ฌอร์ฌ บิดอลต์ รัฐบุรุษและผู้นำการต่อต้านฝรั่งเศส

ฌอร์ฌ-โอกุสแต็ง บิดอลต์ (Georges-Augustin Bidault; 5 ตุลาคม ค.ศ. 1899 – 27 มกราคม ค.ศ. 1983) เป็นนักการเมืองชาวฝรั่งเศสที่มีบทบาทโดดเด่นในช่วงกลางศตวรรษที่ 20 โดยเฉพาะอย่างยิ่งในฐานะผู้นำขบวนการต่อต้านฝรั่งเศสในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 และการดำรงตำแหน่งสำคัญในรัฐบาลสาธารณรัฐที่ 4 ของฝรั่งเศส ทั้งในตำแหน่งนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ

ชีวิตช่วงต้นและการก้าวเข้าสู่การเมือง

บิดอลต์เกิดที่เมืองมูแลง (Moulins) จังหวัดอายิเยร์ (Allier) เขาสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยซอร์บอนน์ (Sorbonne) และเริ่มต้นอาชีพด้วยการเป็นครูสอนประวัติศาสตร์ในวิทยาลัย ต่อมาในปี ค.ศ. 1932 เขาได้ร่วมก่อตั้งสมาคมเยาวชนคาทอลิกฝรั่งเศส (Catholic Association of French Youth) และหนังสือพิมพ์ฝ่ายซ้ายต่อต้านฟาสซิสต์ชื่อ l'Aube ซึ่งเขาได้เขียนคอลัมน์วิพากษ์วิจารณ์การเมือง โดยเฉพาะการคัดค้านข้อตกลงมิวนิก (Munich Agreement) ในปี ค.ศ. 1938

บทบาทในสงครามโลกครั้งที่ 2 และขบวนการต่อต้าน

เมื่อสงครามโลกครั้งที่ 2 เริ่มต้นขึ้น บิดอลต์ได้เข้าร่วมกองทัพฝรั่งเศส แต่ถูกจับกุมในช่วงการล่มสลายของฝรั่งเศส (Fall of France) และถูกคุมขังเป็นระยะเวลาสั้นๆ หลังจากได้รับการปล่อยตัวในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1941 เขาได้เข้าทำงานเป็นครูที่ Lycée du Parc ในเมืองลียง และเข้าร่วมกลุ่ม Liberté ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของขบวนการต่อต้านฝรั่งเศส (French Resistance) ซึ่งต่อมาได้ควบรวมกับกลุ่ม Combat

ฌ็อง มูแลง (Jean Moulin) ได้มอบหมายให้บิดอลต์จัดตั้งสื่อสิ่งพิมพ์ลับและหนังสือพิมพ์ลับของกลุ่ม Combat ซึ่งทำให้เขากลายเป็นบุคคลสำคัญในเครือข่ายการต่อต้าน ต่อมาบิดอลต์ได้มีส่วนร่วมในการก่อตั้งสภาแห่งชาติแห่งการต่อต้าน (Conseil National de la Résistance) และก้าวขึ้นเป็นประธานสภาฯ หลังจากที่มูแลงถูกเกสตาโปจับกุม

ในปี ค.ศ. 1944 บิดอลต์ได้ร่างกฎบัตรการต่อต้าน (Resistance Charter) ซึ่งเสนอโปรแกรมการปฏิรูปประเทศหลังสงครามอย่างกว้างขวาง และหลังจากการปลดปล่อยกรุงปารีส ชาร์ล เดอ โกล (Charles de Gaulle) ได้แต่งตั้งให้เขาดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศในรัฐบาลชั่วคราวเมื่อวันที่ 25 สิงหาคม ค.ศ. 1944

การนำฝรั่งเศสเข้าสู่สหประชาชาติ

ระหว่างเดือนเมษายนถึงมิถุนายน ค.ศ. 1945 บิดอลต์เป็นหัวหน้าคณะผู้แทนฝรั่งเศสในการประชุมซานฟรานซิสโก (San Francisco Conference) เพื่อก่อตั้งองค์การสหประชาชาติ (UN) ซึ่งความสำเร็จที่สำคัญที่สุดของเขาในครั้งนั้นคือการทำให้ฝรั่งเศสได้รับสถานะสมาชิกถาวรในคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติ

บทบาทในสาธารณรัฐที่ 4

บิดอลต์มีบทบาทสำคัญในการก่อตั้งขบวนการเคลื่อนไหวสาธารณรัฐนิยมยอดนิยม (Popular Republican Movement - MRP) และดำรงตำแหน่งทางการเมืองหลายตำแหน่งในสาธารณรัฐที่ 4 ของฝรั่งเศส:

• นายกรัฐมนตรี: เขาได้รับเลือกเป็นประธานรัฐบาลชั่วคราวในวันที่ 19 มิถุนายน ค.ศ. 1946 โดยมีรัฐบาลที่ประกอบด้วยพรรคสังคมนิยม พรรคคอมมิวนิสต์ และพรรค MRP ของเขา ซึ่งรัฐบาลนี้มีผลงานโดดเด่นในการผ่านกฎหมายบำนาญและกฎหมายชดเชยแรงงาน รวมถึงการขยายสวัสดิการครอบครัวและการนำบริการทางการแพทย์ในสถานประกอบการมาใช้
• รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ: บิดอลต์ดำรงตำแหน่งนี้หลายครั้ง โดยมีบทบาทสำคัญในการผลักดันนโยบายต่างประเทศของฝรั่งเศส และมีความสัมพันธ์ที่ตึงเครียดกับสหภาพโซเวียต โดยเขาเชื่อว่าการตกลงกับสตาลินเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้หลังจากที่เขาได้เดินทางไปมอสโก
• ความสัมพันธ์กับอิสราเอล: ในปี ค.ศ. 1948 บิดอลต์ได้อนุมัติข้อตกลงลับในการส่งมอบอาวุธมูลค่า 153 ล้านฟรังก์ให้แก่อิสราเอล เนื่องจากความกังวลว่ากรุงเยรูซาเล็มอาจถูกยึดครองโดยจอร์แดน

นอกจากนี้ บิดอลต์ยังดำรงตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมในรัฐบาลของ อ็องรี เกยยิย (Henri Queuille), เรเน ปเลอแว็ง (René Pleven) และ เอดการ์ โฟร์ (Edgar Faure)

ช่วงปลายอาชีพและการเผชิญหน้ากับวิกฤตการณ์อินโดจีน

บิดอลต์ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศในช่วงการล้อมป้อมเดียนเบียนฟู (Dien Bien Phu) ระหว่างเดือนมีนาคมถึงพฤษภาคม ค.ศ. 1954 เขาได้ประท้วงต่อสภากาชาดสากลว่ากองกำลังเวียดมินห์ยิงถล่มเที่ยวบินอพยพทางการแพทย์ของฝรั่งเศส ซึ่งส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตจำนวนมาก ความตึงเครียดจากการสู้รบในอินโดจีนทำให้เขามีสภาวะทางจิตใจที่เหนื่อยล้าอย่างมากในช่วงเวลาดังกล่าว