การจัดการอาหารดัดแปรพันธุกรรมในภูมิภาคโอเชียเนีย

ตั้งแต่ทศวรรษ 1980 ออสเตรเลียและนิวซีแลนด์ได้นำเทคโนโลยีวิศวกรรมพันธุกรรมมาใช้ในวัตถุประสงค์ที่หลากหลาย รวมถึงการผลิตอาหาร อย่างไรก็ตาม การนำเทคโนโลยีนี้มาใช้ก่อให้เกิดข้อถกเถียงอย่างกว้างขวาง ทั้งในด้านผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมและความเชื่อมั่นของผู้บริโภค ส่งผลให้ทั้งสองประเทศต้องพัฒนากรอบกฎหมายและมาตรการกำกับดูแลที่เข้มงวดเพื่อควบคุมการนำสิ่งมีชีวิตดัดแปรพันธุกรรม (Genetically Modified Organisms หรือ GMOs) มาใช้ในเชิงพาณิชย์

การกำกับดูแลในออสเตรเลีย

การจัดการวิศวกรรมพันธุกรรมในออสเตรเลียมีการวิวัฒนาการจากการกำกับดูแลโดยคณะกรรมการที่ปรึกษาไปสู่การใช้กฎหมายระดับสหพันธรัฐที่ชัดเจน โดยมีหน่วยงานหลักที่รับผิดชอบดังนี้:

• สำนักงานผู้กำกับดูแลเทคโนโลยีพันธุกรรม (Office of the Gene Technology Regulator - OGTR): เป็นหน่วยงานรัฐบาลกลางที่จัดตั้งขึ้นตามพระราชบัญญัติเทคโนโลยีพันธุกรรมปี 2003 (Gene Technology Act 2003) มีอำนาจหน้าที่ในการตัดสินใจเกี่ยวกับการขอใบอนุญาตเพื่อปล่อยสิ่งมีชีวิตดัดแปรพันธุกรรมสู่สิ่งแวดล้อม
• หน่วยงานมาตรฐานอาหารออสเตรเลียและนิวซีแลนด์ (Food Standards Australia New Zealand - FSANZ): รับผิดชอบด้านการกำกับดูแลความปลอดภัยของอาหารดัดแปรพันธุกรรมโดยเฉพาะ
• ฝ่ายบริหารสินค้าบำบัด (Therapeutic Goods Administration - TGA): กำกับดูแลยาที่ผลิตจากเทคโนโลยีพันธุกรรม

การปลูกพืช GMO ในระดับรัฐ

แม้จะมีกฎระเบียบระดับชาติ แต่ออสเตรเลียอนุญาตให้รัฐบาลระดับรัฐสามารถประเมินผลกระทบต่อตลาดและการค้า และออกกฎหมายเพิ่มเติมเพื่อควบคุมผลิตภัณฑ์ GMO ได้ ส่งผลให้เกิดความแตกต่างในการอนุญาตปลูกพืชในแต่ละพื้นที่:

• พืชที่ปลูกในเชิงพาณิชย์: ฝ้าย, คาโนลา และดอกคาร์เนชั่น เป็นพืชดัดแปรพันธุกรรมที่ได้รับการยอมรับให้ปลูกในออสเตรเลีย โดยเฉพาะฝ้ายที่ปลูกในรัฐนิวเซาท์เวลส์และควีนส์แลนด์มาตั้งแต่ปี 1996
• มาตรการระงับ (Moratoriums): บางรัฐเคยใช้มาตรการระงับการปลูกพืช GMO เช่น รัฐเซาท์ออสเตรเลียและแทสเมเนียที่เคยขยายระยะเวลาการระงับไปจนถึงปี 2019 และ 2014 ตามลำดับ ขณะที่รัฐเวสเทิร์นออสเตรเลียเคยประกาศเป็นเขตปลอด GMO ในปี 2004 ก่อนจะอนุญาตให้ปลูกคาโนลาดัดแปรพันธุกรรมในเชิงพาณิชย์ในปี 2010

การกำกับดูแลในนิวซีแลนด์

การจัดการในยุคแรก

ในช่วงต้นทศวรรษ 1980 นิวซีแลนด์เริ่มใช้เทคโนโลยีแบคทีเรียรีคอมบิแนนท์ในห้องปฏิบัติการเพื่อการวิจัยทางชีววิทยาและการแพทย์ รัฐบาลได้เริ่มควบคุมการปล่อย GMO สู่สิ่งแวดล้อมตั้งแต่ปี 1978 โดยจัดตั้งคณะกรรมการที่ปรึกษาด้านเทคนิคพันธุกรรมรูปแบบใหม่ (Advisory Committee on Novel Genetic Techniques - ACNGT) เพื่อประเมินผลกระทบต่อระบบนิเวศและสาธารณสุข

พระราชบัญญัติสารอันตรายและสิ่งมีชีวิตชนิดใหม่ (1996)

เนื่องจากคณะกรรมการในยุคแรกไม่มีอำนาจทางกฎหมาย และสาธารณชนเริ่มตื่นตัวเรื่องการทดสอบภาคสนาม รัฐบาลจึงได้ตรา พระราชบัญญัติสารอันตรายและสิ่งมีชีวิตชนิดใหม่ (Hazardous Substances and New Organisms Act หรือ HSNO Act) ในวันที่ 16 เมษายน 1996

กฎหมายฉบับนี้ให้คำนิยามของสิ่งมีชีวิตดัดแปรพันธุกรรมว่าคือสิ่งมีชีวิตที่มีการดัดแปลงยีนหรือสารพันธุกรรมโดยใช้เทคนิคในหลอดทดลอง (in vitro) หรือสืบทอดมาจากสิ่งมีชีวิตที่ถูกดัดแปลงดังกล่าว และกำหนดให้มีกระบวนการประเมินความน่าจะเป็นที่จะเกิดผลกระทบเชิงลบจากการดัดแปรพันธุกรรมของสิ่งมีชีวิตนั้นๆ

ความเชื่อมั่นของผู้บริโภคและการติดฉลาก

ทั้งออสเตรเลียและนิวซีแลนด์ให้ความสำคัญกับสิทธิของผู้บริโภคในการเลือก โดยกำหนดให้มีการติดฉลากอาหารที่ดัดแปรพันธุกรรม เพื่อให้ผู้บริโภคสามารถแยกแยะระหว่างอาหารที่มาจาก GMO, อาหารทั่วไป และอาหารออร์แกนิกได้ อย่างไรก็ตาม ข้อมูลจากภูมิภาคยุโรปและแนวโน้มในโอเชียเนียชี้ให้เห็นว่า ผู้บริโภคจำนวนมากยังคงมีความกังวลว่าอาหาร GMO อาจไม่ดีต่อสุขภาพและเทคโนโลยีนี้อาจสร้างความเสียหายต่อสิ่งแวดล้อม ซึ่งเป็นประเด็นที่ยังคงต้องมีการทบทวนและติดตามอย่างต่อเนื่อง