เขตสงวนอินเดียนฟอร์ตเบอร์โธลด์

เขตสงวนอินเดียนฟอร์ตเบอร์โธลด์ (Fort Berthold Indian Reservation) เป็นเขตสงวนของชาวอินเดียนแดงในสหรัฐอเมริกา ตั้งอยู่ทางตะวันตกของรัฐนอร์ทดาโคตา ซึ่งเป็นถิ่นที่อยู่ของชนเผ่า Mandan, Hidatsa และ Arikara ที่ได้รับการรับรองจากรัฐบาลกลาง หรือที่รู้จักกันในนาม Three Affiliated Tribes พื้นที่ของเขตสงวนครอบคลุมทั้งสองฝั่งของแม่น้ำมิสซูรี โดยมีศูนย์กลางการบริหารของเผ่าตั้งอยู่ที่เมืองนิวทาวน์ (New Town) ซึ่งเป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับ 18 ของรัฐนอร์ทดาโคตา

ลักษณะทางภูมิศาสตร์และประชากร

เขตสงวนแห่งนี้ตั้งอยู่บริเวณแม่น้ำมิสซูรี ครอบคลุมพื้นที่ในหลายเคาน์ตี้ ได้แก่ แมคเลน (McLean), เมาท์เรล (Mountrail), ดันน์ (Dunn), แมคเคนซี (McKenzie), เมอร์เซอร์ (Mercer) และวอร์ด (Ward) โดยมีพื้นที่ทั้งหมดประมาณ 988,000 เอเคอร์ (ประมาณ 4,000 ตารางกิโลเมตร) ในจำนวนนี้มีพื้นที่ 457,837 เอเคอร์ที่ถือครองโดยชาวอินเดียนแดง ทั้งในรูปแบบโฉนดรายบุคคลและพื้นที่ส่วนกลางของเผ่า นอกจากนี้ยังมีเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าแห่งชาติแมคเลน (McLean National Wildlife Refuge) ตั้งอยู่ภายในอาณาเขตนี้ด้วย

ข้อมูลจากการลงทะเบียนของเผ่าในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2559 ระบุว่ามีสมาชิกเผ่าที่ลงทะเบียนทั้งหมด 15,013 คน อย่างไรก็ตาม สมาชิกจำนวนมากย้ายไปอาศัยอยู่ในเมืองใหญ่เนื่องจากโอกาสในการจ้างงานที่มากกว่า โดยมีรายงานอัตราการว่างงานในเขตสงวนสูงถึงร้อยละ 42 สำหรับข้อมูลประชากรจากการสำมะโนประชากรปี พ.ศ. 2543 และ 2553 ระบุว่ามีผู้อยู่อาศัยในเขตสงวนประมาณ 5,915 คน และ 6,341 คน ตามลำดับ

ประวัติความเป็นมา

พื้นที่ส่วนหนึ่งของเขตสงวนฟอร์ตเบอร์โธลด์เป็นดินแดนของสามเผ่าที่ได้รับการรับรองตามสนธิสัญญาฟอร์ตลารามี (Fort Laramie Treaty) ปี พ.ศ. 2394 ซึ่งเดิมมีการจัดสรรพื้นที่เกือบ 12 ล้านเอเคอร์ในหลายรัฐ ได้แก่ นอร์ทดาโคตา, เซาท์ดาโคตา, มอนทานา, เนแบรสกา และไวโอมิง

รัฐบาลสหรัฐฯ ได้จัดตั้งเขตสงวนแห่งนี้ขึ้นในปี พ.ศ. 2413 โดยตั้งชื่อตามฟอร์ตเบอร์โธลด์ (Fort Berthold) ซึ่งเป็นป้อมปราการของกองทัพบกสหรัฐฯ ที่ตั้งอยู่บนฝั่งเหนือของแม่น้ำมิสซูรี ต่อมาในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 และต้นศตวรรษที่ 20 รัฐบาลสหรัฐฯ ได้ใช้กฎหมาย Dawes Act เพื่อกระจายการถือครองที่ดินส่วนกลางของเผ่าให้เป็นโฉนดรายบุคคล เพื่อส่งเสริมให้ชาวอินเดียนแดงหันมาทำเกษตรกรรมแบบยุโรป-อเมริกัน อย่างไรก็ตาม ทางเผ่าได้พยายามต่อต้านการแบ่งโฉนดรายบุคคลนับตั้งแต่การปรับโครงสร้างองค์กรในทศวรรษ 1930

ผลกระทบจากการสร้างเขื่อนแกริสัน

ระหว่างปี พ.ศ. 2490 ถึง 2496 ได้มีการสร้างเขื่อนแกริสัน (Garrison Dam) และทะเลสาบซากากาเวีย (Lake Sakakawea) เพื่อใช้ในการชลประทาน ควบคุมน้ำท่วม และผลิตกระแสไฟฟ้าพลังน้ำ การก่อสร้างนี้ส่งผลให้พื้นที่เกษตรกรรมและปศุสัตว์จำนวนมากของสามเผ่าถูกน้ำท่วม ทำลายระบบเศรษฐกิจดั้งเดิมของเผ่าอย่างรุนแรง ปัจจุบันพื้นที่ผิวน้ำของทะเลสาบครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 1 ใน 6 ของพื้นที่ทั้งหมดในเขตสงวน

การเติบโตทางเศรษฐกิจจากน้ำมัน

ตั้งแต่ประมาณปี พ.ศ. 2543 เป็นต้นมา เขตสงวนได้รับประโยชน์อย่างมากจากการนำเทคโนโลยีการขุดเจาะแบบไฮดรอลิกแฟร็กเจอริง (Hydraulic Fracturing) และการเจาะในแนวราบมาใช้ ซึ่งทำให้เกิดการผลิตน้ำมันจำนวนมหาศาลจากชั้นหินดินดาน Bakken (Bakken shale formation) ในพื้นที่

ชุมชนสำคัญ

เมืองที่ใหญ่ที่สุดในเขตสงวนคือ นิวทาวน์ (New Town) และ พาร์แชล (Parshall) นอกจากนี้ทางเผ่ายังดำเนินกิจการคาสิโนและโรงแรม 4 Bears Casino and Lodge ในเมืองนิวทาวน์ ซึ่งก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2536

ชุมชนอื่นๆ ในเขตสงวน ได้แก่:

• Four Bears Village
• Mandaree
• New Town
• Parshall
• Twin Buttes
• White Shield
• Sanish