อุทยานแห่งชาติอินเดียนา ดูนส์ มรดกทางธรรมชาติและเนินทรายแห่งทะเลสาบมิชิแกน

อุทยานแห่งชาติอินเดียนา ดูนส์ (Indiana Dunes National Park) เป็นอุทยานแห่งชาติของสหรัฐอเมริกา ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของรัฐอินเดียนา ภายใต้การดูแลของหน่วยงานบริการอุทยานแห่งชาติ (National Park Service) พื้นที่แห่งนี้มีความโดดเด่นด้วยระบบนิเวศเนินทรายที่ทอดยาวประมาณ 15 ไมล์ (24 กิโลเมตร) ตามแนวชายฝั่งทางตอนใต้ของทะเลสาบมิชิแกน ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด 15,349 เอเคอร์ (ประมาณ 6,212 เฮกตาร์)

ลักษณะทางภูมิศาสตร์และขอบเขตพื้นที่

พื้นที่ของอุทยานแบ่งออกเป็นสองส่วนหลักตามแนวชายฝั่ง:

• พื้นที่ทางตะวันออก: ครอบคลุมตั้งแต่เมืองมิชิแกนซิตี (Michigan City) ไปจนถึงโรงงานเหล็ก Cleveland-Cliffs โดยมีการทำงานร่วมกับอุทยานแห่งรัฐอินเดียนา ดูนส์ (Indiana Dunes State Park) เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการอนุรักษ์
• พื้นที่ทางตะวันตก: ครอบคลุมตั้งแต่บริเวณ West Beach ไปจนถึงย่านดาวน์ทาวน์ของเมืองแกรี (Gary) รัฐอินเดียนา

นอกจากนี้ยังมีพื้นที่อนุรักษ์ย่อยที่กระจายตัวอยู่โดยรอบ เช่น Pinhook Bog ในเทศมณฑลลาพอร์ต (LaPorte County), Heron Rookery ในเทศมณฑลพอร์เตอร์ (Porter County) และพื้นที่อนุรักษ์ธรรมชาติ Hoosier Prairie และ Hobart Prairie Grove ในเทศมณฑลเลก (Lake County)

ประวัติศาสตร์และการตั้งถิ่นฐาน

ในยุคแรกเริ่ม พื้นที่บริเวณนี้ไม่มีหลักฐานการตั้งถิ่นฐานถาวรของชาวพื้นเมืองอเมริกัน แต่พบหลักฐานว่าถูกใช้เป็นค่ายล่าสัตว์ตามฤดูกาล ต่อมาในช่วงปี 200 ก่อนคริสตกาล ถึง ค.ศ. 800 พบหลักฐานการสร้างเนินดิน (Mounds) ของวัฒนธรรมโฮปเวลล์ (Hopewell culture) และยุคแรกของมิสซิสซิปเปียน (Mississippian)

ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 16 การสำรวจและการค้าของชาวยุโรปเริ่มเข้ามามีบทบาท ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงทางสังคมและวัฒนธรรมของชนเผ่าพื้นเมือง จนกระทั่งในคริสต์ศตวรรษที่ 19 จึงเริ่มมีการตั้งถิ่นฐานถาวรโดยชาวยุโรป โดยมี โจเซฟ เบลลี (Joseph Bailly) เป็นผู้ตั้งถิ่นฐานรายแรกที่บันทึกไว้ ซึ่งย้ายมาจากหมู่บ้านการค้าแถบเมืองไนล์ส รัฐมิชิแกน มาตั้งรกรากริมแม่น้ำคาลูเมต (Calumet River)

ความล้มเหลวของเมืองซิตี้เวสต์ (City West)

หนึ่งในเหตุการณ์ที่น่าสนใจคือความพยายามสร้างเมือง "ซิตี้เวสต์" ในปี ค.ศ. 1837 เพื่อให้เป็นคู่แข่งกับเมืองชิคาโก แต่โครงการนี้ล้มเหลวอย่างรวดเร็วเนื่องจากวิกฤตเศรษฐกิจระดับชาติ ทำให้เมืองนี้กลายเป็นเมืองร้าง (Ghost Town) และถูกทำลายโดยไฟป่าในทศวรรษที่ 1850

การต่อสู้เพื่อการอนุรักษ์

ความเคลื่อนไหวในการอนุรักษ์เนินทรายเริ่มต้นขึ้นหลังจาก เฮนรี แชนด์เลอร์ โควลส์ (Henry Chandler Cowles) นักพฤกษศาสตร์จากมหาวิทยาลัยชิคาโก ได้ตีพิมพ์ผลงานเกี่ยวกับพืชพรรณที่โดดเด่นของเนินทรายในปี ค.ศ. 1899

ปัจจัยสำคัญที่กระตุ้นให้เกิดการอนุรักษ์คือการหายไปของ Hoosier Slide ซึ่งเป็นเนินทรายขนาดใหญ่ที่ถูกขุดทรายไปใช้ในอุตสาหกรรมผลิตแก้ว (เช่น โหลแก้วยี่ห้อ Ball และฉนวนไฟฟ้า Hemingray) จนหมดสิ้นในปี ค.ศ. 1920

เส้นทางสู่การเป็นอุทยานแห่งชาติ

• ค.ศ. 1926: เปิดตัวอุทยานแห่งรัฐอินเดียนา ดูนส์
• ทศวรรษที่ 1950: เกิดความขัดแย้งระหว่างการพัฒนาเศรษฐกิจ (โครงการท่าเรืออินเดียนา) และการอนุรักษ์ นำโดยสภา Save the Dunes Council โดยมีโดโรธี ริชาร์ดสัน บิวล์ และเฮเซล แฮนเนลล์ เป็นแกนนำ
• ค.ศ. 1966: รัฐสภาสหรัฐฯ อนุมัติให้จัดตั้งเป็น Indiana Dunes National Lakeshore ตามข้อตกลงประนีประนอมที่เรียกว่า "Kennedy Compromise" ซึ่งอนุญาตให้มีทั้งท่าเรือและการอนุรักษ์ชายฝั่ง
• 15 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2019: ได้รับการประกาศให้เป็นอุทยานแห่งชาติลำดับที่ 61 ของสหรัฐอเมริกาอย่างเป็นทางการ