เครื่องบินไฮนเคิล เลอร์เชอ โครงการเครื่องบินขึ้นลงทางดิ่งของเยอรมนี

ไฮนเคิล เลอร์เชอ (Heinkel Lerche ซึ่งในภาษาอังกฤษแปลว่า "นกจาบฝน" หรือ Lark) คือชุดโครงการศึกษาการออกแบบอากาศยานที่พัฒนาโดยบริษัทไฮนเคิล (Heinkel) ของเยอรมนีในช่วงปี ค.ศ. 1944 ถึง 1945 โดยมีเป้าหมายเพื่อสร้างเครื่องบินขับไล่และเครื่องบินโจมตีภาคพื้นดินที่มีความสามารถในการขึ้นลงทางดิ่ง (Vertical Take-Off and Landing หรือ VTOL)

ลักษณะการออกแบบและกลไกการบิน

เลอร์เชอถูกออกแบบมาในลักษณะของ Coleopter หรือเครื่องบินที่สามารถขึ้นและลงในแนวตั้งโดยการตั้งตัวเครื่องบนส่วนหาง (Tailsitter) เมื่อต้องการบินในแนวราบเหมือนเครื่องบินปกติ ตัวเครื่องจะทำการปรับทิศทางหลังจากขึ้นสู่ท้องฟ้า

จุดเด่นทางวิศวกรรมของโครงการนี้คือการใช้ ปีกวงแหวน (Annular Wing) รูปทรงโดนัทที่มีลักษณะเป็นเหลี่ยมเก้าด้าน ซึ่งภายในวงแหวนนี้จะติดตั้งใบพัดหมุนสวนทางกัน (Contra-rotating propellers) สองชุด เพื่อสร้างแรงยกและแรงขับเคลื่อน โดยที่นักบินจะอยู่ในตำแหน่งนอนคว่ำ (Prone position) บริเวณส่วนจมูกของเครื่องบินเพื่อลดขนาดของห้องนักบินและให้สอดคล้องกับสมดุลของตัวเครื่อง

การพัฒนาและข้อจำกัดทางเทคนิค

โครงการนี้เริ่มพัฒนาในปี ค.ศ. 1944 และสิ้นสุดลงในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1945 แม้ว่าหลักการทางอากาศพลศาสตร์ของปีกวงแหวนจะมีความเป็นไปได้ในทางทฤษฎี แต่ในทางปฏิบัติ โครงการนี้ต้องเผชิญกับปัญหาใหญ่หลายประการ:

• ปัญหาด้านการผลิต: ความซับซ้อนในการสร้างโครงสร้างปีกวงแหวนและระบบส่งกำลัง
• ปัญหาด้านการควบคุม: การควบคุมเครื่องบินในขณะขึ้นลงทางดิ่งและการเปลี่ยนผ่านสู่การบินแนวราบมีความยากลำบากและยังไม่มีทางออกที่ชัดเจนในขณะนั้น
• ทรัพยากรขาดแคลน: ในช่วงปลายสงครามโลกครั้งที่สอง นาซีเยอรมนีประสบปัญหาการขาดแคลนวัสดุและทรัพยากรอย่างรุนแรง ทำให้การพัฒนาโครงการที่ซับซ้อนเช่นนี้เป็นไปได้ยากยิ่งขึ้น

ด้วยเหตุปัจจัยเหล่านี้ ทำให้ Heinkel Lerche กลายเป็นโครงการที่ไม่สามารถนำมาสร้างเป็นเครื่องบินที่ใช้งานได้จริงในทางปฏิบัติ

ข้อมูลทางเทคนิค (รุ่น Lerche II)