสารทางบกระยะไกลสำหรับสายการบิน Deutsche Luft Hansa ในยุคที่สายการบินส่วนใหญ่นิยมใช้เครื่องบินทะเล (Seaplanes) สำหรับเส้นทางข้ามมหาสมุทร

คุณลักษณะเด่นทางเทคนิค

• การบินระดับสูง: ออกแบบให้สามารถบินเดินทาง (Cruise) ได้ที่ระดับความสูงกว่า 3,000 เมตร (9,800 ฟุต) ซึ่งสูงกว่าเครื่องบินโดยสารทั่วไปในสมัยนั้นที่บินต่ำกว่า 1,500 เมตร เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการเดินทางระยะไกลโดยไม่ต้องใช้ห้องโดยสารปรับความดัน
• โครงสร้าง: เป็นเครื่องบินปีกต่ำ โครงสร้างโลหะเกือบทั้งหมด ยกเว้นพื้นผิวควบคุมการบินที่หุ้มด้วยผ้า
• ความจุ: สามารถบรรทุกผู้โดยสารได้สูงสุด 26 คน แบ่งเป็นสองห้องโดยสาร
• ระบบฐานล้อ: มีฐานล้อแบบพับเก็บได้ โดยมีการออกแบบพิเศษให้สามารถกางออกได้ด้วยแรงลม (Slipstream) ในกรณีฉุกเฉิน

เครื่องบินต้นแบบลำแรก (V1) บินครั้งแรกเมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม ค.ศ. 1937 โดยใช้เครื่องยนต์ Pratt & Whitney Hornet ของสหรัฐอเมริกา ก่อนจะเปลี่ยนมาใช้เครื่องยนต์ BMW 132G-1 ของเยอรมนีในต้นแบบลำต่อมา

การใช้งานในเชิงพาณิชย์และทางทหาร

ในระยะแรก Fw 200 ถูกใช้งานโดยสายการบินหลายแห่ง เช่น Deutsche Luft Hansa, Det Danske Luftfartselskab และ Syndicato Condor ในบราซิล รวมถึง British Overseas Airways Corporation ของอังกฤษ อย่างไรก็ตาม การอุบัติขึ้นของสงครามโลกครั้งที่ 2 ทำให้คำสั่งซื้อในเชิงพาณิชย์ต้องหยุดชะงักลง

บทบาทในสงครามโลกครั้งที่ 2

กองทัพอากาศเยอรมัน (Luftwaffe) ได้นำ Fw 200 มาดัดแปลงเพื่อใช้งานในภารกิจทางทหารตามคำขอเบื้องต้นของกองทัพเรือญี่ปุ่นที่ต้องการเครื่องบินลาดตระเวนระยะไกล โดยมีการปรับปรุงดังนี้:

• ติดตั้งจุดแขวนระเบิดที่ปีก
• เสริมความแข็งแรงและขยายขนาดลำตัวเครื่องบิน
• เพิ่มตำแหน่งปืนกลที่ส่วนหลังและส่วนบนของลำตัว
• ติดตั้งกอนโดลา (Gondola) ส่วนท้องแบบ Bola เพื่อใช้เป็นห้องเก็บระเบิดหรือถังเชื้อเพลิงสำรอง และติดตั้งปืนกลป้องกันตัว

Fw 200 ประสบความสำเร็จอย่างมากในบทบาท "ผู้ล่าพาณิชย์" (Commerce Raider) ในยุทธนาวีแห่งแอตแลนติก (Battle of the Atlantic) โดยช่วยให้กองทัพเรือเยอรมัน (Kriegsmarine) สามารถตรวจพบและโจมตีขบวนเรือขนส่งของฝ่ายสัมพันธมิตรได้

การเสื่อมถอยและการเปลี่ยนบทบาท

ตั้งแต่กลางปี ค.ศ. 1941 Fw 200 เริ่มถูกโจมตีอย่างหนักจากเครื่องบินลาดตระเวนระยะไกลของ RAF Coastal Command และเครื่องบินขับไล่ Hurricane ของอังกฤษ จนกระทั่งในวันที่ 14 สิงหาคม ค.ศ. 1942 เครื่องบิน Fw 200C-3 ลำหนึ่งถูกทำลายโดยนักบินของ USAAF ซึ่งถือเป็นเครื่องบินเยอรมันลำแรกที่ถูกทำลายโดยกองทัพอากาศสหรัฐฯ

ในช่วงครึ่งหลังของปี ค.ศ. 1943 ลุฟท์วัฟเฟอได้เปลี่ยนบทบาทของ Fw 200 ให้เป็นเครื่องบินขนส่งเป็นหลัก โดยถูกใช้เป็นเครื่องบินส่วนตัวสำหรับเจ้าหน้าที่ระดับสูงของนาซี เช่น ไฮน์ริช ฮิมมเลอร์, อัลเบิร์ต สเปียร์ และแม้กระทั่ง อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ก็มี Fw 200 ที่ปรับแต่งเป็นพิเศษสำหรับใช้งานส่วนตัวหนึ่งลำ

สถานะหลังสงคราม

หลังสิ้นสุดสงคราม Fw 200 มีการใช้งานอย่างจำกัดในสเปนภายใต้ระบอบฟรังโก เนื่องจากขาดแคลนอะไหล่ ในปัจจุบันเหลือเครื่องบิน Fw 200 ที่ได้รับการบูรณะขึ้นมาใหม่เพียงลำเดียว ซึ่งจัดแสดงอยู่ที่สนามบินเทมเพลโฮฟ (Tempelhof Airport) ในกรุงเบอร์ลิน